ตัวประกอบอย่างข้าไม่ยอมตายหรอกนะ Novelas e Histórias

“ไม่อยากไปหรือ” “ไม่ใช่ไม่อยากแต่ข้า.. ข้าไม่ถูกกับวัดน่ะข้ากลัววัด” เป็นข้ออ้างที่น่าอายที่สุดในชีวิตฉันเลย

“แกจำไม่ได้เหรอ ว่าฉันเคยผ่านความตายมาแล้ว…หลายครั้ง” “แกก็เป็นเสียอย่างนี้” คนที่เป็นห่วงเพื่อนซี้บ่นอุบหน้ายุ่ง “ฮื้อ…แกไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะไม่ยอมตายง่ายๆ ตราบใจที่ยังมีหลัวมโนไม่ถึงพันคน”

“สุดท้ายมึงก็ยังไม่ยอมรับสินะ” “กูต้องยอมรับเรื่องอะไร” “แล้วมันไม่ใช่เพราะมึงหรือไงที่ทำให้หนิงฮวาต้องตาย!!”

น่าขันสิ้นดี สองมาตรฐานชัด ๆ “เธอยังไม่ตาย ก็ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยเหมือนกันนั่นแหละ แล้วทำไมนายต้องมาบังคับให้ฉันขอโทษด้วยล่ะ?” ถังหนิงสวนกลับอย่างเจ็บแสบ เธอไม่ยอมทนกล้ำกลืนฝืนทนอีกต่อไป

ฉันสวนมันกลับไปนิ่งๆเหมือนกัน ใกล้จะหมดแรงเต็มทีแล้ว แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้หรอก ฉันบริสุทธิ์ “ถ้าอยากฆ่ากูก็ฆ่าเลย เอาเลย มึงอยากยิงก็ยิง กูจะไม่ห้ามสักคำ แต่มึงรู้เอาไว้ ว่าถึงวันนี้กูจะต้องตาย ฮึก กูก็ยังยืนยัน ว่ากู ฮึก ฮือ ฮึก กูไม่เคยทรยศมึง” ฉันไม่ชอบห

เขานิ่งไม่ตอบกลับไป "ยอมรับมาเหอะ แค่ยอมรับความรู้สึกตัวเองมันไม่ตายหรอก" "อืม แล้วไงในเมื่อเขาไม่ต้องการให้กูอยู่ในชีวิตเขาอีก"

“ไหนๆ กูก็ต้องตายอยู่แล้วนี่ เอามึงไปเป็นเพื่อนด้วยท่าจะดีเหมือนกันนะ” “นรกยังไม่อยากได้ตัวกูหรอก เชื่อสิ” ผมแย้งด้วยน้ำเสียงมั่นใจพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมุมปาก และผมไม่มีวันพลาดท่าให้มันแน่ ถ้าไม่ติดว่า…

ไม่รู้อะไรแล้ว สมองฉันมันขาวโพลนไปหมด ถ้าเขาไม่ยอมทำอะไรสักอย่างเชื่อเลย ฉันได้กลั้นใจตายตรงนี้กับความอึดอัดที่บอกถึงสาเหตุไม่ได้นี้แน่ๆ

เพื่อยุติไฟสงคราม ข้าจึงทูลขอราชโองการให้ตนเองได้แต่งงานกับอูจิ่งสหายวัยเยาว์แห่งเผ่าสัตว์ป่า ในคืนเข้าหอ ราชันหมาป่าผู้เป็นสวามีพลอดรักกับข้ากลางทุ่งหญ้ากว้าง ผูกพันลึกซึ้งจนแทบไม่อาจแยกจากกัน ข้าเคยหลงคิดว่าอูจิ่งรักข้า ทว่าท้ายที่สุด กลับเป็นเขาเองที่นำทัพสัตว์ป่านับแสนนาย บุกเหยียบย่ำทำลายเมืองฉางอันจนย่อยยับ เขาบีบบังคับให้ข้าเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า เสด็จพ่อถูกฝูงหมาป่ารุมทึ้งกัดกิน ส่วนเสด็จพี่รัชทายาทถูกบั่นคอจนร่างร่วงหล่นจากหลังม้า พวกคนเถื่อนเหล่านั้นยังกระชากมงกุฎหงส์ของเสด็จแม่ ฉีกทำลายชุดคลุมหงส์ และหยามเกียรติพระนางต่อหน้าธารกำนัล จนทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยบาดแผล... อูจิ่งเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม ทว่าแววตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใด “ฉินซู เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าความงามล่มเมืองของตนเ

“ฉันไม่พันแผล ฉันไม่เอา! ไม่มีคุณ ฉันยอมตาย!” สีหน้าของฟู่เจิงเคร่งขรึมขึ้น “ได้ ในเมื่อคุณยืนกรานเองว่าจะตายให้ได้ งั้นก็ไม่มีใครห้ามได้ ทั้งคุณและผมจะได้ไม่ต้องเสียเวลากันแล้ว”