รักสามเส้า

"เธอทำให้ฉันเจ็บก่อนนะ" เขากดดวงตาคมจ้องฉันพลางต้อนให้ฉันเดินถอยหลังไปอย่างช่วยไม่ได้ "เธอร้ายกับฉันก่อนเอง" เขาพูดเมื่อขาของฉันชนกับเตียงที่อยู่ด้านหลังแล้วเกือบจะหงายหลังแต่เขารั้งแขนฉันไว้ "เหนือ...อื้อ" พูดแต่แค่คำเดียวเขาก็ฉกริมฝีปากลงมาปิดปากฉันพลางใช้ฟันขบผิวปากของฉันจนรู้สึกถึงคาวเลือดด้วย ฉันเจ็บและตกใจเลยดันอกเขาไว้แต่เขากลับยื้อฉันด้วยการทิ้งน้ำหนักลงมาที่ตัวฉันพร้อมกับสอดเรียวลิ้นเข้ามาในปากและช่วงชิงลมหายใจของฉันผ่านรสจูบที่ร้อนแรงนั่น "จะ เจ็บ" ฉันร้องออกมาเพราะพอเขาถอนจูบกระชากวิญญานออกไปเขาก็ก้มลงไปขบเม้มบริเวณต้นคอฉันจนเจ็บแปล่บ จากนั้นก็รวบข้อมือฉันด้วยมือข้างเดียวแล้วดันขึ้นไปกดไว้กับฟูกเตียงเหนือหัวของฉัน "ฉันก็เจ็บ เจ็บกว่านี้เยอะ" เขากัดฟันพูด แววตาเขาแสดงออกว่าเจ็บปวดจริงๆ…

เงื่อนไขเป็นเพียงข้ออ้าง แต่แค่เสี่ยหล่อ ทุกอย่างก็จบค่ะ! เขาอยู่ในจุดที่เอื้อมถึงยาก ที่ยอมลดตัวลงมา ก็แค่เห็นว่าเธอเป็น “ของเล่น” “ก็แล้วถ้าหนูไม่เต็มใจ มาทำงานแบบนี้ทำไมล่ะครับ” คำดูถูกที่แฝงอยู่ในเสียงนุ่มนวลนั้น..

ลมหายใจร้อนผ่าวของพรนภา รดต้นคอพี่เขยของเธอ ขณะที่ร่างกายแนบชิดกันใต้ผ้าห่มผืนหนา เสียงเครื่องปรับอากาศดังแข่งกับเสียงหอบหายใจแผ่วเบา เธอพยายามยื่นมือไปจับมือพี่เขยไว้แน่น เขาเหลือบตามองน้องเมียด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำขู่กำชับไม่ให้มีเสียงใดๆ เล็ดลอด แต่ริมฝีปากก็ยังคงมอบจูบเร่าร้อนไม่หยุดหย่อน "ฮึก..." เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากลำคอของพรนภา เธอสับสนระหว่างความเร่าร้อนกับความกลัวที่จะถูกพี่สาวผู้เป็นที่รักจับได้ว่าเธอกำลังแย่งชิงคนรักของพี่มาครอง

เขมิกา หญิงสาวผู้อ่อนโยนและอ่อนหวาน เธอจำเป็นต้องเป็นเจ้าสาวจำยอมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อธุรกิจที่บ้านเธอกำลังจะล้มละลายเธอจำเป็นต้องกอบกู้ธุรกิจของพ่อแม่เธอเอาไว้ แม้จะต้องเสียตัวก็ยอม!! ชาตรี ชายหนุ่มผู้อารมณ์ร้อนราวกับเพลิงไฟ ที่พร้อมจะมอดไหม้ทุกคน การแต่งงานที่ไร้ซึ้งความรัก อิสระของเขาต้องมาพังลงเพราะผู้หญิงคนเดียว!!

เธอเป็นเพียงแม่อุ้มบุญหรือจะสู้แม่ของลูกที่อุ้มรักของเขาได้ ในวันที่เธอท้องใกล้คลอด เขาที่กำลังจะมีลูกอีกคนกับผู้หญิงที่เขารัก! เธอจึงยอมจากลาทั้งหัวใจที่บอบช้ำไม่มีชิ้นดี...

เมื่อชีวิตหลังแต่งงานดำดิ่งสู่หายนะ ศักดิ์ศรีความเป็นเมียถูกเหยียบย่ำไม่เหลือชิ้นดี เธอจึงเลือก 'หย่า' ในวันที่รักนั้นร้าวราน 'บัว บงกชเพชร' นักวาดภาพสดตามงานแต่ง หรือ Live wedding painting ที่มีชื่อเสียง เลือกก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์กับนักร้องหนุ่มวงเนเวอร์แบดอย่าง 'เปรม ปิติภัทร' เธอเชื่อว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่อันงดงาม แต่เบื้องหลังแววตาอบอุ่นของสามีและรอยยิ้มใสซื่อของผู้เป็นน้องสาว กลับมีแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวซุกซ่อนอยู่ คนศีลต่ำลอบเป็นชู้กันอย่างไร้จิตสำนึก เมื่อรักกลายเป็นคำลวง ความผูกพันผันแปรเป็นอาวุธที่พร้อมทิ่มแทงใจ เธอจึงตัดขาดความสัมพันธ์ เลือกเดินหน้าสู่การหย่าร้างมากกว่านอนกอดทะเบียนสมรสเอาไว้ทั้งน้ำตา ไม่มีผู้หญิงคนไหนควรถูกสามีนอกใจ หญิงร้ายชายเลวไม่มีวันได้เสวยสุขอยู่ในวิมานที่วาดฝัน ในเมื่อเธอพัง เขากับชู้ก็ต้องเจอจุดจบที่ไม่ต่างกัน แต่ในช่วงเวลาที่ทุกข์ระทมขมขื่น 'เหนือ นิธิโชติ' แสดงให้เห็นว่าบงกชเพชรยังคงมีค่าในสายตาเขา ที่ผ่านมาเธอแค่อยู่ผิดที่ผิดเวลา หลงมอบหัวใจให้คนสารเลว เมื่อมีเขาเยียวยารักษาแผลใจโดยไม่แคร์คำว่าผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ความรักของบงกชเพชรจึงเบ่งบานงดงามอีกครั้ง

