ทายาท Novels & Stories

ลดา เด็กสาววัยสิบแปดปี ถูกผู้เป็นยายส่งตัวให้กับมาดามตามข้อตกลงโดยไม่ล่วงรู้เลยว่า หลานสาวกำลังจะถูกนำไปประมูลเป็นนางบำเรอให้กับพวกเศรษฐีกระเป๋าหนักได้เชยชม หากแต่ ไม่รู้เพราะความบังเอิญหรือโชคชะตานำพา... หญิงสาวได้พบกับคาลิกซ์ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลวัยสามสิบแปดปีที่เป็นคนประมูลเธอไปด้วยมูลค่ามากถึงแปดหลักพร้อมข้อตกลงที่ว่า... เมื่อเธออายุครบยี่สิบปีจะต้องมอบความบริสุทธิ์ให้แก่เขาและพร้อมขึ้นเตียงตลอดเวลาโดยปราศจากข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น!

เมื่อเจ๊สายฟาดที่เข็ดขยาดความรัก ต้องมาปะทะกับไอ้ตี๋สี่ตา จากอุบัติเหตุในวันนั้นสู่พันธสัญญาแต่งงานกำมะลอในวันนี้ คนหนึ่งก็ดื้อขัดใจอากงไม่ได้ อีกคนก็จ้องจะเผด็จศึกบัญชีหัวใจพี่สาวคนสวยงานนี้ใครจะแพ้ทางใคร…

‘แค่คุณยอมนอนกับผมง่ายๆ แค่นั้นต้นน้ำก็ได้กลับบ้าน’ พิมแพรทองยังได้ยินเสียงรณภพกึกก้องอยู่ในโสตประสาทในขณะที่กำลังเข้ามาอาบน้ำในห้องน้ำ จำได้ว่าหลังสิ้นเสียงของโจรชั่วคนนั้นเธอชาวาบไปทั้งตัว

"เต!!!นายอยู่ไหนทำไมยังไม่มารับฉันกับลูกอีกห๊ะ" ("เออ กำลังออกไป รอแป๊บ") เสียงกระหืดกระหอบอย่างคนรีบเร่งของคนปลายสายทำให้ฉันเดาได้ไม่ยากเลยว่าตอนนี้เขายังอยู่ที่ห้อง "อ่อที่แท้กำลังมีความสุขอยู่บนเตียงกับสาวๆของนายจนลืมฉันกับลูกสินะ"

"พูดอะไร?" "คือ...หมายถึงถ้าพี่ไปมีอะไรกับคนอื่นน่านจะเลิกทำแบบนี้กับพี่ใช่ไหม" ความคิดของเธอๆ คิดว่าถ้าเธอไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นแล้วน่านฟ้าคงเลิกทำแบบนี้กับเธอ "ว่าไงนะ!!" "คือ" "อยากมีผัวว่างั้น"

เรื่องราวของ "เดรค" และ "ลันตา" ว่าที่คู่หมั้นที่เกิดเรื่องราวอันเจ็บปวดระหว่างทั้งคู่จนทำให้ห่างหันไป ก่อนที่จะโคจรกลับมาพบกันอีกครั้งเพื่อจบเรื่องราวทุกอย่าง มาลุ้นกันว่าเรื่องราวความรักครั้งนี้จะจบลงเช่นไร

เธอเพิ่งจะเข้าใจ...ว่าการใช้ชีวิตคู่ มันไม่ได้สวยหรูเหมือนในนิยาย “แค่อุ้มท้องลูกให้ฉัน อย่าหลงตัวเองว่าฉันจะพิศวาสเธอล่ะ”

ผู้ชายไม่เจ้าชู้เหมือนงูไม่มีพิษ แต่จงคิดสักนิดก่อนจะเล่นกับพวกแบดบอย เอื้อมพัฒน์เชฟหนุ่มชื่อดังกับฉายาพ่อเสือร้าย ผู้ไม่ชอบความสัมพันธ์แบบผูกมัดตามประสาเพลย์บอยเกิดถูกอกถูกใจเด็กฝึกงานอย่างศุรตาเข้า ความรักหาใช่โรยด้วยกลีบกุหลาบ เพราะเอื้อมพัฒน์เองก็มีเบื้องหลังที่ไม่น่าจดจำมากมาย รวมถึงปมความขัดแย้งที่พร้อมลุกลามบานปลายได้ทุกเมื่อเช่นกัน

ภายในคืนพระจันทร์เต็มดวงรอบตัวเงียบสงัดไร้เสียงผู้คนสัญจร ตึก ตัก ตึก ตักทว่าทำไมฉันถึงตั้งหน้าตั้งตาวิ่งอย่างไม่ลืมหูลืมตาออกมาจากม่านรูดบ้านั่นทั้งที่สภาพไม่เอื้ออำนวยมากเท่าไหร่นัก น้ำตาไหลรินออกมาตลอดทางฝ่ามือของตัวเองกอดลูบผิวไปมาเพื่อปลอบโยนว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้นทั้งที่ความจริงกับเดินสวนทางกันลิบลับ สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นผลมันส่งมาถึงยังวันนี้... “เอาตังค์มานังซานมีเท่าไหร่ก็เอามาให้หมด อย่าคิดอุบไว้เชียวเห็นแก่ความหน้าด้านหอบลูกมาอยู่กับคนอื่นบ้าง มีอย่างที่ไหนให้เป็นขี้ปากชาวบ้านอับอายกันไปทั้งบ้านกับไอ้คำว่าท้องไม่มีพ่อเนี่ย!” “มีลูกติดพ่วงให้เป็นภาระใครเขาจะเอาไปทำเมียต่อ” “ป้า... พี่ฝ้าย...” “หรือมันไม่จริงเอาหน้าผัวแกมาดูดิไอ้ที่มันทำแกท้องไม่พ่ออ่ะ!” หญิงสาวมองเหยียดด้วยหางตาอีกทั้งยังยกริมฝีปากทำรังเกียจ “ติดตัวมันไม่มีหรอกแม่แต่ในไอ้นี่มันมี อีซานมันฝากเอาไว้ มึงไปถอนมาถ้าไม่อยากให้ลูกมึงเจ็บตัว!”

คนสติดีที่ไหนเขาอยากรับบทนางร้ายกันล่ะ บ้าบอที่สุด ฉันไม่ได้อยากเป็นนางร้ายเลยสักนิด