รักวัยเด็ก Novels & Stories

ไม่มีผิด พนิดาจำได้ว่าเมื่อก่อนหัวใจดวงน้อยๆของเธอเคยสั่นไหวเพราะเขามาแล้วจนถึงขนาดว่าเธอแอบเขียนไดอารี่เกี่ยวกับเขาเอาไว้แอบยิ้มคนเดียวตอนที่เธอยังเรียนมัธยมอยู่ ซึ่งอาจจะเรียกว่าเป็นความรักความชอบแบบป๊อปปี้เลิฟก็ได้ อารมณ์ประมาณว่าแอบปลื้ม แต่พอเริ่มเข้าเร ียนมหาวิทยาลัย ได้เจออะไรใหม่ๆ ความรู้สึกเหล่านั้นก็ค่อยจางหายไป บวกกับเขาเองก็มีแฟนด้วย พนิดาเลยเลือกที่จะแอบปลื้มเขาเอาไว้ในใจก็พอ และทุกวันนี้เธอก็ยังคงเก็บไดอารี่เล่มนั้นเอาไว้และไม่ได้บอกใคร

"ข้าก็รักท่านข้าตกหลุมรักท่านตั้งแต่ที่เจอหน้าท่านครั้งแรกตรงศาลาประชุมกลางสระบัวแล้ว ไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีวาสนานี้" "ข้าก็ตกหลุมรักเจ้าวันนั้นเช่นกัน เด็กดีขอข้าจูบอีกทีนะเดี๋ยวพาไปส่งบ้าน"

​และรักแรกของผมตอนอายุสิบแปด กับผู้หญิงอายุมากกว่า ที่ไม่ใช่สเปค ตัวเล็ก ขาสั้น หน้าเด็กตลอดกาลอย่างเธอ ก็จบลงแล้วล่ะครับ ​เด็กอย่างผม รักแล้ว รักเลย อย่าดูถูกว่าผมเป็นเด็กแล้วจะไม่รักจริงนะครับ ​จบบริบูรณ์

ความรู้สึกที่เพียงขวัญมีให้กับคมจักษ์ มันเป็นแค่ความเสน่หาชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น วัยรุ่นก็อย่างนี้น่ะ ถูกใจก็ไปเอากัน ไม่ได้ยึดติดอะไร เหมือนที่คำเขาว่า รักไม่ยุ่ง มุ่งแต่เรียน

วรางคณาก้มหน้า มือทั้งสองข้างประสานกันไว้ “วอยมีความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ แต่ถ้าเขาเป็นคนปกติ เขาอาจมีครอบครัวแล้วก็ได้ค่ะ หล่อขนาดนั้น อายุก็น่าจะประมาณคุณธันวา คงไม่โสดหรอก “ นางวีรวรรณสังเกตุว่า ธันวาหน้าเสียเล็กน้อย ลูกสาวนางก็ตรงเหลือเกิน วรางคณาไม่เคยรักใคร นิ สัยของลูกสาวนาง รักใครก็รักจริง เกลียดใครก็เกลียดจริง

“แหม ของแบบนี้มันฝังอยู่ในสายเลือดมั้ยวะ ไม่ใช่แค่กูสักหน่อย มึงก็ต้องเคยมีนางในฝันเป็นแบบนางเอกหนังโป๊บ้างล่ะ ก็น้องหลี ๆ นั่นไง ตัวเล็ก อกอึ๋ม นัยน์ตาแบ้วแบบนั้นใช่มั้ยที่มึงชอบ” “มึงไม่ต้องลามปามกู สรุปมึงจำได้แล้วใช่มั้ย” “เออ กูนึกหน้าออกแล้ว สมอ งจำผิดคนไปหน่อย” “กูเคยพาเขามาเจอมึงแค่คนเดียวนะ มึงไปจำหน้าใคร”

ภายในห้องโถงที่ปิดมิดชิด เด็กชายวัยเจ็ดขวบยืนกอดหุ่นไม้แน่น ใบหน้ากลมป้อมฉายแววต่อต้าน “พี่หญิง ข้าไม่อยากอ่านตำราขงจื่อ ข้าไม่อยากเรียนเรื่องปากท้องชาวบ้าน มันน่าเบื่อ ข้าอยากเล่นหุ่นไม้กับเสด็จแม่มากกว่า”

เมี้ยว เมี้ยว ~ เหมือนก้อนกลมมันร้องซ้ำเติม "แกรู้มั้ยว่าฉันน่ะรักยัยเด็กมาตั้งแต่เธออายุสิบสองเลยนะ ตอนนี้เธออายุสิบแปดแล้วก็รักมากกว่าเดิมไปอีก ทำยังไงถึงจะได้หัวใจมาครองนะ" นั่งระบายให้แมวฟังทำเหมือนมันรู้เรื่อง

เฮอะ ยัยเด็กหน้าม้าผมเปียทำเป็นมารู้ดีว่าเขาไม่ได้รัก เดี๋ยวพ่อก็แหกอกให้ดูซะนี่ ว่าสี่ห้องหัวใจดวงนี้มันกำลังมีใครบางคนที่เดินเข้ามาเคาะประตู รอเพียงแค่ให้เขาเปิดประตูให้เธอเข้ามาเดินเล่นก็เท่านั้น อีกอย่าง...เขายังจำได้ดีรอยยิ้มในวันวานของเธอในอดีตและความรู้สึกของเ ด็กชายในวัยสิบสองขวบ ที่เขาขอเรียกมันว่ารักแรกพบก็แล้วกัน รักแรกพบที่พอได้เจอกันก็ต้องห่างกันไปคนละซีกโลก แต่สุดท้ายแล้วโลกก็เหวี่ยงให้เขากับเธอกลับมาเจอกันอีกครั้งดั่งพรหมลิขิต

ศรายุทธถามเธอแล้วจ้องหน้าเธออย่างไม่ลดละ “ฉันอยากเดินจับมือกับคุณแล้วบอกได้เต็มปากว่าว่าเรารักกันโดยไม่ต้องอายใคร ฉันอยากไปไหนมาไหนกับคุณโดยไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ต้องให้ฉันพูดตรงๆ หรือคะว่าฉันอยาก.. ช่างมันเถอะค่ะ พูดไปตอนนี้มันก็ไม่มีความหมาย เพราะคำว่ารักของเรา ความหมา ยมันไม่เหมือนกัน” บัวบงกชบอกแล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องไป