อัศจรรย์ Novels & Stories

�ทธิ์ร้อนของสมุนไพรแต่ละตัวเข้าไป ร่องหลืบของชมจันทร์จึงคันสั่นระริก และคงไม่มีอะไรจะบรรเทาได้ดีเท่าไอ้ตัวที่ปวดหนึบอยู่ตอนนี้ เพราะชมจันทร์จะได้ครอบครองและเรียนรู้วิธีเหนือชายของจริง “ซี้ด... เดชจ๋า... ซี้ด... ชมอยาก เดชจ๋า ช่วยเอาชมที เดชจ๋า... ซี้ด... ชมไม่เอานิ ้ว ชมคัน ชมจะเอาดุ้น เดชจ๋า... ช่วยชมด้วย ชมอยาก ซี้ด... ชมคัน”

ยกันพร้อมกับเช็ดตัวและทำความสะอาดคราบเลือดที่โคนขาให้เธอด้วย และนั่นยืนยันว่าเธอเป็นสาว ‘พรหมจรรย์’ ที่ตนเพิ่งได้ฉีกกระชากมันขาด กระเป๋าสะพายใบเล็กที่มีเสียงสั่นเตือนมาตลอดทั้งคืนนั้นเขาก็ได้เสียมารยาทกดรับสายแทนเจ้าของโทรศัพท์เครื่องหรูราคาแพงทันสมัย และได้เสียมารยา ทต่อค้นดูพวกบัตรของเธอในกระเป๋าแล้วก็พอจะรู้ว่าหญิงสาวเป็นคนมีฐานะน่าดู ดูจากเสื้อผ้า กระเป๋า ทุกอย่างล้วนเป็นของแบรนด์เนม และไม่มีทางเป็นเด็กเสี่ย เพราะถ้าเป็นเด็กเสี่ยมีหรือจะเหลือพรหมจรรย์มาให้ตนฉุดกระชากดึงลากมาขย่มในห้อง

สวบ! “อ๊าส์” แดเนียลเชิดหน้าเปล่งเสียงคํารามเมื่อได้เห็นปลายทางของสวรรค์อยู่รำไร เร่งกระแทกแก่นกายแกร่งเข้าออกในร่องสวาทสาวแบบเน้น ๆ แรง ๆ อีกสองสามรอบ ก่อนปลดปล่อยเสียงคำรามดังกังวาน หลังจากเข้าสู่ห้วงสุดท้ายของความต้องการอย่างสุขสม “อ๊าส์”

“โอเคจ้ะ” มินตรารับปากก่อนที่พลอยพิชญาจะเดินออกไปทางประตูด้านหลังห้องอาหารที่มีทางเดินเล็ก ๆ ตรงไปยังสวนดอกไม้ของรีสอร์ท แสงจากโคมไฟในยามราตรีอาบไล้ไปทั่วพื้นหญ้าและและดงดอกไม้สีสันลานตาทั้งยังส่งกลิ่นหอมในยามค่ำคืน แสงสว่างทำให้เธอมองเห็นแผ่นหลังของร่างสูงให� �่ที่ยืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ เขาเป็นชายชาวต่างชาติอย่างที่มินตราบอก และกำลังยืนหันหน้าไปยังแม่น้ำเจ้าพระยาที่กำลังไหลเอื่อยเบื้องหน้าอย่างเพลินใจ

ดวงตาของคุณดวงพรแข็งกร้าวแดงก่ำดูน่ากลัวราวซาตานร้ายในคราบมนุษย์ “หยุดนะ ทิ้งมีดลงเดี๋ยวนี้คุณดวงพร” เสียงห้าวของธีโอดังขึ้นพร้อมกับเคน เจมส์และสารวัตรกวินถือปืนจดจ้องมาที่คุณดวงพร ผู้สูงวัยที่อยู่ในห้วงความแค้นเคืองและบ้าดีเดือดไม่ฟังเสียงแต่จ้วงมีดลงมาอย่างรวดเร็ว

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอก ใบบัวหันไปมองคนที่เดินซื้อของในซูเปอร์มาเก็ตก่อนหันกลับมามองแอปเปิลสีแดงตรงปลายเท้า ไม่ได้ เธอไม่กล้าก้มลงไปเก็บมัน ถึงกระโปรงจะไม่ได้สั้นมากแต่ถ้าก้มลงไปหรือย่อตัวลงต่ำมากๆ ก็ไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะมองเห็นอะไรต่อมิอะไรบ้างหรือเปล่า

สาธุ! *******************

เด็กสาวผละออกจากร่างอรชรของมาเรียมแล้วเล่าเสียงเจื้อยแจ้ว “ออ...วันนี้ใส่ชุดสวยด้วย มาทางนี้เถอะ มาช่วยพี่เตรียมของ” พูดพลางเธอก็ดึงมือให้อูซาเดินตามเข้ามายังโต๊ะจัดเตรียมอาหาร มีพนักงานสาวของทางรีสอร์ตคอยอำนวยความสะดวก อูซาตาลุก วาวตื่นตาตื่นใจกับของกินมากมายที่เ ธอไม่เคยเห็นมาก่อน “โห...เยอะขนาดนี้ ของพี่เรียมกับนายแดนหมดเลยเหรอคะ”

บทร้าย " เห็นว่าคนหนึ่งชื่อเถวะและอีกคนชื่อว่าต่อครับ " อัคคีตอบด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆ เพราะเขารู้ดีว่าผู้เป็นนายท่านของเขาตอนนี้เริ่มมีอาการไม่พอใจขึ้นมาแล้ว เพราะเวลาเขาไม่พอใจหรือโมโหขึ้นมาการถูกลงโทษไม่ใช่เรื่องเบาๆกับเหล่าลูกน้องหรือบอดี้การ์ดเลย

“สวย...” “ใช่ค่ะ มันสวยมาก วิเศษที่สุดเลยค่ะ...” ยอดรักหลับตาแล้วเงยหน้าขึ้นสูงสูดลมหายใจเขาปอดลึกๆ ริมฝีปากระเรื่อแย้มเย้ายวนอย่างเป็นธรรมชาติแต่มันทำให้คนมองหายใจติดขัดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้... อัคราเดินมาชิดร่างบางดั่งต้องมนต์ก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาเกือบชิดด วงหน้านวลของเธอ...