รักวัยเด็ก 소설 & 이야기

ริสาพูดออกไปตามที่ตัวเองคิด ไม่ได้รู้สักนิดว่ากำลังถูกหยอด เธอมีหนุ่มจีบเยอะก็จริง แต่ไม่ได้สนใจผู้ชายคนไหน ไม่เคยคุยกับใคร วันๆ ก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียน ว่างหน่อยก็ไปออกกำลังกาย ชีวิตวนลูปอยู่แค่นี้ ความรักในมุมมองของเด็กและผู้ใหญ่ช่างแตกต่าง เด็กอาจคิดว่าแค่ช อบแค่รักก็เพียงพอ “ไว้นิดโตขึ้นเมื่อไหร่นิดจะเข้าใจว่าแค่รักมันไม่พอ เป็นผู้ใหญ่มันซับซ้อนกว่านั้นเยอะ” “เป็นผู้ใหญ่นี่เหนื่อยเหมือนกันนะคะ นิดอยากเป็นเด็กตลอดไปจัง”

ันก่อน มือน้อยๆ นั่นที่ทาบบนหน้าอกแกร่งจนรับรู้ถึงความอบอุ่นที่ถ่ายทอดออกมา เมื่อนอนหลับตาคิดถึงแต่ใบหน้าหวานๆ ของยัยตัวเล็ก ชอบเสียงเวลาเธอเรียกชื่อของเขา ชอบรอยยิ้มที่เธอส่งมา และเขาชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ แต่ก็ต้องหักห้ามใจเพราะสายขิมยังเด็ก อายุแค่สิบห้าปีเท่านั้น เด็กสาวยังมีเวลาคิดและทบทวนเรื่องความสัมพันธ์กับเขาอีกมาก จึงไม่อยากเร่งรัดและคบหากับเธอ

มันคือความแตกต่างระหว่างเด็กเมืองหลวงและเด็กต่างจังหวัดงั้นเหรอ นี่คือเรื่องปกติ หรือว่าเร็วเกินไป หรือว่าเป็นตัวเราช้าเกินไป ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก ตอนอยู่ประถมปลาย มังงะกล่าวว่าเด็กอายุสิบห้าคือวัยที่จะมีความรักครั้งแรก เราคิดว่าอายุสิบห้าคงจะโตมากแล้ว มาตอนนี้ อืมーต่อให้อาย ุสิบแปดก็น่าจะยังเร็วเกินไปอยู่ดี หม่าม้าพูดถูกจริงๆ ด้วย อายุสามสิบห้าที่หม่าม้าแต่งงานเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด

“คุณพ่อคุณแม่คะ แต่เรารักกันจริง ๆ นะคะ” “ลูกอายุตั้งยี่สิบเจ็ดแล้วนะ ทำไมยังแยกแยะไม่ออกว่านี่คือรักหรือหลง โอเค ลูกอาจจะรักเขาจริง ๆ ก็ได้ แต่ลูกจะรู้ได้ยังไงว่า ไอ้หมอนั่น รักลูกจริง ๆ ไม่ได้รักเพราะลูกเป็นลูกสาวของเจ้าของบริษัท หรือลูกรวยกว่ามัน”

“อ้าว...” “รักเลยล่ะ” “โหย...” “ตอนเด็ก ๆ พี่เจอแต่ครูใจดี โตขึ้นก็อยากเป็นครูใจดีบ้าง เหตุผลมีแค่นั้นแหละ” “แต่พี่กายไม่ได้เป็นครูใจดีนะคะ” เธอบ่นอุบ ทำหน้าเหยเกใส่

"งั้นหมายความว่าถ้าฉันไม่มีแฟนเธอก็ไม่ขัดสินะ" "ไม่ค่ะ สำหรับพายแล้ว เซ็กซ์มันคือส่วนหนึ่งของความรักค่ะ ถ้าพายจะมีมัน พายขอมีแค่กับคนที่พายรักดีกว่า วันนี้พี่ปริ้นคงจะเมามากแล้ว รีบไปอาบน้ำอาบท่าให้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยดีกว่าแล้วจะได้เข้านอนนะคะ" ว่าแล้วพนิดาก็รีบลุก ขึ้นดึงปมผ้าขนหนูมากระชับไว้ที่หน้าอกแล้วก็รีบก้าวออกมาจากห้องน้ำโดยไว ปล่อยปริญทิ้งไว้โดยที่เธอก็ไม่ได้คิดจะหันไปมอง

"ข้าก็รักท่านข้าตกหลุมรักท่านตั้งแต่ที่เจอหน้าท่านครั้งแรกตรงศาลาประชุมกลางสระบัวแล้ว ไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีวาสนานี้" "ข้าก็ตกหลุมรักเจ้าวันนั้นเช่นกัน เด็กดีขอข้าจูบอีกทีนะเดี๋ยวพาไปส่งบ้าน"

​และรักแรกของผมตอนอายุสิบแปด กับผู้หญิงอายุมากกว่า ที่ไม่ใช่สเปค ตัวเล็ก ขาสั้น หน้าเด็กตลอดกาลอย่างเธอ ก็จบลงแล้วล่ะครับ ​เด็กอย่างผม รักแล้ว รักเลย อย่าดูถูกว่าผมเป็นเด็กแล้วจะไม่รักจริงนะครับ ​จบบริบูรณ์

ภายในห้องโถงที่ปิดมิดชิด เด็กชายวัยเจ็ดขวบยืนกอดหุ่นไม้แน่น ใบหน้ากลมป้อมฉายแววต่อต้าน “พี่หญิง ข้าไม่อยากอ่านตำราขงจื่อ ข้าไม่อยากเรียนเรื่องปากท้องชาวบ้าน มันน่าเบื่อ ข้าอยากเล่นหุ่นไม้กับเสด็จแม่มากกว่า”

เมี้ยว เมี้ยว ~ เหมือนก้อนกลมมันร้องซ้ำเติม "แกรู้มั้ยว่าฉันน่ะรักยัยเด็กมาตั้งแต่เธออายุสิบสองเลยนะ ตอนนี้เธออายุสิบแปดแล้วก็รักมากกว่าเดิมไปอีก ทำยังไงถึงจะได้หัวใจมาครองนะ" นั่งระบายให้แมวฟังทำเหมือนมันรู้เรื่อง