ดื้อรั้น

ใครเลยจะรู้ว่างานอดิเรกของ ‘อัลวาโร อัลทาซา’ ทายาทมหาเศรษฐีพ่อค้าอาวุธสงครามแห่งโมร็อกโก ก็คือการเป็นโจรสลัด ออกจี้ปล้น อาละวาดจนชื่อเสียงกระฉ่อนไปทั่วทั้งคาบสมุทร แต่เป้าหมายของชายหนุ่มไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทองหรือชีวิตคน หากเป็นผู้หญิง โดยเฉพาะหญิงสาวพรหมจรรย์ที่กล้าหาญพอจะขัดขืนความต้องการอันเร่าร้อนของเขา ‘หม่อมราชวงศ์หญิงอนามิกา’ ไม่เคยคิดว่าการล่องเรือสำราญในทะเลแคริบเบียนเพื่อพักผ่อนหลังสำเร็จการศึกษา จะกลายเป็นฝันร้าย เมื่อเธอต้องตกเป็นเชลยอยู่ในเงื้อมมือของโจรสลัดจอมหื่น มิหนำซ้ำยังปากเสียผิดกับหน้าตาที่หล่อเหลาจนแทบเคลิ้ม ทางเดียวที่เธอจะรอดพ้นจากการตกเป็นทาสบำเรอบนเตียงของเขา นั่นก็คือการคว้ามีดปอกผลไม้ แล้วแทงเขาให้ตายคามือ

เมื่อทางที่จะทำให้น้องสาวได้จัดการคนบางคนถูกขวางทางเอาไว้ เขาจำเป็นต้องถางทาง(เธอ)...ออกไป แต่เมื่อคุณเธอไม่ยอม แล้วอะไรจะเกิดขึ้นล่ะ! หนึ่งสาวร้าย ก็ปากไม่ได้จัดสักเท่าไหร่นะ แค่มีคนพูดลับหลังว่าเลี้ยงสุนัขไว้หรือเปล่าเท่านั้นเอง หนึ่งหนุ่มหล่อ...หล่อมาก หน้าตาคมเข้ม การแต่งกายก็เริดหรูดูดี(หรือเปล่าไม่แน่ใจ) ที่หลายครั้งถูกเรียกหลับหลังว่าคุณสำอาง เมื่อสองหนุ่มสาวมาเจอกัน ศึกนี้ใครจะชนะ?

สตรีอย่างจ้าวเยว่ก็เสมือนคมในฝัก ภายนอกแม้จะดูเกียจคร้านจนผู้คนเบือนหน้าหนี ทว่าความสามารถที่มีนั้นไม่อาจดูแคลนได้ แต่เมื่อต้องปกป้องชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีจึงไม่อาจปิดบังความสามารถได้อีกต่อไป

เวหาชายหนุ่มผู้ที่ต้องอยู่ด้วยความเดียวดายเมื่อครอบครัวของเขาตายจากไปหมดด้วยน้ำมือพ่อของขนมเทียนหญิงสาวที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยแต่เธอต้องมาชดใช้ด้วยร่างกายของเธอให้กับเวหาด้วยการเป็นเมียบำเรอให้กับเวหา

เขากลัวเธอท้อง กลัวในท้องเธอมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาติดมาด้วย ตรวจก็แล้ว ประจำเดือนมาก็แล้ว เขาไม่สน ไม่เชื่อ กลัวทุกอย่างมันผิดพลาด สิ่งที่เขาต้องการคือเธอต้องอยู่กับเขา 3เดือน ท้องไม่โต เธอค่อยไป

เมื่อเพลย์บอยหนุ่มรูปงามอย่าง ชลพฤกษ์ ลูกชายคนเดียวของคุณหญิงดวงแข มหาเศรษฐีเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ต้องมาโดนจับหมั้นอย่างกะทันหันกับสาวห้าวสไตร์ทอมบอยอย่าง อรณิชา เรื่องวุ่นๆ จึงเกิดขึ้นทันที ทั้งสองนั้นไม่ถูกชะตากันอย่างมาก ฝ่ายหญิงนั้นอยากจะตั้นหน้าชายหนุ่ม โทษฐานที่มาว่าเธอเป็นพวกผิดเพศ ส่วนฝ่ายชายนั้นอยากจะกระชากร่างยัยทอมซ่านั่นมาจูบสั่งสอนให้เข็ด โทษฐานที่มาทำตัวอวดดีและจองหองใส่เขา

บลสาวออฟฟิศธรรมดาได้สิ้นชื่อลาเพราะความประมาท เธอเดินตกท่อระบายน้ำระหว่างทางกลับบ้าน แต่เมื่อตื่นขึ้นมาเธอกลับพบว่าตนเองได้กลายเป็นตัวประกอบในนิยาย อนุตัวประกอบผู้แสนอาภัพ (จริงหรือ?) “ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ขอให้เมียแกไม่รัก ไม่สิ หากเป็นไปได้ขอให้หนิงเซียนมีชีวิตใหม่ แล้วให้แกตามง้อเธอ หลงเธอหัวปักหัวปำ เป็นเหมือนหมาที่ถูกเจ้านายจูงไปไหนก็ได้ สมควรแล้วที่ถูกพระเอกจับกรอกยาพิษตาย เฮอะ!!” ร่างบางทุบหมอนระบายความไม่พอใจ นึกโมโหชายที่ชั่วช้าเป็นตัวร้ายแบบเต็มขั้น แต่นักเขียนดันสร้างให้ดูดีรูปหล่อพ่อรวยมีชีวิตเลิศหรูอยู่สุขสบาย ในขณะที่ภรรยาต้องทนรองมือรองเท้าหมดประโยชน์แล้วก็เฉดหัวทิ้ง *เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์เป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้น ทุกตัวละครทุกเหตุการณ์ไม่มีอยู่จริงเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น*

คำว่ารักที่เคยบอกกัน เชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน หรือว่าที่ผ่านมา มีแต่คำลวงหลอก

"ไร้สาระใครจะหมั้นกับเธอยัยลิน" "นี่อย่าบอกนะว่าพี่ลีโอลืมสัญญาที่เคยบอกป๊ากับม๊าของลินแล้วอ่ะ" "สัญญาตอนฉันห้าขวบอ่ะนะ" "อื้มมม ^^" เรื่องนี้จะเป็นรุ่นลูกจากเรื่อง หวงรักแฟนเก่า นะคะ ใครยังไม่ได้อ่านไปตามอ่านกันได้นะคะ

เวรกรรมอะไรของผมที่ต้องมาเลี้ยงเด็ก! ชีวิตหนอชีวิตเกิดมาโคตรหล่อยังไม่พอยังเกิดมาเป็นเทพบุตรใจดีอีก เอาเถอะเลี้ยงก็เลี้ยงแค่เด็กคนเดียวมันจะไปยากอะไร