บุคคลที่สาม Novels & Stories

วัชรมัยเคยทิ้งไผท ทิ้งลูก แล้ววันนี้กลับมาร้องขอความเป็นแม่อีกครั้ง ไผทจะไม่มีวันให้อภัย!

ที่ข้าร้ายกาจนั่นย่อมต้องมีเหตุและที่ข้าลุ่มหลงโง่งมก็เพราะหลงเชื่อคำลวงบุรุษความหวังลมๆ แล้งๆที่ปล่อยให้เขาย่ำยีความสาวคราแล้วคราเล่า บัดนี้ข้านั้นตาสว่างรู้แจ้งในเมื่อองค์ชายรองไร้ใจ ข้าก็ขอลาขาด!

เมื่อความลับกับไฮโซสามีชาวบ้านถูกเปิดโปง ชีวิตแม่ค้าออนไลน์สุดสตรองต้องพังไม่เป็นท่า แต่ท่ามกลางเศษซากความสัมพันธ์... กลับมีเด็กหนุ่มปริศนาที่พร้อมจะ 'เปย์' เธอทั้งตัวและหัวใจ เบื้องหน้าคือแม่ค้าออนไลน์สุดแซ่บ เบื้องหลังคือหนี้สินและความเหงา... พริมา สาวสวยวัย 27 ต้องดิ้นรนเลี้ยงลูกและชดใช้หนี้ จนกระทั่งได้พบกับ คุณภาส ไฮโซหนุ่มใหญ่ผู้เข้ามาเติมเต็ม แต่ทว่า...เขามีเจ้าของแล้ว! เมื่อความสัมพันธ์ลับๆ ก่อเกิดจากคำโกหกและบุญคุณ แซนดี้ เลขาสาวผู้ถูกทิ้ง กลับกลายเป็นชนวนความแค้น เธอแฉความจริงจน มนต์ตรา ภรรยาหลวงต้องลุกฮือ! ท่ามกลางศึกชู้รักสุดอื้อฉาว ณ หมู่บ้านจัดสรรหรู ไมค์ หนุ่มน้อยสายเปย์ แฟนคลับเบอร์หนึ่งของพริมา ปรากฏตัวดั่งอัศวิน ประกาศศักดาเป็น "แฟน" เพื่อปกป้องเธอจากทุกสิ่ง! จากความลับ สู่การเปิดโปง จากน้ำตา สู่การปกป้อง... ใครกันแน่ที่จะเป็นผู้ชนะในเกมรักสามเส้านี้?

"อย่าลามปามแม่ฉัน!" "ฉันจะลาม ใครจะทำไม?" "นี่เธอ..." "เห็นบอกว่าดีนักดีหนา ที่แท้ก็แค่ผู้หญิงที่เข้ามาแย่งพ่อไปจากแม่ฉัน" "หยุดพูด!" เขากดเสียงต่ำใส่ฉัน คิดจะสั่งฉันเหรอ เหอะ! "ก็แค่ผู้หญิงที่เข้ามาจดทะเบียนสมรสเพราะสมบัติ..." "ฉันบอกให้หยุด!" "ทำไม รับไม่ได้เหรอ ที่แม่นาย...อุ้บ!" ฉันสะดุ้งเฮือกที่อยู่ดีๆ เขาก็จัดการปิดปากฉันด้วยการกดริมฝีปากหนักๆลงมาบนปากฉันแบบที่ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนอย่างเขาจะกล้าทำ "อื้อ!" ฉันเผลอเผยอปากเพราะเจ็บแต่มันดันเป็นโอกาสให้เขาสอดเรียวลิ้นเข้ามาในปากฉัน มือของฉันที่เคยทุบเขาตวัดขึ้นข่วนต้นคอเขาแทน ไม่นะ ฉันจะไม่จูบกับเขา มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!

