หลงกลรักพี่รหัสตัวร้าย Novels & Stories

ฝากบอกพี่เจี๋ยด้วยว่ารักเสมอ รอฉันหน่อยนะ — จาก มีนา (มู่หลาน) ’ นางยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ นี่คือ 'รหัสลับ' ที่ต่อให้จดหมายฉบับนี้ถูกดักปล้น หรือตกไปอยู่ในมือศัตรู ก็ไม่มีใครหน้าไหนในโลกนี้อ่านออก นอกจากเพื่อนรักทั้งสองของนาง

หญิงสาวที่ชื่อรดานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอขมวดคิ้วเหมือนพยายามจะขุดคุ้ยความทรงจำจากฐานข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้ “ก้อง... ก้องภพ... ชื่อนั้นมีอยู่ในรหัสต้นฉบับของฉัน แต่มันเป็นเพียง 'Fragment' ที่ถูกลบทิ้งไปแล้ว ทศกัณฐ์บอกว่าความรักคือ Error ที่ต้องถูกกำจัด เพื่อให้วิมานเมฆคงความสมบูรณ์แบบ ตลอดกาล” “ไม่จริง! แม่ไม่ได้เป็นแค่รหัส! แม่คือมนุษย์!” ก้องภพตะโกนด้วยความโกรธแค้นต่อสิ่งที่ทศกัณฐ์ทำกับแม่ของเขา เขาสังเกตเห็นว่าที่ข้อมือของรดามีโซ่ตรวนที่ทำจากรหัสสีแดงเข้มพันธนาการไว้

เธอไม่เคยคิดเกินเลยกับพี่นักรบเกินกว่าพี่รหัสเลยตั้งแต่หลงรักเขา มีแต่เขาเองที่คิดเองเออเองและโมโหใส่เธอเองทุกอย่าง พอโรมันเห็นปฏิกิริยาเฉยชาของคนตัวเล็กทำให้หัวใจแกร่งกระตุกวูบ นอกจากกลัวเธอหายไปจากชีวิตแล้วยังกลัวเธอมีใจให้คนอื่น มือหนาก้มหน้าเขี่ยอาหารไปมา ไม่มีต่อมความหิวเลยสักนิด

อัยรินทร์กลับมาถึงห้องด้วยความเหนื่อยล้า เพราะวันนี้เดินหาพี่รหัสจนขาลาก แต่ใครจะคิดว่าพี่รหัสของเธอก็คนกันเอง อคิน[1] หรือพี่อาม เขาคือลูกพี่ลูกน้องของอาชวิน โลกมักกลมเสมอ ความบังเอิญมักมีให้เราพบเห็นได้ตลอด “พี่อาร์ตขา” พอมาถึง เสียงหวานก็เรียกหาคุณแฟนสุดที่รักทันที วัน นี้สุดหล่อของเธอไม่ได้ไปรับกลับ เพราะวันนี้คุณแฟนของเธอไปช่วยพ่ออรรถ[2]ที่บริษัท เขาบอกว่าให้มาเจอกันที่บ้านเลย

ดวงตาดอกท้อหลุบต่ำลง ความรู้สึกสับสนและว้าวุ่นตีรวนขึ้นมาในอก ‘นี่เรา มาไกลขนาดนี้ได้ยังไงวะเนี่ย’ เขาทบทวนเนื้อเรื่องในนิยาย ลิขิตรักบัลลังก์มังกร อีกครั้ง ในนิยายต้นฉบับ ลี่จินเยว่คือตัวร้ายโง่เขลาที่ต้องตายตอนกลางเรื่อง หยางจิ้งหรันคือพระเอกผู้แสนเย็นชาที่จะต้อง ไปตกหลุมรักจินอิง น้องสาวของเขา และร่วมมือกันฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อขึ้นครองบัลลังก์ แต่มองดูความเป็นจริงตอนนี้สิ

