Novel & Cerita คุณหญิงหลิวงามเดียวดาย

ฉู่เชียนหลีตะลึงงันโดยตรง อะไรคือนางเป็นผู้หญิงคนแรกของเฟิงเย่เสวียน? “พระชายาไม่รู้หรอก นายท่านแต่งงานกับพระชายารองเซียว ดูแลนาง ดีกับนาง ทั้งหมดเพียงเพราะนางแซ่เซียว นายท่านให้ทุกอย่างแก่นาง แต่ไม่เคยรักนาง”

ลั่วชิงยวนสะดุ้งเล็กน้อย และหลังจากพินิจมองอย่างถ้วนถี่ นางก็เห็นว่าสตรีผู้นี้คือลี่เซียงซึ่งเป็นนายหญิงคนปัจจุบันของหอเจาเซียง เป็นท่านอาฉินจริง ๆ ด้วย ทุกคนในที่นี้ถูกท่านอาฉินดึงดูดและแอบซุบซิบกันอย่างไม่รู้ว่านางเป็นผู้ใดมาจากไหน จนกระทั่งร่างที่คุ้นเคยของหล ีเถาติดตามนางไป

“ชื่อเดิมขององค์หญิงฉางเล่อคือเย่หลิงเอ๋อร์ไม่ใช่หรือ? ชายาหลีบอกว่าองค์หญิงฉางเล่อมอบปิ่นปักผมอันนี้ให้ด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือ?” “จะเป็นไปได้อย่างไร? องค์หญิงฉางเล่อมีเกียรติมาก นางเป็นองค์หญิงพระองค์เดียวของจักรพรรดิผู้ล่วงลับ และเป็นน้องสาวของจักรพรรดิองค์ ปัจจุบัน นางจะมอบปิ่นปักผมมีค่าเช่นนี้ให้กับคนแปลกหน้าได้อย่างไร?!” "ข้าคิดว่าชายาหลีจงใจหาข้อแก้ตัวมากกว่า!"

ท่านอ๋องหันมามองนางอีกครั้งก่อนจะตอบด้วยสีพักตร์ที่นิ่งแต่แอบมีรอยยิ้มเศร้า ๆ ลงไปเล็กน้อย “ใต้หล้านี้ข้าไม่เคยหวั่นไหวกับสตรีคนใดนอกจากฟางหลีม่าน นางจะเป็นสตรีเพียงคนเดียวที่ข้าจะอภิเษกด้วยหวังว่าเจ้าคงจะเข้าใจข้านะองค์หญิงฉวนหลาน”

แต่ถึงกระนั้นกลับมีคนผู้หนึ่งที่เขาเชื่อฟัง ยกย่องและตายแทนได้อย่างไม่เสียดายชีวิตก็คือเถียนเหม่ยหลิน นายหญิงเพียงหนึ่งเดียวและเป็นผู้ที่ตั้งชื่อให้เขาว่า รุ่ยชาง ขณะกำลังนอนอยู่บนพื้นหญ้า ลู่ฟางเซียนมองท้องฟ้าแล้วยิ้มกว้าง รู้สึกสดชื่นที่ได้ออกมาดูภาพสวยงามตรงนี ้บ้างพลันหันหน้าไปมองคนที่นอนอยู่ข้างกาย

องค์ชายหลี่หงจินหยางกำลังยืนคุยอยู่กับสตรีนางหนึ่งอย่างสนิทสนม โดยสตรีนางนั้นยืนคุยอยู่กับหลี่หงจินหยางในระยะประชิดอย่างถือสิทธิ์เกินงาม หลินหลินถึงชะงักงันถลึงตากลมโตมองออกไป “สตรีนางนั้นเป็นใคร!” สาวงามนางหนึ่งในกลุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยอารมณ์เสียฉุนเฉียวประหน ึ่งว่าหลี่หงจินหยางเป็นสามีของตนมิใช่ของหลินหลินแต่อย่างใด

จ้าวจิ่นหลงเดินเข้ามาภายในโรงเตี๊ยมชายแดนแห่งนี้และกำลังเดินเข้ามายังห้องอาหารห้องนี้ สายตาคมปลาบของเขาพลันได้เห็น สตรีงดงามนางหนึ่ง สตรีนางนั้น ถ้าเขาจำไม่ผิด นางมีนามว่า หลิวหลี จ้าวจิ่นหลงพลันชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดินเพื่อจ้องมองไปทางหลิวหลีแบบไม่วางตา

ฮองเฮาหลี่เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วแย้มพระสรวลงามอย่างอ่อนโยน พลางจับมือหลิงหลิงไว้เบา ๆ “แม้ฟ้าจะมิได้ขีดเขียนจดหมายรัก แต่กลับส่งตัวบุรุษผู้นี้มาต่อหน้าลูกย่อมเป็นลิขิตแน่แท้” พระหัตถ์ของฮ่องเต้ยกขึ้นเป็นสัญญาณ “เช่นนั้นขอประกาศ ณ ที่นี้เว่ยจะให้หลิงหลิ ง องค์หญิงเพียงหนึ่งเดียวของแคว้น เป็นชายาแห่งฉินอย่างเป็นทางการ”

วันนั้นเขาคุยกับนางดีๆ ขอร้องให้นางไปกับเขา แต่นางกลับบอกเขาว่า หลิ่งหมิงรักนางมาก มีนางคนเดียว นางมิใช่ฮูหยินเอก มิใช่ฮูหยินรอง หรืออนุ แต่นางเป็นฮูหยินหนึ่งเดียวของสามี

หลี่เฉิงตวาดลั่น ประหนึ่งเสียงฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ มือแกร่งคว้าภาพวาดใกล้มือมาฉีกทึ้งจนขาดวิ่นคามือ เศษกระดาษปลิวว่อนดุจใบไม้ร่วง "ฟังข้าให้ดี! ชีวิตนี้ข้าหลี่เฉิงจะมีภรรยาเพียงผู้เดียวคือนาง... หลินหว่านคือพระชายาคู่ชีวิต คือลมหายใจ และเป็นนายหญิงเพียงหนึ่งเดียวขอ งจวนอ๋องพยัคฆ์!