ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ Novels & Stories

แดร์ริลจ้องมองหญิงสาวผู้งดงามในชุดสีม่วงตรงหน้าด้วยความตกใจเมื่อนึกถึงบทสนทนาในอดีต ‘หรือว่าเธอคือประมุขนิกายเมธาสวรรค์คนปัจจุบัน? สาวงามในชุดสีม่วงคิดว่าในที่สุด ชายหนุ่มตรงหน้าของเธอก็ตระหนักได้ว่า นิกายเมธาสวรรค์ยิ่งใหญ่เพียงใด ดังนั้นเธอจึงพูดต่อด้ว ยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “นิกายเมธาสวรรค์เป็นหนึ่งในนิกายที่โด่งดังในทั่วทั้งเก้าทวีป และดินแดนพฤกษาสวรรค์ก็เป็นดินแดนย่อยที่อยู่ในนิกายเมธาสวรรค์ และฉันคือไดอาน่า โอลเซ่น ปรมาจารย์หญิงแห่งดินแดนพฤกษาสวรรค์!"

จอมยุทธ์หญิงเจียวเจียวตอบกลับความคิดเห็นนามปากกาข้าคือลิขิตสวรรค์ : [ไม่ชอบ ขอบายค่ะ แต่ถ้าไรต์เขียนนิยายรักเดียวเมื่อไหร่จะอภัยให้ก็ได้] นามปากกาข้าคือลิขิตสวรรค์ ตอบกลับความคิดเห็นจอมยุทธ์หญิงเจียวเจียว : [ว้า…แย่จัง ถ้าอย่างนั้นต้องรบกวนคุณนักอ่านเขียนอ่านเองแล้วล่ะ ไร ต์ก็อยากรู้ว่าโลกนี้ยังมีคนรักเดียวใจเดียวอยู่จริงหรือเปล่า]

หญิงงามข้างกายผู้พาเธอมาเอ่ยขึ้น “กึ่งกลางระหว่างโลกมนุษย์และสวรรค์” ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเค่อ เสียงฝีเท้าม้าดังกึกก้องกระชั้นเข้ามา ภาพหญิงสาวงดงามปานเทพธิดาในอาภรณ์ขาวปานเทพเซียน ใบหน้านั้นดูไปแล้ว...มือเล็กๆ ของหลินหลินยกขึ้นประคองกรอบหน้ารูปไข่ “เฮ้ย! ทำ ไม เหมือนกันมากขนาดนี้ล่ะ”

หลินซูเหยาคำนับผู้เฒ่าอย่างนอบน้อม “ข้าได้เห็นแล้ว แสงของกำไลบรรจบธาตุไม่โกหก เจ้าคือสตรีผู้ถูกฟ้าลิขิตให้ยืนเคียงข้างราชวงศ์เทียนและมาเพื่อปิดผนึกภัยพิบัติของโลกใบนี้” ปิดผนึกภัยพิบัติของโลก? หลินซูเหยางงเป็นไก่ตาแตกอีกครั้ง นางไม่ใช่เซเลอร์มูนที่พิชิตเหล่า มารร้ายนะ นี่คงไม่คิดจะให้นางเป็นตัวแทนแห่งดวงจันทร์ ‘จะลงทัณฑ์แกเอง’ หรอกใช่ไหม

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ระคนไปด้วยความภาคภูมิใจใต้อดีตอันขื่นขม “แม้ในส่วนลึกของหัวใจข้าจะทุกข์ระทม ถวิลหาอาลัยคนรักที่ลาจาก ข้ายังคงดำเนินชีวิตอย่างมีจุดมุ่งหมาย บางที... นี่อาจเป็นลิขิตสวรรค์...” “จิตใจของน้องหญิงบริสุทธิ์งดงามถึงเพียงนี้ ย่อมเป็นเทพธิดาลงมาจุติ โดยแท้ ซือฉงและซือหานต้องลวงข้าเป็นแน่ พวกเขาบอกว่าเจ้าบำเพ็ญเพียรเป็นนักพรตหญิงผู้ถือพรหมจรรย์ ไม่ยอมตบแต่งกับผู้ใดไปชั่วชีวิต”

