ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง Mga Nobela at Kwento

"อย่าเลยค่ะ คำสาบานมันศักดิ์สิทธิ์คุณรู้ไหม" "ผมมั่นใจว่าผมทำได้" "แต่ฉันไม่มั่นใจ ฉันให้โอกาสคุณกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่คุณก็เป็นคนทำลายมัน คุณเรวทัตคะ คุณกลับไปใช้ชีวิตในแบบที่คุณชอบเถอะ ปล่อยให้ฉันได้มีชีวิตของตัวเอง"

ตอนนี้อินอยากทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไปให้หมด เขาก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนขอบสะพานด้วยเท้าที่เปลือยเปล่า ร่างของคนตัวเล็กยืนอย่างอิสระปะทะกับสายลม และอีกไม่กี่วินาทีตัวเขาก็จะเป็นอิสระด้วยการตัดสินใจของตัวเอง แม่กำลังไปหาแล้วนะลูก ผมไม่มีชื่อ ไม่มีนามสกุลเป็นของตัวเอง ผมไม่มีพ่อแล ะแม่เป็นของตัวเอง ผมไม่มีชีวิตเป็นของตัวเอง วันนี้ผมขอคืนชีวิตที่ผมไม่ควรมีตั้งแต่แรก

ตนสามารถออกแบบรูปแบบชีวิตของตนได้ ไม่จำเป็นต้องเดินตามเกมเสมอไป นับจากนี้ นางจะลิขิตชีวิตด้วยตนเอง “กระหม่อม...” เสวียนอู่นิ่งไปครู่หนึ่ง “กระหม่อมมีสิทธิ์มีความสุข... จริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ”

เธอสูดหายใจเข้าลึก แววตาแน่วแน่ “ข้าไม่ใช่รางวัลของการแย่งชิง ไม่ใช่สนามประลองศักดิ์ศรีของผู้ใด ข้าคือข้า ลลิตา คนที่อยากลุกขึ้นได้ด้วยตัวเอง ข้าอยากมีชีวิตที่เลือกเอง...เดินเอง และถ้าหากวันหนึ่งข้าจะรักใคร ข้าจะไม่รักเพราะเขายิ่งใหญ่หรือสูงศักดิ์ แต่เพราะข้ารู้ว่าใ

เพราะความหงุดหงิด " ชีวิตเป็นของผมจะรักหรือชอบใครผมมีสิทธิ์เลือก " [" แต่ฉันมีสิทธิ์สั่งแก ถ้าไม่อยากให้คนของแกเดือดร้อนก็อย่าหาเรื่องใส่หัวนี้คือคำเตือนเข้าใจไหมลีโอ "]

"อะไรนะ...เจ้าคิดจะครอง 4 คาบสมุทรหรือ" "ใช่...ข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดหรือสิ่งใดมาลิขิตชีวิตข้าอีก ข้าทำเพื่อผู้อื่นมามากพอแล้ว ต่อไปจะทำเพื่อตนเองเท่่านั้น ข้าจะไม่เชื่อพวกท่านอีกแล้ว"

แต่สิ่งที่ผมกำลังต่อสู้ด้วยจริง ๆ ในตอนนี้มันคือความเห็นแก่ตัวของผมเองต่างหาก ตลอดชีวิตที่ผ่านมาผมเสพติดคำว่าอิสระ อิสระที่จะไปไหนก็ได้ บินไปมุมไหนของโลกก็ได้ ทำอะไรก็ได้ เมื่อไหร่ก็ได้ โดยไม่ต้องรายงานใคร มันไม่ใช่แค่เรื่องผู้หญิง แต่มันเกี่ยวกับอำนาจในการควบคุมชีวิ ตตัวเองโดยที่มีตัวผมเป็นศูนย์กลางของจักรวาล

เนยย้ำ “ถ้าฉันได้อิสระในการใช้ชีวิตก็คงไม่ต่างจากเธอที่ได้กลับไปใช้ชีวิตในโลกจริง” “ใช่! ชีวิตที่มีความสุข คือ ชีวิตที่เราเลือกเองได้”

“ข้าหมายถึงรู้จักเป็นการส่วนตัวแบบที่มิใช่สถานะประชาชนกับแม่ของแผ่นดิน” “ขะ...ข้า เรื่องนี้ข้ามิอาจตอบได้ แต่หากเป็นเรื่องพ่อค้าร้านเอ๋าติงนั่นข้าสามารถตอบได้”