1975 ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง Novels & Stories

“สิบหกหนาว เป็นช่วงเวลาสำคัญในชีวิต ให้เจ้าได้มีทางเลือกมากมาย” “ข้าก็ไม่คิดประท้วงแต่อย่างใด แม้ย้อนกลับไปไวกว่านั้นก็ไม่แน่ว่าจะช่วยชีวิตบิดามารดาเอาไว้ได้ ลิขิตสวรรค์หรือจะสู้มานะคน แต่มานะคนก็ไม่สู้ธรรมชาติการเกิดแก่เจ็บตาย อย่างไรก็ต้องพ่ายให้โรคภัยอยู่ดี ตัวข้า เองก็ไม่ได้คาดหวังมากมายถึงเพียงนั้น” “เจ้าอยากย้อนกลับไปตั้งแต่วัยเยาว์หรือ?”

ซูเสวี่ยไม่ได้ออกไปร่วมงาน "ปวดหัวเหลือเกิน และร่างกายข้าเหมือนมีไฟเข้ามาแทนทีของเลือด นางไม่สามารถที่จะนำไฟนั้นออกไปได้เลย ความปวดแสบปวดร้อนผสมปนเปกันไปหมด ทั้งความเสียวซานที่อยู่ตรงช่วงของท้องน้อยแม้ลมหายใจเข้าลึกก็รู้สึกเสียวไปถึงหัวใจ ข้าเป็นอะไรไปหรือในเมื่อข้านั ้นกำลังจะตาย มือข้างขวาของข้ากำแหวนหยกปาจือสีลาเวนเดอร์ที่หนามกงฟู่เคยมอบให้ และเขาและตัวของหนามกงฟู่เองก็ตายไปต่อหน้าต่อตาพร้อมกับบุตรชายของข้าที่พึ่งจะหกขวบ ข้าาเป็นอะไรกันแน่"

ความรู้สึกหมิ่นแคลนตนเองภายในใจตลอดหลายวันมานี้สว่างไสวกระจ่างชัดเจนคล้ายหมอกสลายเห็นดวงตะวันก็มิปาน “แม่นางซ่ง หรือเจ้าไม่คิดว่าคนอย่างข้า ชีวิตนี้ถูกทำลายไปแล้วกระนั้นหรือ?” ฉู่จิ่นหวยเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

ที่เห็น มันเจ็บปวดนะ เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตนเองแต่กลับต้องมารับเคราะห์แทน “ทุกคนที่อยู่ที่นี่คะ ใครจะว่าฉันเห็นแก่ตัวหรือว่าฉันอกตัญญูก็ตาม แต่ฉันจะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ชีวิตนี้เป็นของฉันคนเดียว ไม่มีใครมาบีบบังคับฉันได้อีกแล้ว ตัวฉันก็คือฉัน ต่อให้ฉันเป็นลูกใครก็ ตาม ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะเลือก ทุกคนคะ ฉันมันสมควรถูกเรียกว่าเป็นคนเลวไหมคะ”

หลังจากกลับไป ฉันเห็นว่าเฉินเยว่เยว่ได้อัปเดตโมเมนต์แล้ว การได้พบคุณ คือสิ่งสวยงามที่สุดในชีวิต ภาพประกอบเป็นเงาที่กอดกันแน่น ฉันคอมเมนต์ที่ด้านล่าง อีดอกกับไอ้สารเลว จะคู่กันชั่วนิจนิรันดร์

EPISODE 23 : ห้ามโดนตัวฉัน “I vow to fiercely love you in all your forms, now and forever. I promise to never forget that this is a once in a lifetime love.” -The Vow- (ฉันสาบานว่าจะคลั่งรักเธอ ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไรก็ตาม ตอนนี้และตลอดไป ฉันสัญญาว่าจะไม่มีทางลืมความรักที่เกิดขึ้นในชีวิตนี้)

“ห้ามคิดแม้แต่จะทำร้ายตัวเอง ชีวิตเธอเป็นของฉัน จะเป็นหรือตายฉันเท่านั้นที่เป็นคนกำหนด ฉะนั้นตราบใดที่ฉันยังใช้งานร่างกายเธอไม่สาสม อย่าได้คิดทำให้ของของฉันมีตำหนิ” คนโอหังออกคำสั่งอย่างเผด็จการ “ชีวิตฉัน…เป็นของฉัน ไม่ใช่ของคุณ”

1971 “ฉันเพียงชื่นชอบและคิดหวงแหนธรรมชาติกับความอุดมสมบูรณ์ที่มีอยู่ในตอนนี้น่ะค่ะ”

บบที่ปกรณ์ต้องการ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เรื่องราวที่น่าอับอายถูกเปิดเผย ขวัญอุษาไม่เหลือความหวังหรือพลังที่จะต่อต้านอีกต่อไป เธอรู้สึกเหมือนชีวิตของเธอถูกควบคุมและปิดกั้นโดยคนที่มีอำนาจเหนือเธอ ทุกวันเธอต้องใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัว ว่าหากเธอทำอะไรผิดพลาดเพียงนิดเดียว ช ื่อเสียงและชีวิตของเธอจะพังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี

แบงค์เริ่มร้องเพลงแบบอ้อแอ้ตามประสาคนเมาปากมาก “เอาเถอะนา ครึ่งหนึ่งของชีวิต ที่เราทำหายไปต่อให้นอนเสียดายไปจนตายมันก็เท่านั้น เหลืออีกครึ่งชีวิต ที่มันยังต้องการ ความรักตัวเองกลับมา ชีวิตมันมีคุณค่ากว่านี้” ชิคปลอบใจแบงค์ด้วยการร้องเพลง