ข้ายุ่งอยู่กับทํานาในตำหนักเย็น Novels & Stories

อัศนีบาตรฟาดคำรามดังสนั่นกึกก้องอยู่เหนือตำหนักเย็น เมฆฝนอึมครึมตั้งเค้ามาแต่ไกล ความเงียบงันและหนาวเหน็บคืบคลานไปทั่วทุกสารทิศ ทว่าห่างจากจุดนี้ไปกลับสว่างไสวโชติช่วง ภายในตำหนักเย็นที่ไร้ความสะดวกสบาย ลมเหมันต์พัดผ่านเข้ามาทำให้ทั่วสรรพางค์หนาวเหน็บสั่น สะท้านจนรู้สึกด้านชา ร่างบอบบางบนเตียงค่อย ๆ สะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา

ค่ำคืนในตำหนักเงียบสงบตะเกียงน้ำมันส่องแสงอุ่นอ่อน ทอดเงาไหวบนผนัง หลิงอันนั่งพิงโต๊ะเตี้ย มือกุมถ้วยชาร้อน ส่วนเยี่ยนหยางยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองแสงไฟในวังหลวงที่เรียงรายราวหมู่ดาว

“บ่าวย่อมทราบ แต่ตำหนักเย็นของต้าหลางหาใช่สถานที่ซึ่งท่านจะคาดคิดได้ มันผิดแผกจากที่ท่านเคยอยู่แน่นอน ไม่มีแปลงผัก หรือสัตว์เลี้ยงใดๆ แม้แต่ต้นไม้ยังไม่ขึ้น ข้างในมีแต่ความหนาวเย็นและเสียงคร่ำครวญแสนน่ากลัว” ฟ่านรั่วเจี๋ยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วเอ่ยถามอย่า งสนใจ “ยามนี้มีผู้ใดถูกกักขังหรือไม่”

ลมเย็นพัดผ่านกำแพงเก่าจนเกิดเสียงหวีดหวิว หากอยู่ผู้เดียวอาจฟังดูน่ากลัว แต่เพราะตำหนักเย็นมีคนแน่นหนาจึงน่ารำคาญเสียมากกว่า หมิงลี่ถิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงไม้แคบๆ พลางมองนางกำนัลทยอยแบกถุงถ่านออกไปทีละส่วน

งบที่แฝงไปด้วยความคุกรุ่นของการเตรียมศึก ทว่าภายในตำหนักด้านในสุด บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและสายใยรักที่เหนียวแน่น จ้าวซืออินนั่งเอนกายพิงอกกว้างของโม่เยว่เทียนอยู่ที่ระเบียงชมจันทร์ ปล่อยให้สายลมภูเขาพัดผ่านร่าง เขากางเสื้อคลุมตัวหนาโอบล้อมร่างของนางไว้เพ ื่อกันความหนาวเย็น

แม้ในใจคิดอยากขัดขืน แต่อี้อินก็มิอาจกระทำ ร่างบอบบางได้แต่ลุกขึ้นทำความเคารพ ก่อนจะก้าวตามหลังหัวหน้านางกำนัลออกไปช้าๆ ภายใต้สายตาเคร่งขรึมเย็นชาของหยางฮองเฮา เพราะเป็นฤดูหนาว ในตำหนักจึงจุดเตาผิงเอาไว้หลายด้าน ทว่าถึงอย่างนั้นอากาศก็ยังคงอบอวลไปด้ว ยไอเย็นอยู่ดี หยางฮองเฮาประทับบนตั่งกุ้ยเฟย ในมือถือเตาพกอันเล็กสลักลวดลายสวยงาม ด้านข้างรายล้อมไปด้วยนางกำนัล พอเห็นหงซิ่วเดินเข้ามาก็เอ่ยถามทันที

"โยนมันเข้าไป!" ไม่ว่าเขาจะอ้อนวอนแค่ไหน เสิ่นอวี้ก็ไม่ยอมปล่อย สั่งขังเขาไว้ในห้องเย็น และให้คนเฝ้า

ซินเฟยและย่าหนานต่างอมยิ้มกับท่าทีผ่อนคลายของจิวซัวที่สร้างสีสันให้ตำหนักเย็น “อาวุโส ตำหนักเย็นอยู่ในเขตวังหลวงหากฝ่าบาทรู้ว่ามีคนนอกเข้ามาเกรงว่า” เสี่ยวถ้านพูดยังไม่ทันจบย่าหนานขมวดคิ้วพูดขึ้นด้วยแรงโทสะ

ซุนกงกงและนางข้าหลวงหยางเดินตามหลังไปไกลจนถึงตำหนักเย็น เมื่อมาถึงประตูตำหนักเย็น ก็เห็นตาวเหล่าต้าเดินออกมาจากตำหนักเย็น จื่ออันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขามาตั้งแต่เมื่อใด? เมื่อหันไปมองซุนกงกง ซุนกงกงก็ยกยิ้ม จื่ออันก็ยิ้มเช่นกัน ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ดร้อน

ภายในตำหนักเย็นวังหลัง องค์หญิงเก้าน้ำตานองหน้ากอดเข่าเพียงลำพังในตำหนักเย็นอันหนาวเหน็บ อยู่ที่นี่นางเพียงแต่ได้กินอิ่มแต่ไร้ซึ่งความอบอุ่น