ความจำเสื่อม นิยาย & เรื่องราว

หลินเซียงได้ยินคำพูดเหล่านั้นแล้วก็ตกตะลึงเล็กน้อย ผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมมักจะจำอะไรไม่ได้เลย เธอคิดว่าคุณย่าลู่คงลืมเธอไปแล้ว ไม่นึกว่าเวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้ว อีกฝ่ายกลับยังจำเธอได้

คนเป็นลูกเร่งเสียงเร็วปรี่ แผนมองใบหน้าเรียบนิ่งปนสงสัยของชายชราด้วยความสับสน ทว่าอย่างไรเขาก็รั้นจะพูดคุยต่อไป แม้จะรู้สึกถึงก้อนสะอื้นที่ตีขึ้นจุกอยู่ยังลำคอก็ตาม ‘ภาวะความจำเสื่อม’ เนื่องจากติดสุราเรื้อรัง นั่นเป็นข้อมูลที่เขาได้รับจากหมอที่ประจำที่นี่ ซึ่งฝาก เจ้าพนักงานเข้ามาบอกเมื่อเห็นอาการเขาร้อนรนเช่นนี้ แต่ด้วยเวลาที่มีจำกัด เขาจึงต้องควบคุมอารมณ์ให้ยังคงเข้มแข็งและทำอย่างไรก็ได้ในฐานะคนธรรมดาที่อาจช่วยฟื้นคืนความทรงจำ

“เช่นนั้นไม่แย่หรือ ในเมื่อข้าจำสิ่งใดไม่ได้” “ข้ายังไม่เดือดร้อน เจ้าจะเดือดร้อนไปไย เอาเถิดอย่าไปคิดมากเลย หากใคร่ครวญให้ดีเจ้าจำความอะไรไม่ได้ก็เท่ากับว่าของสำคัญนั้นกำลังสูญหาย แต่จะหายไปเพียงชั่วครู่ หรือหายไปตลอดกาลนั้นขึ้นอยู่กับเจ้า”

เดี๋ยวแม่จัดให้’ น้ำอุ่นปรับสีหน้าให้ดูเศร้าสร้อยที่สุด ถอนหายใจยาวเหยียด “เฮ้อ... แย่จังเลยค่ะที่คุณจำไม่ได้” เธอพูดเสียงอ่อย “หมอบอกว่าถ้าคุณฟื้นมาแล้วความจำเสื่อม แสดงว่าสมองส่วนความทรงจำเสียหายถาวร” เธอลุกขึ้นยืน ทำท่าจะเดินผละออกไป

ร่างน้อยๆ ของเธอร่างนี้ตกเขา ความจำเสื่อม ในเมื่อความจำเสื่อม จะตรรกะพังพินาศ มารยาทธรรมเนียมที่เคยเรียนรู้มาสิบสี่สิบห้าหนาวล้วนบิดๆ เบี้ยวๆ สักแค่ไหน ก็ไม่น่าจะใช่เรื่องแปลกอะไร หึหึ...คิดจะชิมแล้วชิ่งใช่หรือไม่? ลองเจอจวี๋ฮวาเวอร์ชั่นใสซื่อเสียจนตรรกะพังพินาศ หน่อยเป็นไร?

ซีก้มหน้าย่อตัวลูบหัวฉัน คนๆ นี้จะรู้จักฉันดีเกินไปแล้วนะ “โลมาจำรหัสอื่นไม่ได้หรอก เลขศูนย์ง่ายสุดแหละ” ^^ตอบคนตัวโตอย่างนึกตลก มันก็จริงอ่ะ นอกจากฉันจะความจำเสื่อมแล้วฉันจะเป็นคนขี้ลืมมากๆ ด้วย จะเรียกว่าเป็นความสามารถเฉพาะตัวก็ได้…. ได้เหรอวะ แฮะๆ

ดยเฉพาะจินเป่าและหงส์เป่า ดูเหมือนจะมีปัญหาในการจดจำ ทำให้ พวกเขามักจะลืมสิ่งที่เรียนไปแล้วอย่างรวดเร็วและดูเหมือนจะใช้เวลานานกว่าปกติในการซึมซับความรู้เหล่านั้น นั่นอาจจะเป็นเพราะภาวะความอดอยาก ในขณะที่สมองกำลังเติบโตและพัฒนา "ทำไมพวกเจ้าถึงจำไม่ได้เลยล่ะ" หล

เมื่อคุณลออจันทร์กดปุ่มเรียกหมอ ผ่านไปไม่นานก็มีคุณหมอเข้ามาดูอาการของคนไข้หลังจากตรวจเสร็จแล้วก็บอกถึงอาการที่เป็นอยู่ให้ฟัง “เท่าที่ตรวจคนไข้หายดีแล้ว แต่ที่ความจำเสื่อมอาจจะเป็นเพราะคนไข้ได้รับความกระทบกระเทือนทางสมองจนทำให้ความจำเสื่อมชั่วคราวครับ ส่วนว่าจะจำได้ตอนไ หนนั้นขึ้นอยู่กับตัวคนไข้เอง หากได้เจอคนรู้จัก หรือสถานที่ที่คุ้นเคยอาจจะทำให้จำได้เร็วขึ้น”

มันส่ายหัวเบาๆ "หัวเธอก็ไม่ได้กระทบกระเทือนอะไรนิหว่าแล้วทำไมถึงความจำเสื่อมได้" "กูว่าเธอคงเจอเรื่องแย่ๆสะเทือนใจมากเกินไปเลย ทำให้จิตใต้สำนึกของเธออยากจะลืมทุกอย่างอยู่

ใช้ชีวิตว่าลำบากแล้วนะ เสือกมาเจอไอ้พวกที่อยู่ห้อมล้อมความจำดีกันทั้งนั้น แต่ละตัว…จดจำไว้เป็นสตอรี่เลยมั่ง อะไรที่ทำเหี้ยๆ ไว้เนี่ย จำเก่งเหลือเกิน “กูเคยทำแบบนั้น?” ผมแสร้งเป็นจำไม่ได้ “ฮั่นแน่ เถียงไม่ได้ ละแกล้งความจำเสื่อมขึ้นมาทันที” ไอ้เตทักท้วงอย่างรู้ทัน แต่ใคร สน นั่นมันเมื่อก่อน กาลเวลาเปลี่ยน คนเรามันก็เปลี่ยน…เปลี่ยนไปในทางที่ดีด้วยนะ