บุคคลที่สาม

" ฉันต้องการหย่า " เขาบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา แววตาไร้ความรู้สึกใดๆ เธอจึงได้แต่ตอบไปว่า " ได้ค่ะ " โดยที่ไม่ได้บอกเรื่องตั้งครรภ์กับเขา

เคยมีคนพูดไว้ว่า หากถึงวันที่จำเป็นต้องเลือก ระหว่างความถูกต้องและความถูกใจ ขอให้เลือก "ความถูกต้อง" เป็นคำตอบแรก แต่วริษาไม่เลยรู้ว่า ความถูกต้องที่ว่านั่นมีกี่แบบ ถูกต้องต่อครอบครัว ถูกต้องต่อตัวเอง หรือถูกต้องต่อใคร แต่ในรูปแบบของความรัก... หากคนหนึ่งคือหน้าที่ ส่วนอีกคนคือหัวใจ เมื่อถึงจุดที่ต้องเลือก แต่เธอเลือกไม่ได้ จะเป็นไรไหม หากเธอ... จะไม่เลือกตัดอะไรหรือใครออกไปเลย

คันศร วิศวะปีสี่ กับ เจ้าจันทร์ มัณฑณศิลป์ปี1 (เจ้าจันทร์เรียนวิศวะมาพร้อมกับคันศรนั่นละ แต่ทว่ามันไม่ใช่ทาง นางก็เลยซิ่วแล้วมาสอบเข้ามันฑณศิลป์ตามที่ตัวเองชอบ และถนัดที่สุดค่ะ) ทั้งสองคนเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่ชั้นอนุบาลนั่นละ เเต่ทว่า... มีบางอย่างที่ทำให้ทั้งคนคู่ไม่สามารถเปิดเผยความรู้สึกที่มีให้กันออกมาได้ มันก็เลยต้องใช้แผนการร้ายๆ เพื่อมัดใจอีกฝ่ายให้อยู่หมัด!

ในคืนหนึ่ง หลังจากมีนาออกจากโรงพยาบาลเธอเองก็เกิดน้ำนมคัด แถมยังมีไข้อ่อน ๆ มันสร้างความเจ็บปวดและทรมานให้เธอเป็นอย่างมาก แผลผ่าคลอดก็ยังไม่หายดี มีนาไม่มีทางเลือกเมื่อเธอต้องเผชิญกับความทรมานอย่างแสนสาหัส น้ำนมที่คั่งค้างทำให้เต้านมอวบใหญ่ของเธอหนักอึ้ง มันเจ็บปวดราวกับจะระเบิดออกมา ไหนจะพิษไข้ที่รุมเร้าจนร่างกายร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟ เด็กสาวพยายามประคองร่างอันอ่อนเพลียเดินไปหน้าห้องนอนของพ่อสามี ก่อนจะเคาะประตูห้องนอนเพื่อขอความช่วยเหลือจากเขา ไม่นานนักเมื่ออินทัชได้ยินเสียงเคาะห้องก็ตื่นขึ้นจากการหลับใหล เขารีบเปิดไฟห้องนอนจนสว่าง ก่อนจะรีบเดินออกมาเปิดประตู แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดและเหงื่อที่ผุดพรายของมีนา ฉับพลันความงัวเงียของเขาก็หายไป

เรื่อง แทนคุณเจ้านาย เจ้านายสามีใจดีช่วยเหลือให้ครอบครัวหลุดพ้นจากความเดือดร้อนโดยไม่ได้ร้องขอสิ่งใดตอบแทน แต่การเป็นหนี้บุญคุณของท่านก็ทำให้นานาและสามีไม่สบายใจนัก จึงคิดหาวิธีตอบแทนเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่สิ่งของ... เรื่อง...แอบใช้หนี้ “พี่วิน...” ปรางวลัยเกร็งตัวเล็กน้อย มองมือใหญ่ที่อยู่บนต้นขาของตัวเองก่อนจะเงยหน้าสบตาที่คล้ายกำลังรออะไรบางอย่าง “ปรางตัดสินใจได้หรือยัง สนใจข้อเสนอของพี่มั้ย” วีรภาพขยับเข้ามาใกล้หล่อน แขนของเขาเสียดสีเรียวแขนเปลือยที่โผล่ออกมาจากเสื้อแขนกุดใส่อยู่บ้านสบายๆ “มันอาจดูเป็นการฉวยโอกาส แต่พี่หวังดีกับปรางและก็ไอ้เอกจริงๆ นะ รับรองว่าเรื่องนี้จะถูกเก็บเป็นความลับ ไอ้เอกจะไม่มีวันรู้ ปรางใช้ชีวิตได้ตามปกติ เพียงแค่พี่อาจจะนัดเจอกันเวลาคิดถึงปราง...” ร่างใหญ่โน้มตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น ก้มลงจูบหัวไหล่ของหล่อนเบาๆ หญิงสาวสะท้านทั้งตัวด้วยความอัดอั้นที่เก็บกดมานานหลายเดือนแบบไม่เคยได้ระบายออก

“ทำไมขุนยังไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น….อยู่ตลอดเวลา….”“แต่กลับกัน….ขุนไม่เคยมีอะไรกับริเลย….” “เพราะถ้าเป็นผู้ชายคนอื่น….เห็นริไปยืนแก้ผ้าต่อหน้าเขาแบบนี้….”“เขาคงจะไม่ปฏิเสธริ….เหมือนที่ขุนทำ"

"ฮึก ๆ" เสียงร้องไห้ของใครสักคนดังแว่วมา บัวชมพูชะโงกหน้าไปดูก็เจอผู้ใหญ่สิงห์กำลังแกล้งร้องไห้ ไม่มีน้ำตาเลยสักนิด ไอ้คนผีทะเลเอ้ย เธอสบถในใจ "นี่เยาะเย้ยฉันใช่ไหม?" บัวชมพูคว้าสมุดปาใส่ผู้ใหญ่สิงห์รัว ๆ "ไม่ได้เยาะเย้ยสักหน่อย" "แล้วที่ร้องไห้อยู่นี่คืออะไร?" "ก็หนูบัวได้พี่ผู้ใหญ่เป็นผัว หนูบัวต้องรับผิดชอบนะ ฮึก หนูบัวต้องรับผิดชอบพี่ ถ้าหนูบัวไม่ยอม พี่จะประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ ว่าหนูบัวเป็นคนใจร้าย ฟันพี่แล้วทิ้ง" ผู้ใหญ่สิงห์เล่นละครไม่หยุด เมื่อคืนเขามีความสุขสุดเหวี่ยง แม่กวางสาวพราวเสน่ห์ ในที่สุดก็ตกเป็นของเขา "อร้าย! ผู้ใหญ่ผีบ้า ฉันเกลียดผู้ใหญ่ที่สุด" "เกลียดยังไง พี่ผู้ใหญ่ก็เป็นผัวหนูบัวนะ"

เธอแค่พนักงานใหม่ที่เผลอใจให้เจ้านาย... แต่สำหรับเขา เธอคือความลับที่ไม่อาจเปิดเผย จนวันที่เธอตัดสินใจเดินออกไป — เขาถึงเพิ่งรู้ว่า ความลับนั้น…คือสิ่งที่เขาไม่อยากสูญเสียที่สุดในชีวิต

เมื่อหนุ่มมาดนิ่งถูกจับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก กับเธอ หญิงสาวที่ผู้เป็นพ่อเลือกให้ เรื่องราวความรักที่เริ่มด้วยความไม่เต็มใจ มันจะจบลงเช่นใดเมื่อสุดท้ายเขากลับรักเธอเข้า จนหมดหัวใจ...

แสนปี ลูกชายคนโตของคุณนายเม็ดพลอยผู้ทำธุรกิจสีเท่าแบบเต็มตัว ตัดสินใจขอ ม่านไหม ลูกสาวท่านทูตเจ้าของแบรนด์เครื่องประดับแต่งงานทั้งที่คบกันได้เพียง3เดือนเท่านั้น คนรอบตัวไม่เห็นด้วยสักคน แต่ม่านไหมก็ดื้อจนได้แต่งงานกัน ทว่าพอหลังแต่งงานไปแล้วแสนปีก็เริ่มเปลี่ยนไป ชอบจัดการเรื่องการแต่งตัวและคุมอาหารและเรื่องส่วนตัวต่างๆ สุดท้ายมารู้ความจริงทีหลังว่าแสนปีเห็นม่านไหมเป็นตัวแทนแฟนเก่าที่ตายไปแล้วเท่านั้น "ที่จริงแล้วพี่ปีเอาไหมมาเพื่อเป็นตัวแทนเขาใช่ไหม พี่ปีทำอย่างนี้กับไหมได้ยังไง?!" "เคยมีสักครั้งไหมที่พี่ปีจะมองไหมเป็นแค่ม่านไหมคนนี้…ไม่มีเงาซ้อนของใคร?!" "ไม่...ไม่เคยเลย" เป็นตัวจริงก็ว่ายากแล้ว ยังต้องมาเป็นตัวแทนคนที่ตายไปแล้วอีกเหรอ