ไลลา : คนหนึ่งเขาชั่งดีกับฉันจะทิ้งลงยังไง คนหนึ่งเคยทิ้งไปแต่รักไม่เคยจางหาย มิโน่ : คุณเคยทำลูกโป่งหลุดมือไหม ตอนนั้นคุณ โทษอะไร โทษสายลมที่พัดแรงไป หรือ โทษมือเราที่จับมันไม่แน่น พอ เฌอรีน : สิ่งที่ฉันอยากได้ไม่ใช่แค่ตัวนายแต่ฉันอยากได้ใจของนายด้วย ไลลา เฌอรีน มิโน่ ทั้งสามเป็นเพื่อนรักกัน และมันควรจะแบบนั้น ถ้าหากคนใดคนหนึ่งไม่เกิดคิดเกินคำว่าเพื่อน พวกเขาทั้งสามจะสามารถรักษาความเป็นเพื่อนไว้ได้รึเปล่า....

เขาและเธอมีความสัมพันธ์กันเพราะความเมา เธอ...ชอบรสสวาทที่น่าตื่นเต้นของเขา เขา...ชอบความเผ็ดร้อนของเธอ ...เขาและเธอจึงสร้างกฎขึ้นมา... และกฎมีอยู่ว่า ห้ามรัก ห้ามท้อง ห้ามเป็นเจ้าของกันและกัน… "ใครใช้ให้คุณคุยกับมัน ปากนี้เป็นของผม ตรงนี้ ตรงนี้ ก็เป็นของผม" ชายหนุ่มพูดพลางเลื่อนมือจากริมฝีปากผ่านลำคอระหงแล้วมาหยุดอยู่ที่หน้าอกอวบก่อนจะบีบเคล้นหยาบโลน

"ตะวันกูมีเรื่องจะคุยกับมึง เรื่องสำคัญ" 'เรื่อง???" "กูว่ากูกับมึงกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเหอะว่ะ กูว่ากูกับมึงคงไปด้วยไม่รอด" "แล้ว?" "เราเลิกกันเหอะ" "อืม" "หมายความว่า" "เลิกก็เลิก" "ทำไมมึงพูดง่ายขนาดนี้วะมึงไม่โวยวายสักหน่อยเหรอ" "จะให้กูโวยวายเพื่อกูรู้ว่าสักวันมึงต้องพูดคำนี้" "แล้วมึงเสียใจมั้ย" "หึไม่อ่ะกูทำใจไว้ละ" "แล้วพ่อแม่มึงกับพ่อแม่กู" "มึงไม่ต้องห่วงเดี๋ยวกูเคลียร์เอง" "มึงแน่ใจว่าเคลียร์ได้โดยเฉพาะพ่อมึง" "หรือมึงจะไปเคลียร์กับพ่อกูเอง" "กูยอมรับว่ากูขี้ขลาดว่ะกูยังไม่อยากตายตอนนี้เพราะโดนพ่อมึงเอาปืนมาไล่ยิงกะบาลกู" "เหอะมึงกลัวตายด้วยเหรอ" "ลูกชายกูยังใช้งานไม่คุ้มเลยจะให้กูรีบตายไปไหนวะ" "หึ มึงก็คิดได้แค่นี้อ่ะเนอะ" " ตกลงกูกับมึงเลิกกัน" "เออ" "แต่เราเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมใช่ไหม" "มึงอยากเป็นอะไรก็เป็น"  

“อ๊าย… เสียวมากจ้ะพ่อสันต์จ๋า… อูย” สะใภ้บิดตัวไปมา เพียงแค่พ่อผัวกระดกปลายลิ้นรัวๆ ร่างของหล่อนก็แทบลอยตามกับลีลาการเบิร์นขั้นเทพของพ่อผัว “ใส่เถอะจ้ะ… หนูอยาก เอาแรงๆ แทงลึกๆ อย่าปรานีหนู” จากนั้นสะใภ้ก็มีอันต้องร้องครางลั่น เมื่อท่อนเอ็น ‘ฝังมุก’ ยาวใหญ่ใกล้เคียงท่อนแขนเด็ก อัดเข้ามาพร้อมกับจังหวะโก่งเอวกระเด้าเข้าใส่เต็มลำเต็มรู กระแทกเข้าสุดออกสุด เม็ดมุกเสียดครูดสองกลีบเบ่งบวม ทำเอาสะใภ้บิดตัวไปมา ได้ลิ้มลองท่อนเอ็นฝังมุกของพ่อผัว กระแทกรัวให้อย่างซาดิสม์ดุดัน