สวย

งานแต่งไม่ยอมเข้าหอหนีไปกอดจูบภาพวาดของสตรีอื่น สตรีคนนั้นตกน้ำไปเอง เขาโทษว่านางเป็นคนทำแล้วผลักนางตกน้ำสั่งห้ามใครช่วย นางทิ้งหนังสือหย่าไว้แล้วจากไป " เหยียนเอ๋อข้ารู้ว่าผิดแล้วกลับไปกับข้าเถอะ ข้าพร้อมเข้าหอกับเจ้าแล้ว" " มาอยากทำหน้าที่อะไรตอนนี้ เราหย่ากันแล้ว" " ไอ้อัปลักษณ์นั่นเป็นใคร" " สามีข้าเอง" " มันมีดีกว่าข้าตรงไหน ดำก็ดำ หน้าก็บาก ตาก็บอดข้างหนึ่ง แผลเป็นก็เต็มตัว เจ้าดูข้าสิผิวขาวราวหิมะ รูปงามราวเทพเซียน "

ผมเเอบรักเพื่อนสมัยเด็กมาสิบกว่าปีตั้งเเต่เธอยังเด็กจนโตเป็นสาว จนเธอเรียนหมอเเล้วมีเเฟนคนเเรกในชีวิตเเล้วเเฟนเธอมันดันเฮงซวยสิ้นดี เเต่พอผมไปช่วยเธอออกมา ในคืนนั้นเราสองคน หนึ่งคนที่อกหัก กับผมที่ยังรัก เราก็เผลอ 'มีอะไรกัน' จนได้

หลี่เหยาหนิง หญิงสาวผู้มีกลิ่นอายแห่งทวยเทพ เป็นที่รักใคร่ของเหล่าภูตและวิญญาณน้อยใหญ่ ไม่เว้นแม้แต่กับปีศาจที่อาศัยอยู่บนโลกมนุษย์ นางอยู่มานานนับพันปี และรอคอยในสิ่งที่นางเองก็ไม่รู้ เซี่ยซีเฟิง ชายหนุ่มผู้ซึ่งมีกลิ่นอายแห่งความตาย เป็นกลิ่นอายที่ตรงกันข้ามกับหลี่เหยาหนิงโดยสิ้นเชิง ขณะที่ภูตผีวิญญาณอยากอยู่ใกล้หญิงสาว พวกเขากลับหวาดกลัวและหลีกหนีชายหนุ่มทันทีที่เขาปรากฏตัว

เมื่อผีสาวตนหนึ่งเฝ้ารอท่านเทพที่มีพระคุณช่วยชีวิตมาหลายร้อยปีเกิดถูกชายหนุ่มผู้หนึ่งจับมาเป็นสตรีอุ่นเตียง นางจึงต้องเผชิญเรื่องราวต่างๆ กว่าจะลงเอยกับคนที่รักได้

วันไนท์สแตนด์กับคนแปลกหน้าคือ จุดเริ่มต้น ไอริน เป็นคนสดใส ร่าเริง เด็กสาวที่เชื่อในความรักกับโดนแฟนตัวเองที่คบกันมา 4 ปี นอกใจ คุณกรณ์ นักธุระกิจหนุ่มใหญ่วัย 32 ปี หล่อ รวย ที่ยังไม่ได้แต่งงานเพราะเรื่องฝังใจในอดีต ปล. เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ อาจใช้ประโยคคำพูดที่ไม่ลื่นหู ติดๆ ขัดๆ ต้องขอภัยมา ณ ที่นี่ด้วยนะคะ จะนำคำติชมไปแก้ไขและ พัฒนาการเขียนของไรท์ให้ดีขึ้นค่ะ *นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจิตนาการของไรท์เท่านั้นไม่ได้มีการพาดพิงผู้อื่นแต่อย่างใด บางตอนมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสมทั้งการพูดและการกระทำ มีเนื้อหาที่รุนแรงทั้งเรื่องเพศและการใช้ภาษา โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

รวมเรื่องสั้นแนว อีโรติก เรื่องย่อ ช่วยลุงรดน้ำผัก เมื่อ พิชชา ต้องมาทำฝึกงานที่ฟาร์มผักของป้าโดยมีลุงหนุ่มใหญ่คอยสอนงาน..เขาทั้งสอนเธอรดน้ำ สอนเธอล้างผักจนเเหนื่อยแทบขาดใจ..

การสารภาพรักที่น่าอับอายในอดีต กับการปฏิเสธรักอย่างไร้เยื่อใย อดีตเพื่อนซี้สองคนวนมาเจอกันอีกครั้งด้วยการเป็นเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ของกันและกัน

ผู้อื่นย้อนอดีตข้ามภพเข้าไปอยู่ในร่างของคุณหนูจวนนั้นจวนนี้ นาง...ซ่งจวินหนิงกลับลืมตาขึ้นมาในร่างของทารกแรกเกิด!!! จากผู้กองสาวที่วันๆ เอาแต่วิ่งไล่จับคนร้าย วันนี้ต้องกลายมาเป็นคุณหนูสี่จวนขุนนางใหญ่ แน่นอนว่าซ่งจวินหนิงไม่ใช่สตรีที่จะถูกตีกรอบให้อยู่ภายใต้ สามคล้อยตาม สี่คุณธรรม หนทางใดนำพานางให้ไปสู่อิสระนางล้วนไม่ลังเล!!! ชื่อเสียงฉาวโฉ่...แล้วอย่างไร สตรีร้ายกาจ...แล้วอย่างไร ชีวิตนี้ขอเพียงไม่ตกอยู่ในวังวนของความวุ่นวาย ทั้งอำนาจ ชื่อเสียง และการถูกบีบบังคับ ขอเพียงได้อยู่อย่างสงบสุข ห่างไกลจากเรื่องเหล่านั้น นางล้วนไม่แยแส ถึงอย่างนั้นผู้ใดจะรู้ว่ามีบุรุษหนึ่งมองนางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เขา...เว่ยจิ่นหยาง บุรุษที่ยิ่งได้รู้จักนางก็ยิ่งอยากปกป้องเขาจากความโดดเดี่ยว!!!

บอกแล้วไม่ได้รัก  (เทล&ไอริส) “เมียแต่งก็แค่เมียแต่ง” ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ได้สนใจคนที่นั่งอยู่บนเตียงเลยด้วยซ้ำ “ไอเป็นได้แค่นั้นใช่มั้ย” หญิงสาวเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าใจเธอไม่ได้นิ่งเหมือนน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาสักนิดเดียว “ก็ให้ได้แค่นั้น เธออยากแต่งเองไม่ใช่เหรอ” “ฮ่าๆ” ร่างเล็กหัวเราะเบาๆ ตลกสิ้นดี “เคยรักไอบ้างมั้ย” “บอกแล้วไม่ได้รัก ไม่เคยรักเธอเลยด้วยซ้ำ” เขาเอ่ยตอบแบบไร้เยื่อใย “สักนิดก็ไม่เคยเหรอ” “ไม่!” เขายังคงหนักแน่นในคำตอบเดิม “ก็ดี จะได้ตัดใจง่ายดี” “ถ้าทำได้ ก็ดีใจด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องนี้ เธอผิดเองที่ดึงดันจะแต่งกับเขา เธอผิดเองที่ดึงดันจะรักคนอย่างเขา เธอผิดเองที่ดึงดันอยากมีชีวิตคู่กับเขา ผิดเองทั้งนั้น…

พี่ชื่อภูริทัตนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก...สวัสดีค่ะ ภัตธาราค่ะ หลังจากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