อัศจรรย์ Novels & Stories

งที่เนินทรวงอวบอิ่มใต้เนื้อผ้าของชุดสีชมพูกุหลาบ เขาบีบเคล้นมันเบา ๆ และเริ่มหนักมือขึ้นเมื่อความนุ่มหยุ่นนั้นดีดเด้งสู้ฝ่ามือหนาใหญ่ นานแล้วที่แม็กเซ็นไม่ได้สัมผัสกับความเย้ายวนและนุ่มนวลเช่นนี้ เขาควรระวังตัวเองกับผู้หญิงแปลกหน้าแต่กลับกลายเป็นว่ามันช่างน่าตื่นเต ้นจนเขาหักห้ามตัวเองไม่ไหว “อา...อืม”

หญิงสาวกรีดร้อง เมื่อเดินไปถึงฝั่งฝัน “อ้าสสส” ภาสันต์ครางออกมาอย่างสุขสม เมื่อปล่อยสายธารรักใส่ตัวเธอทุกหยาดหยด กระแทกท่อนเอ็นใส่ร่องรักอีกสองสามครั้ง เพื่อรีดเค้นส่วนที่ยังคั่งค้างใส่เธอ

ชนิดที่เรียกว่าไม่มีใครมองทัน ท่วงท่าองอาจห้าวหาญทำให้ลูกธนูพุ่งไปไกลและแผลงอานุภาพเฉียบขาด ตรงดิ่งแหวกอากาศดุจสายฟ้าฟาด ปักผ่ากลางลูกศรอันแรกที่เสียบคาผลผิงกั่ว ผ่าเป็นสองเสี่ยงอย่างแม่นยำ เฉียดศีรษะของนางไปนิดเดียว ต่อให้เฉินเถาฮวาใจเด็ดแค่ไหนก็ยังต้องร้อง� �วยวาย

น่าอัศจรรย์ที่หล่อนชื่นชอบและมีความสุขเหลือเกิน สุขจนต้นขาแนบแน่นเบียดชิด สุขจนรับรู้ได้ว่าหยาดน้ำหวานในโพรงดอกไม้บวมเป่งกำลังเอ่อซึมออกมา สุขจนร่องตอดตุ๊บบีบรัดเครื่องเพศเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว “แม่พิศจ๋า... อ้าปากออก อ้ากว้างๆ จ้ะ นั่นแหละจ้ะ กว้างอีก กว้างอีก อ้า...”

หยวนหรูบีบน้ำตาเปลี่ยนท่าทีเป็นเด็กอ่อนแอผู้น่าสงสาร บ่าวไพร่ของหลี่ซื่อพากันอ้าปากค้าง ทุกคนยังสงสัยตัวเองว่าเมื่อครู่ใช่ความฝัน หรือพวกเขาตาฝาดไปใช่หรือไม่ คุณหนูเจ็ดที่น่ากลัวคนนั้น เป็นเพียงภาพในจินตนาการ คนนี้ต่างหากจึงจะเป็นตัวจริง “ฮูหยินผู้เฒ่า อย่าไปเชื่อนะเจ้าคะ บ่าวยังไม่ได้แตะต้องนาง! นาง...เมื่อครู่นาง นางหักแขนบ่าว นางเป็นปีศาจไม่ใช่คุณหนูเจ็ด ใช่ๆๆ ปีศาจเข้าสิงคุณหนูเจ็ดแล้ว!!!” นางจางกรีดร้องพร้อมประคองแขนตัวเอง

โฉมฉายเอ่ยชมซึ่ง ราตรีดาวก็ทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อกรองแก้วเป็นแม่ของฤกษ์” กรองแก้วแนะนำตัวเองทันที “สวัสดีค่ะคุณ ขอบคุณมากนะคะที่เอ็นดูตรี ขอบคุณมาก”

Part อัค อัค หรืออัครชัย เป็นเพื่อนกับดาวเรืองตั้งแต่สมัยชั้นมัธยมปลาย ทั้งสองเรียนอยู่ในโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอ โดยเจอกันในช่วงมัธยมสี่ ในทีแรกทั้งสองไม่ได้สนิทกันเท่าไร จนกระทั่งมีเหตุให้ต้องทำงานกลุ่มร่วมกันบ่อย ๆ

เธอกดเบอร์คลินิกเสริมความงามเจ้าประจำทันที น้ำเสียงที่เคยอ่อนหวานถูกแทนที่ด้วยความร้อนรน “สวัสดีค่ะ...จะขอนัดหมออาร์ตด่วนหน่อยค่ะ ดั้งโดนกระแทกแรง...เอ่อ หมายถึงพอดีมีอุบัติเหตุนิดหน่อยค่ะ”

ปรัชญ์ตัดพ้อ “ตอนนี้ฉันให้โอกาสนายแก้ตัวแล้วยังไงล่ะ นายต้องพิสูจน์ความจริงใจของนายให้ฉันเชื่อก่อนสิ”