“ซินอี๋ เจ้ามีวิธียื้อเวลาไหม” “ข้ายื้อไม่ได้ ทุกอย่างอยู่ที่ลิขิตสวรรค์ แล้วเรื่องที่ข้ารู้มีเพียงวิธีรักษาร่างไม่ให้เน่าเปื่อยเร็วเกินไปเท่านั้น” .........

าแล้ว "ท่านเจ้าสำนัก ได้โปรดให้โอกาสข้าสักครั้งนะเจ้าคะ" หญิงสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นเอ่ยออกมาด้วยใบหน้ารู้สึกผิด ลี่ซือคือหญิงสาวที่ลอบทำร้ายฟางเหนียงขณะที่ฝึกพลังวิญญาณ แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่านั้นเป็นคำสั่งของท่านเจ้าสำนัก และรางวัลผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดจะ คงได้ฝึกกับท่านรองเจ้าสำนักเช่นเคย นางมิมีอันใดจะแก้ตัวทั้งนั้นรางวัลผู้ที่มีผลการเรียนสูงสุดตอนนี้นางก็มิอยากได้ ขอแค่เพียงได้ร่ำเรียนที่นี่จนจบเท่านั้น

หนึ่งเย็นชาไร้อารมณ์ สองอ่อนโยนเหมือนสายน้ำ สามคลุ้มคลั่งราวเปลวเพลิง สี่หนักแน่นมั่นคง ห้าอบอุ่นดังแสงอรุณ หกเปี่ยมด้วยรอยยิ้มราวแสงจันทร์และคนสุดท้าย หญิงสาวผู้หนึ่งที่ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเศร้าหมองราวมีม่านหมอกดำบางๆคลุมรอบกายตลอดเวลา ทั้งเจ็ดราวกับเทพเซีย นที่ก้าวลงมาจากสวรรค์ ปรากฏตัวท่ามกลางความตาย ช่วยชีวิตผู้คนกว่าหลายร้อยจากขุมนรกตรงหน้า ไม่มีคำใดจะเปล่งออกมาทดแทนความรู้สึกได้ มีเพียงน้ำตาความเคารพและความสำนึกในพระคุณที่แผ่ซ่านไปทั่ว ทว่า ในขณะที่ทุกคนเชื่อว่าภัยพิบัติได้จบลงแล้ว

ล็มแผ่วผิวบนเนื้ออ่อนทุกจุด ใบหูเล็กถูกขบเม้มเล่น จุดชีพจรและผิวหนังเหนือเส้นเลือดใหญ่ผ่านการสัมผัสจากปากกับลิ้นอุ่นอย่างถ้วนทั่ว “อืม...” หญิงสาวหลุดเสียงครางออกมาอย่างทนความทรมานไม่ไหว ขนลุกไปทั้งตัว มือบางทั้งสองข้างกำผ้าห่มผืนหนาแน่น ลมหายใจหอบแรง แม้จะพยายามก ลั้นเอาไว้แต่ก็ต้องครางฮือออกมาจากการถูกปลุกปั่นอารมณ์หวาม

บ่าวผู้ซื่อสัตย์รำพึงรำพัน ก่อนจะรีบเป่ายาในถ้วยให้คลายร้อนเพื่อป้อนยาให้เสร็จสิ้นภายในเวลาหนึ่งชั่วยามตามสรรพคุณ และลี่เซียนคือผู้หญิงที่โชคดีอย่างหาที่สุดมิได้ที่ได้ดื่มยาจากรากทารกสวรรค์ติดต่อกันในเวลาไล่เลี่ยกัน นอกจากจะคงความอ่อนเยาว์แก่ชราช้ากว่าคนปกติและให้ก