ทั้งๆที่รู้ว่าแฟนเก่าคือของแสลง แต่...คงไม่ผิดใช่ไหม หาก 'เธอ' จะกลับไปตกหลุมรักเขา 'คนเดิม'

คลังเรื่องสั้นรสจัดจ้าน...  ที่เสิร์ฟร้อนด้วยสารพัด Kink  ปรุงแต่งด้วยจินตนาการ  ไม่เน้นพล็อต เน้นแต่ความเสียวซ่านถึงใจ คำเตือน : โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ส่วน Content Warning / Trigger Warning มีแจ้งไว้ในแต่ละตอนค่ะ

...เพราะความผิดพลาดในคืนนั้น ทำให้เธอต้องมาตกอยู่ในสภาพที่น่าสมเพช และต่ำต้อยอย่างเช่นตอนนี้ ...เขาเป็นลูกชายของผู้มีพระคุณ และยังเป็นผู้ปกครองของเธอในตอนนี้ด้วย แต่เธอกลับมีความรู้สึกที่ไม่ควรกับเขา แหกกฎข้อสำคัญของเขา ที่ว่า ‘ห้ามรักเด็ดขาด’ เขาจึงลงโทษเธอด้วยวิธีที่โหดร้ายและเลือดเย็นที่สุด ด้วยการให้มานั่งฟังเสียงครวญครางของเขากับหญิงอื่นที่กำลังเริงรักกัน มันทำให้เธอเจ็บปวดทรมาน เหมือนตายทั้งเป็น!

ถ้าความสุขของเขาคือการมีเราอยู่ด้วยก็ดีไป แต่ถ้าความสุขของเขาคือการไม่มีเราอยู่ ก็ต้องทำใจแล้วเดินออกมา แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าเราหมดรักเขาแล้ว เรายังรักเขาอยู่... แค่เขาไม่ได้เป็นของเรา

"นะ ...นายครับ เธอเด็กมากเลยนะครับนาย เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยหรอกครับ" "หึ! มึงคิดว่ากูควรไว้ชีวิตเด็กนี่เหรอ" เขาปรายตามองร่างเล็กเล็กน้อยแล้วเสหน้ามองอย่างอื่น "เมตตาเธอสักนิดเถอะครับนาย" "ดูเหมือนมึงจะพูดเยอะเกินไปแล้วนะอำพล" "พ่อแม่เด็กก็ไม่อยู่แล้ว ญาติพี่น้องเธอก็ไม่มีแล้วครับนาย แค่นี้ก็ทุกข์ทรมานมากแล้ว ผมอยากให้นายเมตตาเธอสักนิด" อำพลเอ่บอย่างหนักใจ "กูต้องฟังคำพูดมึงเหรอ" "ธะ...เธอยังเด็กเธอไม่เกี่ยวกับเรื่องของผู้ใหญ่ ตอนนี้เธอสูญเสีย เธอไม่เหลือใครแล้ว" แม้จะเกรงกลัวผู้เป็นเจ้านาย แต่อำพลก็ไม่อาจเพิกเฉยปล่อยให้เด็กน้อยที่ไร้เดียงสาเป็นอะไรไปต่อหน้าได้ "ถือว่าผมขอร้องเถอะครับนาย เธอไม่เหลือใครแล้วจริงๆ"

​"ตลอดสิบปี... เขาคือ 'ผู้ปกครอง' ที่แสนเย็นชาแต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ ความยับยั้งชั่งใจ ที่แบกไว้ ราเมศกลับต้องใช้ความพยายามอย่ามากเพื่อไม่ให้เผลอขย้ำเด็กในปกครองของตัวเอง ​เมื่อ แพรวพรรณ ในวัยสิบแปดตัดสินใจเดิมพันด้วยความร้ายเดียงสา ยั่วยวนให้เสือจำศีลอย่างเขาตบะแตกเพื่อทำลายเส้นด้ายแห่งความเหมาะสมที่กั้นกลาง เสือที่เคยสงบนิ่งจึงถึงเวลาต้องเผยเขี้ยวเล็บ... ลากตัวเด็กดื้อกลับมาตีให้ตายคามือ ​"จำไว้แพรวพรรณ... เธอเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น"