เพียงหนึ่งในใต้หล้า Novels & Stories

โลกันตร์พูดเสียงสั่น เกิดมาทั้งชีวิตเขาไม่เคยคุกเข่าให้ผู้หญิงคนไหน ยกเว้นแพรพิชชาเพียงคนเดียว “ก้มกราบเท้าแพรสิ ทำได้หรือเปล่า” หญิงสาวจับหน้าท้องของตัวเองอย่างแผ่วเบาอยากจะยกเท้าถีบยอดหน้าชายชั่วเสียเหลือเกิน “แพรได้โปรด พี่ทำได้อยู่แล้ว”

ณ ลานศิลาใต้ต้นหลิว สายลมเย็นลูบไล้เงาไม้ ผ่านใบหลิวดุจบทเพลงโบราณที่ไม่มีถ้อยคำไป๋อวี้นั่งอยู่ใต้เงาไม้

"ขาเรียวที่นั่งคล่อมตัวของเขาเอาไว้ ภายใต้ชุดที่ไม่ได้ถอดออกจากตัวเลย มีเพียงเขา ที่ดึงกางเกงลงมา เท่านั้นเอง "เชื่อไหมว่า โคตรดี " เขากระซิบบอก แล้วขยับตัวเธอเบาให้ตอบสนองเขา ไปด้วยกัน มือเล็กๆ ที่ลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาอย่างหวงแหน เธอเกลียดเขา ที่สุด ที่ทำให้เธอ เป็น แบบนี้ แทนไท คือจุดอ่อนของเธอ

นางกระซิบเพียงให้ได้ยินกันสองคน เยล่วี่ซุ่นยกยิ้มมุมปากอย่างพึงใจ “เป้านิ่งที่สวยที่สุดในใต้หล้า... เจ้าควรจะภูมิใจนะ หลิงเอ๋อร์”

แท้จริงแล้ว เป็นคนที่สูงศักดิ์จนพวกเจ้าต้องเงยหน้ามอง เขาจะช่วยนาง ขัดเกลาความเจิดจรัสที่ถูกฝุ่นตลบ ทำให้นางกลายเป็นหญิงหนึ่งเดียวในใต้หล้า ที่แม้แต่สวรรค์ยังไม่อาจแตะต้อง และเป็นคนที่ใต้หล้าต้องแหงนหน้ามอง ไม่อาจเอื้อมถึง ขณะที่ภายในห้องเรือนเยว่หยวน

ภายใต้ท้องฟ้าสีครามอันกว้างใหญ่ แผ่นดินต้าเหลียงยังคงงดงาม ทว่าความสงบสุขนั้นเปรียบดั่งผิวน้ำที่ราบเรียบ แต่เบื้องล่างกลับมีกระแสธารเชี่ยวกรากซ่อนอยู่ และ ณ ใจกลางวังหลวงอันเป็นศูนย์รวมอำนาจ สายตาคมกริบคู่หนึ่งกำลังจับจ้องไปยังสตรีผู้หนึ่งอย่างเงียบงัน...