Novel & Cerita องค์นางประกาศิต

นางไม่ได้ป่าวประกาศออกมา หากแต่ถือวิสาสะย่างกายเข้าใกล้แท่นบรรทม ลมหายใจอุ่นรินกระซิบอยู่ข้างพระกรรณพระกรรณของฮองเฮา “บังอาจนัก!! เด็ก ๆ จับตัวนางคนนี้เอาไว้” เสียงของนางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาตวาดเสียงดังลั่น โดยมิเกรงพระทัยไทเฮาสักนิด

ผ้านุ่งไหมลายเครือวัลย์ไหวตามสายลม เส้นผมเกล้าสูงประดับปิ่นทอง มือเรียวกุมพานดอกไม้ถวายสักการะตามประเพณี นางคือ พิมพ์มาศ — ธิดาแห่งออกญาศรีสุริยวงศ์ พิมพ์มาศ (VO) “เขาคือขุนศึกเย็นชา ดั่งเหล็กกล้า…แต่เหล็กนั้นก็เคยร้อนเพราะเปลวไฟ ขุนคีรินทร์…ถ้าเจ้าคือคมดาบแห่งร าชสำนัก

นาง นางคือองค์หญิง11ตัวจริง" " ข้าก็เตือนเจ้าแล้วว่าอย่าออกตัวแรง เป็นยังไงหล่ะ องค์หญิงที่เจ้าปกป้องดันเป็นตัวปลอม"

เพื่อนข้าง ๆ พูดขึ้น ขณะนั้นพิธีกรดำเนินการประกวดก็ประกาศชื่อของเธอ ‘นางสาวขวัญเรือน รักษ์แดนดิน’ อิฐพึมพำชื่อของเธอ จ้องมองหญิงสาวบนเวทีโดยไม่ละสายตา แม้ในคืนนั้นเธอจะไม่ได้รับตำแหน่งชนะเลิศ แต่ในสายตาของเขา เธอชนะไปหมดแล้ว

ัดใจได้ไหว ยิ่งอ้างว่าเป็นคำสั่งของพระสวามีตวนอ๋องด้วยแล้ว สตรีอับโชคอย่างนางจะกล้าปฏิเสธได้อยู่หรือ แม้เคยพร่ำบอกกับตนเองเสมอว่าห้ามอ่อนแอ แต่การถูกยกให้กับ คนแปลกหน้าราวกับนางคือสิ่งของไร้ราคา เปรียบได้ดั่งหม้อไหที่แตกหัก กลับทำให้เสวียนซือชิงมิอาจกลั้นน้ำตาแห่งความ อัปยศอดสูไว้ได้ หยาดน้ำสีใสไหลเปรอะเปื้อนดวงหน้างดงาม เสียงหวานเศร้ากล่าวออกมาอย่างอัดอั้นตันใจอย่างที่สุดแล้ว

ม่านผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้มที่อมฝุ่นและกลิ่นอายของกาลเวลา ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ ดุจการกลีบบุปผาแย้มบาน ความเงียบงันแผ่ปกคลุมทั่วโรงละครไม้หลังเก่าราวกับถูกสะกดด้วยมนตรา ทุกสายตาจับจ้องไปยังกลางเวทีที่สว่างเรืองรองด้วยแสงตะเกียงน้ำมัน ร่างระหงในอาภรณ์งิ้วอันวิจิตรยืนสงบ นิ่งอยู่ตรงนั้น เธอมีนามว่า ไป๋อวี้ฮวา นางเอกงิ้วผู้เลื่องชื่อ ที่กล่าวกันว่าความงามและฝีมือของนางในวัยเพียงสิบเจ็ดปีนั้น ราวกับนางสวรรค์จุติลงมาร่ายรำบนโลกมนุษย์

หนิงซินไม่ใช่ไม่เข้าใจประโยคนี้ จะอย่างไรยามนี้นางก็คือองค์หญิงเพียงองค์เดียวของราชวงศ์สกุลอิ๋งและแคว้นป๋าย คือสตรีศักดิ์สิทธิ์ของอารามหลวงแห่งนิกายแสงสว่างที่ผู้คนรักใคร่ศรัทธา. ทว่านางหาได้ใส่ใจเรื่องชื่อเสียงหรือสายตาที่ผู้คนจะมองมาสักนิด สิ่งที่นางห่วงกังว ลคือเรื่องที่จะเกิดขึ้นตามมาเมื่อมีผู้รู้ว่านางตั้งครรภ์กับผู้ใดต่างหาก

เถียนเถียนสะท้านไปทั้งใจเมื่อเห็นสายตาอำมหิตขององค์รัชทายาท ลนลานจนเกือบจะพลั้งปากเรียกสถานะที่แท้จริงของเขาออกไป “ข้าเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาที่นี่อีก” “ข้ามาที่นี่เป็นความประสงค์ของ..ผู้ใหญ่ เรื่องนี้ท่านชายน่าจะรู้จากท่านเทียนกงแล้ว” นางใช้คำว่าผู้ใหญ่แทนคำว่าฮ่องเต้ มองมือที่โอบไหล่ของสาวใช้ผู้ต่ำต้อยด้วยความริษยา

ค์ไม่คิดว่าแม่นางร่างสูงโปร่ง หน้าตาหวาน ๆ เช่นนี้จะมีนิสัยแตกต่างจากหน้าตาเสียลิบลับ พระองค์จึงได้แต่แอบโกรธนางไม่น้อยที่นางไม่คิดจะถามแม้กระทั่งชื่อเสียงเรียงนามของพระองค์ที่เป็นถึงท่านอ๋องของแคว้นเลยสักกะนิด ยิ่งคิด อ๋องเฉิงก็ยิ่งเกิดความหมั่นไส้ซูซู พระอง ค์ได้แต่คิดในใจว่าอย่าให้พระองค์เจอนางอีกครั้งก็พอแล้ว ยิ่งนางเรียกพระองค์ว่าเจ้าหน้ากากอย่างไม่ให้ความเคารพด้วยแล้ว พระองค์แทบอยากจะเอาไม้เรียวมาตีก้นเด็กอย่างนางให้ร้องไห้นัก

บะแต๋งสวมวิญญาณเป็นกรรมการหน้าเครียด "สวัสดีค่ะดิฉันชื่อเหนือฟ้า กฤตกล้าธนาดร คุณแม่ลูกสามแสนซน" ผู้เข้าประกวดฉีกยิ้มหวานให้กรรมการตัวน้อย