“ของฉันยังเหลืออีกหนึ่งช่อง แต่ของแกนี่คงไม่ต้องเหนื่อยตามหาลายเซ็นแล้วมั้ง มีพี่รหัสเป็นแฟนแล้วนิ” ไอวาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอียงคอมองหน้าใยบัวด้วยสายตาล้อเลียน สลับกับมองสมุดเล็ก ๆ ในมือของตัวเองที่ได้มาในวันเฉลยพี่รหัสอย่างเหนื่อยใจ เพราะพี่รหัสของเธอชอบแกล้งให้ท ำอะไรแปลก ๆ อยู่เรื่อยกว่าจะได้มาแต่ละลายเซ็น

สี่สาวแยกกันเดินตามหาพี่รหัส โดยที่บอกกันไว้ว่าถ้าใครเสร็จก่อนก็ให้ไปรอที่ม้าหินอ่อนหน้าหอพัก และปลาดาวก็ได้พบกับรุ่นพี่คนหนึ่งที่นั่งถือไม้ตีกลองนั่งอยู่ตรงขอบเวทีที่ไม่สูงมาก เธอเดินเข้าไปใกล้ใช้สายตาไล่อ่านตัวหนังสือที่ป้ายห้อยคอสีเหลือง ก่อนจะก้มดูกระดาษสี่เหลี่ยมที่จับฉลาก ได้ในมือ มีชื่อเล่นและรหัสสี่ตัวของรุ่นพี่ติดอยู่ ก็แน่ใจว่าคนนี้ต้องใช่พี่สายรหัสของเธอแน่ ๆ เดินตามหาตั้งนาน เจอตัวสักที “สวัสดีค่ะพี่พฤกษ์ หนูชื่อปลาดาว เป็นน้องรหัสของพี่ค่ะ”

มิลลิเงยหน้าขึ้นมองปลายฝน แต่น้ำตายังคงไหลออกมาไม่หยุด และเป็นปลายฝนเองที่ฉลาดพอเข้าใจเรื่องราวทุกอย่าง เลยขยับตัวไปกอดเพื่อนเอาไว้ “ร้องออกมาให้พอนะ มึงไม่ใช่คนอ่อนแอกูรู้” “ฮึก ฮึก เหมือนกูจะพลาดไปแล้ว” “พลาดเรื่องอะไร?” “พี่ยีนส์เขาไม่ได้รักกู”

ใบหน้าหวานแอบเศร้าลง เธอสูดหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกสติ และสุดท้ายก็ยอมเปิดปากเล่าความรู้สึกในใจให้ไ‍ค‍โ‍รฟัง "ลินกลัว...กลัวว่าวันหนึ่งพี่จะเบื่อลิน" "โถ่ จะเอาอะไรมาเบื่อ พี่หลงเราขนาดนี้ เราดูไม่ออกเหรอครับ" ไ‍ค‍โ‍รยิ้มกว้างเมื่อได้ฟังคำพูดของแฟนสาว เขาใช้นิ้ว ยาวช้อนใบหน้าของคนตัวเล็กข้างใต้ร่างให้หันกลับมาสบตา

เสียงเธอร้องทั้งตกใจ ใจเต้นโครมครามราวจะหลุดอก แต่เขาไม่หยุด…จากนั้นก็ยิ่งโน้มตัวลงมาอีกใกล้ๆ พรมจูบเธอทั้งไหล่ ซอกคอ และหน้าอกอ่อนไหวโดยใช้ฟันขบเบาๆ จนเกิดรอยแดงช้ำ เขาผละริมฝีปากออก มองดูคนที่สั่นงันงก “พี่เป็นผัว…ไม่ใช่แค่ลุงรหัส” “แล้วคุณอลิสรักแร กของพี่อะไรนั่นล่ะคะ” เธอสวนกลับทันควัน แต่เขายังไม่ทันได้ตอบกัน เธอก็ดันแผงอกเขาออก