รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว の小説・ストーリー

พริมโรสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เพราะกว่ามารดาจะเลี้ยงเธอให้เติบใหญ่ได้ สำหรับคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวแล้วมันไม่ง่ายเลย "หนูไม่ใช่ภาระของแม่ แต่หนูคือของขวัญที่ทำให้แม่อยากมีชีวิตมีลมหายใจอยู่เพื่อหนูในทุกๆ วัน ที่แม่ผ่านคืนวันอันโหดร้ายมาได้ก็เพราะหนูนะพริมโรส" "หนูรักแม่จังเลยค่ะ"

ฉันหันไปดุแม่เบา ๆ แม่น่ะจะอยากให้ฉันมีแฟนทำไมนักหนาก็ไม่รู้ ไม่เห็นว่าการมีแฟนมันจะทำให้ฉันมีความสุขตรงไหนเลย “จะดุแม่ทำไมเจ้าขา ก็แม่อยากให้หนูมีแฟนกับเขาสักที วัน ๆ ทำแต่งานกับเรียนจนจะเป็นยัยแก่อยู่แล้วรู้ตัวรึเปล่า” แม่ฉันเป็นคนอารมณ์ดีค่ะ ชอบล้อชอบแกล้งฉ ันทุกครั้งที่มีโอกาสเพราะแม่รู้ว่าฉันเครียดแต่รู้ไหมคะว่ากว่าแม่จะเป็นแบบนี้ได้เราสองคนต้องสู้กันแค่ไหน แม่แทบจะเป็นโรคประสาทเลยด้วยซ้ำเพราะเหตุการณ์ที่พ่อทิ้งไปแล้วสั่งให้เอาฉันออก “อยากเป็นอยู่ครับตอนนี้ผมเลยกำลังจีบน้องอยู่ครับคุณแม่”

"แทนมีแต่ลูกไม่ใช่หรอ เด็กคนนั้นไง ฉันไม่เคยเห็นแทนมีแฟนเลยนะ" "ถ้าอย่างนั้นแทนก็คงจะรักแฟนที่เป็นแม่ของลูกมากเลยไม่อยากมีใคร ทำใจเถอะ" "แต่ฉันอยากได้" "บ้า! ไม่เข็ดหรือไง ดูแทนทำตัวเฉยชาใส่เธอสิ"

เนตรดาวเห็นปรินดาอยากตีสนิทกับตน เธอจึงถือโอกาสหลอกถามเรื่องทักษพร “คุณผักเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวจริงเหรอคะ? เธอทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนั้น ไม่น่าจะโสดได้นาน” “โสดจริงๆ ค่ะ ตั้งแต่มาทำงานที่นี่ ปุ้ยก็เห็นมีคนมาชอบพี่ผักหลายคนนะคะ แต่ไม่เห็นพี่ผักสนใจใครสักคน ขนาดจะไ ปกินข้าวกับผู้ชายสองต่อสองยังไม่ไปเลยค่ะ พี่ผักบอกว่าการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวของเธอทำให้หลายคนคิดว่าเธอจะง่าย ที่จริงเธอค่อนข้างระวังตัว พี่ผักพูดเสมอว่าน้องพืชยังเล็กอยู่ เอาไว้ให้ลูกชายเธอโตก่อน เรื่องความรักค่อยว่ากันใหม่” “แสดงว่ามีคนมาชอบเธอหลายคนเลยสิคะ”

ด้ถูกยกออกจากอกของเธอแล้ว "ความรักของแม่ไร้ขอบเขต ความรักของพ่อเองก็เหมือนภูผาแข็งแกร่ง ร็อบบี้น้อย ความรักของแม่อาจจะอ่อนโยนและมีเมตตา แต่มันก็ง่ายที่จะทำให้ลูกหลงทาง ความรักของคุณพ่ออาจจะเข้มงวดและลำบาก แต่มันจะทำให้ลูกเดินในทางที่ถูก ความรักทั้งสองแบบไม่ส ามารถขาดได้ในชีวิตของลูก"

“หนูกำลังจะบอกความจริง! นี่ไม่ใช่ตัวตนของหนู คุณแม่ก็ทราบ! คุณแม่เลี้ยงหนูมา คุณแม่ก็ทราบว่าหนูจะไม่ทำเรื่องแบบนั้นกับน้องสาวใช่ไหมคะ?” “เป็นชาร์มิน! เธอคงอิจฉาที่หนูแย่งความสนใจทั้งหมดของคุณแม่ไปจากเธอ เธอจึงถ่ายรูปภาพโดยใช้มุมกล้องพิเศษและใช้รูปพวกนี้มาท ำลายหนู!”

ที่เจแปนถามเพราะดูจากวันนี้แล้วดีแค่ไหนที่เขาบังเอิญผ่านมาเจอคนตัวเล็ก ถ้าเขาไม่มาเจอไม่รู้ว่าคนตัวเล็กจะหอบหิ้วทั้งของและยังมีลูกชายมาถึงห้องกี่โมง "ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว น้องซีนายไม่มีพ่อคะ และที่คุณคิดว่าฉันลำบากที่ต้องอยู่สองคนกับลูก ฉันบอกเลยนะคะว่าไม่ลำบากเลย

แม้จะอ่อนเพลียมากแค่ไหนแต่แก้วก็ยังคงใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเสมอ หญิงชราบนรถเข็นยกมือขึ้นลูบใบหน้าสาวน้อยอย่างรักใคร่ แม้ตอนที่นอนป่วยเป็นผักนั้นจะไม่สามารถพูดหรือแม้กระทั่งลุกเดิน แต่ก็รับรู้มาตลอดว่าเป็นเพราะเมียของลูกชายทั้งสองที่คอยอยู่ดูแลจนอาการดีขึ้น แล้วจะไม่รัก ในความดีของลูกสะใภ้ได้อย่างไร… “ขอบใจมากนะลูกนะ หนูดีกับแม่ ดีกับลูกชายแม่มากจริง ๆ”

ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย “หลานคนเดียวพ่อเลี้ยงได้ ถึงไม่มีใครรัก แต่พ่อกับแม่ก็รักนะแก้วใส” พ่อแท็ปเอ่ย

การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ไม่ต้องบรรยายให้เห็นภาพ แพรวนราก็พอจะเดาออก การเลี้ยงลูกด้วยสองมือของผู้หญิงตัวคนเดียว โดยที่รอบๆ ตัวพากันประณาม มันไม่ใช่เรื่องสนุก การพลาดพลั้งของผู้หญิงเป็นความผิดมหันต์ขนาดนั้นเชียวหรือ ผู้หญิงเสียเปรียบทุกประตู แถมยังต้องมาแบกรับผลพวงที่ก่อร