Novel & Cerita นวลนางช่างน่าหลงใหล

ั่งเต็มไปหมดสีสวยๆ นั้นดูละลานตานัก ภาพโฉมงามที่กำลังหมุนกายท่ามกลางมวลดอกไม้ ชื่นชมสวนดอกไม้ที่พระองค์ทรงหวงแหนนักที่เห็นอยู่เบื้องหน้าทำให้เล่อชินอ๋องถึงกับตกตะลึงนางช่างงดงามยิ่งนัก พระองค์ที่ทรงประทับอยู่ยังเรือนจันทราซึ่งเป็นเรือนที่พระมารดาทรงโปรดปรานนั

ท่าทางของนางอ่อนแอบอบบางน่าสงสารชวนถนอม แววตาฉ่ำน้ำเว้าวอนชวนมอง ทั้งหมดทั้งมวลที่เป็นนาง ล้วนงดงามหมดจดและยั่วยวนชวนหลงใหล ซ่งเสวียนชิงหลับตาข่มจิตใจ หากแต่ในห้วงภวังค์กลับไม่อาจสลัดภาพวาบหวิวหวามไหวที่ยังคงติดตรึงจากเหตุการณ์เมื่อคืนได้

ตัว พวงแก้มขาวนวลเปล่งปลั่งปรากฏสีแดงระเรื่อชวนมอง เสน่ห์ของนางช่างสะกดใจผู้พบเห็นยิ่งนัก โอ้... คุณหนูจวนใดกันช่างงดงามน่ารักน่าใคร่เสียจริง งามสง่าดูเย้ายวนจนไม่อาจที่จะถอนสายตา แต่มองไปมองมา ก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ไม่น้อย คงจะเป็นคุณหนูจากจวนตระกูลใหญ่จวนใดจ วนหนึ่งเป็นแน่

“โอ๊ย จะทะเลาะอะไรกันอยู่นั่นแหละ น้องไนท์ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ช่างก็เหมือนกัน น้องไนท์มันยังเด็กอยู่ แล้วช่างก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไปต่อล้อต่อเถียงกับเด็กมันทำไม” “ออกรับแทน สงสัยชอบเด็ก”ช่างกันพูดขึ้น “ใครๆก็ชอบกินเด็กๆทั้งนั้นแหละจะได้เป็นอมตะ กินรุ่นเดียวกันอายุสั้นลง”� �ีฟ่าหันไปมองช่างกัน

อาจเพราะพวกเราสี่คนยืนอยู่ด้วยกัน กอปรกับที่ฉันทำตัวกลมกลืนเก่ง ทำให้ทั้งส่วนสูงและรูปร่างหน้าตาจึงค่อนข้างสะดุดตาเป็นพิเศษ ผู้คนที่สัญจรไปมาตามทางจึงมักจะมองมาที่พวกเรา แต่ใครก็ตามที่มีสายตาเฉียบแหลมจะเห็นว่า หญิงสาวที่เดินผ่านไปผ่านมาจะมองหลินเลี่ยนด้วยสายตาห วานหยาดเยิ้ม

“นางหญิงใบ้คนนี้นี่ คงมีดวงพิฆาตบุรุษหรือไร ไม่ว่าใครเข้าใกล้นางมักจะอดสงสารนางไม่ได้” พลิกร่างบาง ไว้ในอ้อมแขน ตั้งใจปลุกให้ตื่นไม่แม้แต่จะอุ้มเสี่ยวเจิ้งเข้าไปในตำหนัก ใบหน้างามที่เห็นทำเอาอู๋อินเฉิงใจเต้นตึกตัก ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ กับดวงตาที่ปิดสนิทขนตาดำขลับเป ็นแพรเรียงเป็นระเบียบ แก้มอิ่มมีเลือดฝาดกับลำคอระหงที่มีปอยผมปกคลุมกับผิวเนียนที่สัมผัสโดนท่อนแขนแข็งแรงของเขา อู่อินเฉิงกับคิดว่านางช่างเป็นหญิงธรรมดาที่มีบางอย่างต่างจากหญิงธรรมดาทั่วไป “มิน่าเล่าท่านอาชิงกวานจึงหลงใหลนาง”

แววตาปีติบังเกิดขึ้นในดวงตาของเสี่ยวหลินในทันที เสียงราษฎรและขุนนางที่มาชมการประลองต่างอื้ออึงด้วย ทั้งสองช่างหล่อเหลาและงดงามสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก “ช่างเป็นคู่สวรรค์สร้างเสียจริง นางอ่อนหวานน่าเอ็นดูต่างจากหลินเจี้ยนหลิงคนนั้น ที่นางช่างร้ายกาจ ในสายตาพวกเรา”

ใบหน้าเรียวไข่ขาวซีดดุจหิมะ ขับเน้นให้ริมฝีปากที่เปื้อนคราบเลือดแดงก่ำดูเย้ายวนอย่างน่าเวทนา ดวงตาที่ปรือปิดลงครึ่งหนึ่งหยาดเยิ้มด้วยหยดน้ำตา ผิวพรรณละเอียดดุจหยกของนางแม้ยามนี้จะเหน็บหนาว ทว่ายังคงทอประกายจาง ๆ ภายใต้แสงตะวัน ราวกิ่งเหมยที่เบ่งบานท้าทายพายุห ิมะ นางช่างเปราะบางดั่งแก้วล้ำค่า ทว่าชวนให้ใจสลายในคราวเดียว มีเรื่องหนึ่งซึ่งหว่านฉิงไม่เคยรับรู้ คือพวกเขามิได้หลงใหลเพียงรูปโฉมของนาง...

ที่ทิ่มแทงใจเหล่านั้น เขาก็ยิ่งอยู่ไม่สุข ในภาพวาดนั้น นางช่างงดงามและอ่อนโยนเหมือนในความฝันไม่มีผิดเพี้ยน ยิ่งมองก็ยิ่งถวิลหา

หลี่เฟยหลงเมื่อได้ฟังก็ลอบยิ้มเยาะในใจ เขาคิดเอาไว้แล้วเชียว ว่านางก็ไม่ต่างจากสตรีคนอื่นเลยแม้แต่น้อย คิดแต่จะหาวิธีเข้าหาเขา แต่เอาเถอะ เขารู้สึกว่าสตรีนางนี้ช่างน่าสนใจไม่น้อยเลย มิสู้เขาเล่นสนุกกับนางสักหน่อยดีกว่า “ฝ่าบาททรงชอบสตรีโง่ๆ ยิ่งนอนทั้งวันไม่ทำการทำงา นพระองค์ยิ่งทรงชอบ”