Novel & Cerita นายหญิงใจร้ายอยากหย่า สามีสัตว์เหล่านั้นคลั่งรักเธอ

“เธอคงแค้นใจแล้วสุดท้ายจึงระบายออกด้วยการหาเรื่องสามีสัตว์สินะ” มนุษย์สัตว์แต่ละตัวเริ่มหันกลับมาเห็นอกเห็นใจถิงถิง จนสามีสัตว์ของเธอต้องอึ้งไปอีกรอบ รวมทั้งรั่วเหรินด้วย

เจ้าสาวป้ายแดงเอ่ยออกมาด้วยความขัดใจเมื่อหันไปเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหมดอาลัยตายอยากของคนเป็นสามี “ถ้าแต่งกับผู้หญิงที่ฉันรักฉันคงมีความสุขมากกว่านี้” “เหอะ! ถ้าผู้หญิงที่พี่หมายถึงคือนังเมียเก่านั่นล่ะก็อย่าหวังเลยค่ะ เพราะถึงพี่จะอยากได้มันกลับมาแค่ไหนแต่ผู้หญิ งคนนั้นมีผัวใหม่ไปแล้ว”

“เฮ้ออ...พูดถึงก็น่าสงสารพี่สาวแกเหมือนกันนะเว้ย.... โดนคนเป็นสามีหมาดๆ ทิ้งให้อยู่คนเดียว แถมยังเป็นคืนเข้าหออีก ปานนี้คงจะร้องไห้ไปแล้วมั้ง” “ฮ่าๆๆ นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ มันต้องตรอมใจตายจากคนที่มันรัก มันจะได้รู้ไงว่าต่อให้มันได้แต่งงานกับพี่ภูมิไป มันก็ได้แค่ตัวเท่าน ั้นแหละ"

สองมือของสามีคว้าร่างภรรยามาเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน ละอองดาวเจ็บจุกในหัวใจจนไม่อาจเทียบได้ เขาหาว่าเธอใจร้ายทั้งๆ ที่เขาทำกับเธอร้ายแรงกว่าหลายเท่านัก หญิงสาวพยายามนั่งให้ตรง ก่อนจะสาดซัดวาจาใส่หน้าสามี “ใจร้ายหรือคุณโย แล้วคนที่กล้าบอกรักผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเมียตัวเ องนี่เขาไม่เรียกว่าใจร้ายเหรอ!”

จางเซิ่งอยากจะหย่ากับหล่อน ผู้หญิงที่หย่าร้างกับสามีไป ไม่ต่างจากหญิงม่าย ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากได้หญิงม่ายไปทำเมียหรอก “เหลวไหล พูดมาได้ยังไงว่าไม่มีใครต้องการ ลูกแม่สวยขนาดนี้ ใคร ๆ ก็อยากได้ผู้หญิงสวย ๆ ไปทำเมียกันทั้งนั้นแหละ” มี่อวี้ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งปวดใจ

"ก็ในเมื่อสามีไม่รักและเขาก็ยังรักแฟนมาก แล้วนางเอกจะทนอยู่ไปเพื่ออะไรล่ะคะ" "แล้วถ้าเกิดว่าพระเอกไม่ได้รักแฟนแล้ว แต่...เริ่มมีใจให้กับนางเอก แล้วก็รักนางเอก เธอคิดจะหย่าอยู่อีกไหม" "ก็หย่าค่ะ"

น้ำตาลเงยหน้าสบตาคนใจร้าย แววตาเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน "นางไม่ได้ปั่นหัวใครค่ะ นางแค่ทำตามความต้องการของคุณม๊า... ในเมื่อคุณม๊าอยากให้นางเป็นอิสระ นางก็แค่อยู่เฉยๆ ให้คนของคุณจัดการ 'ลากคอ' คนที่ควรจะหย่ามาเซ็นชื่อให้จบๆ ไปก็เท่านั้น!" "อย่าหวังว่ามันจะมีวันนั้น!" เพลิงกัดฟัน กรอด "ต่อให้ไอ้แตมมันพลิกแผ่นดินหา หรือต่อให้ม๊าเอาปืนมาจ่อหัว ฉันก็ไม่มีวันเซ็นหย่าให้เธอ! ถ้าอยากมีผัวใหม่นัก... ก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน หรือไม่เธอก็ต้องเหนื่อยหน่อยนะน้ำตาล เพราะต่อจากนี้... ฉันจะทำให้เธอไม่มีแรงไปมองผู้ชายคนไหนอีกเลย!" "คุณมันบ้า! เผด็จการที่สุด!"

ความสวยของข้านี่มัน! ใจเย็น ๆ ไป๋ไป๋ เจ้ามีสามีแล้ว แม้สามีของเจ้าจะมีสุนัขอยู่เต็มปาก แต่เจ้าก็ต้องให้เกลียดเขา ให้เกลียดนะมิใช่ให้เกียรติ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ

หญิงชรายังคงพูดออกมาด้วยความคลั่งแค้น นางไม่คิดมาก่อนว่าจะมีสตรีใด หน้าหนาได้ถึงเพียงนี้ บีบคั้นจนบุรุษต้องรับเข้าจวน แล้วยังคบชู้ในเรือน มิพอยังคิดจะทำร้ายแม่สามี ช่างเป็นสตรีที่ด่างพร้อยทั้งกายและจริงๆ “เจ้าอยากคิด หรือกล่าวสิ่งใดก็ได้ตามต้องการ แต่เจ้าก็ต้องยอมรับผ ลที่ตามมาให้จงได้เช่นกัน อย่าได้ทำตัวเยี่ยงสุนัขขี้ประจบ ทั้งเห่าหอนและออดอ้อน มันน่าสมเพชนักในสายตาของข้า”

ผิดกับมูนาที่นับวันก็ยิ่งโกรธเคืองผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีมากขึ้นทุกวัน หลังเขาสั่งกักขังเธอไว้แต่ในบ้านราวกับสัตว์เลี้ยงเมื่อเธอยืนยันว่าจะไปจากเขา ‘คนใจร้าย อย่าให้ข้าหนีไปได้นะ ชาตินี้ทั้งชาติ ข้าจะไม่มีวันให้อภัยท่านแน่ คนหลอกลวง!’