ทรยศ Novels & Stories

จิ่งอี้ยิ้มอย่างเย็นชา “การทรยศมีเพียงศูนย์ครั้งกับครั้งนับไม่ถ้วน” เมื่อไรที่เริ่มแล้ว ไม่ว่าจะทรยศเรื่องเล็กหรือใหญ่ คนคนนี้ก็ไม่น่าเชื่อถืออีกต่อไป “พระชายา! ได้โปรดเชื่อข้า!”

พลอยพิชญาเหมือนถูกกระชากออกจากภวังค์คิดเมื่อ เขา แนะนำตัวด้วยภาษาไทยอันชัดถ้อย เธอหายใจติดขัด เขา ไม่ใช่ มาเรียส คริสเตียนเซน คนที่เธอเคยรู้จัก ทว่าหน้าตายิ่งกว่าถอดออกมาจากพิมพ์เดียวกัน “สะ สวัสดีค่ะ...เอ้อ...ขอโทษทีค่ะ ฉันนึกว่าคุณคือ...” “มาเรียส...น้องชายฝาแฝดของผ มอย่างนั้นหรือครับ?” เบนแทรกขึ้น นัยน์ตาสีน้ำเงินประกายเข้มมีบางอย่างฉายวาบขึ้นมาทว่าใบหน้าหล่อเหลายังคงเป็นปกติ

เพื่อนคนหนึ่งพูดแซว “จีบเลย จีบได้กูเลี้ยงเหล้าปีหนึ่งเลยมึง” เพื่อนคนที่แนะนำให้รู้จักกับปยุดาบอก เพราะรู้ถึงความร้ายกาจของสาวสวยทรงเสน่ห์ที่ชื่อ ปยุดา

วิปครีมเห็นท่าไม่ดี เธอเดินเข้ามาดึงแขนเสื้อของพาทิศเอาไว้ พลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ หวังให้เขาหยุดการกระทำ เพราะไม่อยากให้นักรบต้องมาเสี่ยงกับความโหดร้ายของพาทิศ พาทิศผละตัวออกจากนักรบแล้วจับมือวิปครีมเดินออกมา เขาหันกลับไปมองหน้านักรบอีกครั้ง พลางจับมือของแฟนสาวเอาไว้แน่นร าวกับต้องการประกาศให้นักรบรู้ว่าวิปครีมเป็นของเขาคนเดียว "เฮีย ทำไมต้องกระชากคอเสื้อคุณนักรบเขาด้วย"

นางแทบกรีดร้อง ปรารถนาร่ำไห้แต่ไร้น้ำตา หงเฮยหลงยกมุมปากยิ้มเย็น กล่าวเสียงเนิบช้า “คนทรยศเหล่านี้มีเลือดเป็นพิษ”

จ้าวลี่เชียนปัดมือหวังเทียนซวี่อย่างแรง ดวงตาแข็งกระด้างจ้องหน้าเขาเขม็ง “อย่าเอามือน่ารังเกียจมาแตะต้องตัวข้า เผาให้หมด เผาทำลายให้หมด ข้าเกลียด ข้าขยะแขยง ทรยศ! มันคือเครื่องหมายของคนทรยศ” ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘คนทรยศ’ ร่างกายหวังเทียนซวี่แข็งค้าง ทั้งคำพูดและน้ำเสียง ให้ความรู้ส� �กคล้ายสตรีในกองเพลิงที่เขาฝันถึงตอนนั้น นางมีตัวตนจริง ๆ หรือ ไม่ได้เป็นความฝันเลื่อนเปื้อนไร้สาระ “เชียนเชียน เจ้าเป็นใครกันแน่ ระหว่างพวกเราเคยมีอะไรเกิดขึ้น”

เธอพึมพำเบา ๆ ดวงตาฉายประกายเจ้าเล่ห์ ภาพแววตาของธามตอนเธอร้องไห้แล่นเข้ามาในหัว มันเต็มไปด้วยความอาลัย ความห่วงใยที่เขาพยายามซ่อนแต่ซ่อนไม่มิด ภาวีหัวเราะในลำคอเสียงเบาแต่เย็นเยียบ “คุณหนีฉันไม่พ้นหรอก ธาม” เธอเอียงคอมองเงาตัวเองในกระจก

"แหม... ทหารเกณฑ์กล้ามโตคนนี้ หุ่นล่ำสันไม่เบานี่คะ มายืนทำหน้าเคร่งอะไรแถวนี้เล่า" "ก็คนมันห่วงแถวนี้แหละครับ... กลัวว่าแถวนี้จะอันตรายเกินไป" ยศกรเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่ารำพัน สายตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างอรชรของคุณหนูสาวที่เปียกปอน แนบเนื้อจนเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเ ว้าเย้ายวนตาอย่างชัดเจนภายใต้เสื้อยืดสีขาวที่ชุ่มน้ำ

เขาเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ในแสงสลัวสาริศาก็รู้สึกถึงพลังอำนาจในแววตาคมคู่นั้น “เริ่มด้วยการแนะนำตัวเองก่อนดีไหมคะ” สาริศายิ้มกว้างในแบบฉบับของเธอ “ฉันชื่อ‘สาริศา กวินนาถ’ นักศึกษาวิชาดนตรีที่ไส้แห้งค่ะ”

ไอ้ช้างส่งเสียงครางสยิวไม่ขาดปาก สะโพกสอบหวดห่มเข้าหาหว่างขาขาวหน่วงหนัก ร่องกลีบอวบอูมของศรีจันทร์ถูกบดขยี้จนบวมแดงปลิ้นอ้า ภายในช่องทางสวาทขมิบดูดลำลึงค์หนุบหนับอย่างร่านเอ็น เมือกกามหนืดลื่นไหลเยิ้มออกมาเป็นฟองฟอด หลักฐานนั้นบ่งบอกอยู่ทนโท่ว่าหล่อนกำลัง สุขสม