Romans & histoires ข้าก็แค่แม่ค้าขายสมุนไพร

ขายสมุนไพร ชีวิตบนเขาของเหอซินหยวนเป็นไปอย่างราบรื่น เธอใช้ชีวิตที่นี่อย่างสบายใจ เป็นห่วงก็แต่แม่ของเธอ “ไม่รู้ว่าป่านนี้แม่จะเอาสูตรยาที่ฉันทิ้งเอาไว้มาทำขายหรือยังนะ หากว่าแม่เอาออกมาทำขายจริง ก็น่าจะมีเงินพอช่วยชดใช้หนี้บางส่วนไปได้ พอเวลาผ่านไปสักระยะ กิจการร้านย าก็คงจะฟื้นฟูและใช้หนี้ทั้งหมดได้ในที่สุด แต่ว่าหากไม่เป็นไปตามอย่างที่คาดการณ์เอาไว้แล้วละก็ คงน่าหนักใจอยู่เหมือนกัน เห้อ...” หญิงสาวพูดออกไปกับสายลมพร้อมกับถอนหายใจออกมา

่มนั้นจบ นางจึงอยากเป็นคนหลอมยาขายมากกว่าเป็นหมอ หากทำได้นางก็จะมีเงินเลี้ยงครอบครัวไปตลอดชีวิต เว่ยซินเหยียนพลางคิดพลางเก็บสมุนไพรไปด้วย สิ่งใดที่มารดาบอกเกี่ยวกับสมุนไพรนางก็จดจำได้จนขึ้นใจ ส่วนมากสมุนไพรที่พวกนางเก็บได้จะเป็นจำพวกหวงฉี หล่อฮั้งก้วย แล ะเก๋ากี้ จ้าวฟางหรูบอกว่าถึงจะเป็นสมุนไพรที่ดี แต่ก็ราคาไม่สูงมากนัก เว่ยซินเหยียนแอบบ่นในใจว่าทำไมไม่เจอโสมพันปีเหมือนกับในนิยายบ้างนะ ขายแค่ต้นเดียวก็สามารถรวยได้แล้ว

เขามองตะกร้าอีกใบที่พิงอยู่ข้างประตูบ้าน “ใช่เจ้าค่ะ ตอนนี้ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ข้าต้องนำของไปขายก่อน” นางยังอยากแวะไปร้านขายยา ไม่รู้ว่าสมุนไพรที่นางปลูกจะใช้ได้หรือไม่ “เช่นนั้นก็ไปเถอะ”

“งั้นแค่นี้ก่อนนะคะแม่” - “จ๊ะลูกรัก ดูแลสุขภาพด้วยนะลูกแม่ขอโทษนะที่เป็นภาระ แม่ก็พยายามทำน้ำสมุนไพรขายไปด้วยอยู่”

เพียงแต่ยังคิดไม่ออกเท่านั้น ไม่ไกลมีร้านขายสมุนไพรร้านใหญ่เปิดอยู่ นางรีบเข้าไปเจรจาซื้อขายทันที โชคดีที่สมุนไพรที่นางเก็บมาได้นั้นเพียงเถ้าแก่ร้านเห็นก็ตาลุกวาวแล้ว นางเอาออกไปให้เขาเท่าไหร่ก็รับหมดแถมยังถามว่ามีมากกว่านี้ไหมอีกด้วย แน่นอนเส้นทางรวยนี้จิ่วเม่ยย่ อมคว้าไว้อยู่แล้ว

เสียงเล็ก ๆ สั่นเครือเอ่ยออกมาท่ามกลางสะอื้น “เราขายแค่สมุนไพรก็ได้เจ้าค่ะ ข้าไม่อยากให้ใครมาทำร้ายพวกเราเลย” หยางจวิ้นยิ้มบาง ๆ พลางลูบศีรษะบุตรสาว “เช่นนั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ เราขายสมุนไพรกันไปก่อน รอเจ้าโตอีกสักหน่อย เราค่อยมาคุยเรื่องปรุงโอสถกันใหม่”

ระบบส่งเสียงต่อ [ถึงจะสนิทกับเจียวจู แต่ถ้าทำร้ายลูกค้า ก็ไม่มีคุณสมบัติของนักขาย] ‘แม่ค้าที่ไร้จรรยาบรรณ ควรจำกัดทิ้ง! [จัดไป!] ‘จริงสิ ข้าคิดอะไรดีๆ ออกแล้ว’ [อะไร?] ‘ในเมื่อระบบรู้เรื่องสมุนไพร พวกเรามาเปิดร้านขายเครื่องสำอางกันเถอะ เอาให้เถ้าแก่เนี้ยนั่นกลับมาขายของอ ีกไม่ได้เลย อีกอย่าง ผู้หญิงหาเงินด้วยตัวเองมันมีคุณค่ามากเลยใช่ไหมล่ะ’

รอยยิ้มที่มั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจางหยวน: "พ่อครับ แม่ครับ ยังจำที่ผมบอกได้ไหมว่า วันนี้ผมจะไปขายยาสมุนไพรที่ในเมือง ที่จริงแล้วสิ่งที่ผมขาย คือโสมป่าที่ขุดจากด้านหลังภูเขา!" “โสมป่าอันนี้มีอายุประมาณสิบห้าปี! ผมขายได้ห้าแสนบาท! หลังจากหักเงินที่คืนให้หลิวเค่อไปหนึ ่งแสนบาท ก็ยังเหลืออีกสี่แสนบาท!”

มุนไพร คราแรกไฉนผู้ใดจะเชื่อฟังเนี่ยหยวนซู ให้ดีนางก็เป็นเพียงแม่ค้าปากคอเลาะร้าย หวังกำไรจากผู้อื่น และมีเงินทองเหลือเฟือจากบิดา อีกทั้งปีแรกนางเริ่มขายน้ำเต้าหู้ โจ๊กห้าสหาย ของกินเล่น รวมถึงพวกหนังสือภาพลามก และยาช่วยให้สตรีวัยทองมีชีวิตชีวา รวมถึงเหล ้าดองยากับสมุนไพรสำหรับบุรุษทุกวัย

"ท่านพ่อบ้านหลิวแนะนำว่าให้คุณหนูไปติดต่อขอซื้อสมุนไพรกับชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านตรงเชิงเขาท้ายวัดไป๋ซานขอรับ พวกชาวบ้านแถบนั้นหาสมุนไพรเลี้ยงตนเองเป็นอาชีพ ปกติพวกเขาจะเอาสมุนไพรไปขายต่อให้กับร้านขายยาหรือโรงหมอ พ่อบ้านหลิวบอกว่า ถ้าคุณหนูไปซื้อสมุนไพรจา กพวกชาวบ้านโดยตรงน่าจะได้ราคาดีกว่าขอรับ"