ใต้ปีกทรราช Novels & Stories

ี่รัดตัวนางอยู่เสียหลักตกลงไปในแม่น้ำทั้งคู่ ปีศาจภูเขามาสุดเขตอาคม ทันเห็นเพียงแค่ร่างของฟางซินตกลงไปในแม่น้ำ เขาเสียงร้องคำรามพุ่งตัวหมายจะไปช่วยหญิงสาว แต่เพราะเขตอาคมทำให้เขาออกไปไม่ได้ ปีศาจยิ่งกำรามดังก้องป่าจนฝูงนกบินหนีแตกระเจิด คนที่อยู่ริมตลิ่งได ้ยินก็พากันขนลุกเกรียวด้วยความหวาดกลัว เมื่อเหลือบมองไปทางต้นเสียง เห็นเงาทมิฬจับจ้อง ดวงตาสีแดงราวลูกไฟ ริมฝีปากแยกเขี้ยวส่งเสียงคำราม

เป็นของขวัญวันเกิดอายุสิบแปดปี ในภาพคือเกล็ดหิมะที่โปรยปรายเต็มท้องฟ้า และแผ่นหลังของหนุ่มสาวที่กำลังโอบกอดกัน ขอบตาของเสิ่นเจิงร้อนผ่าว เขาพลิกภาพวาดไปด้านหลัง และเห็นตัวอักษรบรรทัดเล็ก ๆ ที่มุมขวาล่าง “หวังว่าเราจะได้อยู่เคียงข้างกันแบบนี้จนแก่เฒ่า”

“ระ รีบไปกันเถอะค่ะพี่ใต้หล้า” ลูกพีชรู้สึกหวาดกลัวน้ำเสียงพร่าต่ำที่ดังอยู่เหนือศีรษะชะมัด ไม่รู้ว่ามันเกิดจากความกระสันหรือความโกรธกันแน่ ไม่รู้และไม่อยากจัเดา เอาเป็นว่า รีบๆ หนีไปก่อนที่ร่างกายเธอจะวูบไหวดีกว่า

ส่วนระดับสูงนั้นจะถูกเรียกว่า ‘ทรินิตี้แองเจิ้ล’ มีทั้งหมดสามคน และในสามคนนี้ก็แบ่งอันดับแยกย่อยอีกที โดยการจัดอันดับนั้นจะถูกคำนวณใหม่ทุกๆสามเดือน เพชรยอดมงกุฎของที่นี่จะได้รับฉายา ‘มิดไนท์วิง’ หรือ ‘ปีกแห่งค่ำคืน’ เป็นผู้ที่โบยบินเหนือท้องฟ้ายามราตรี แม้จะไม่ได้มีปีก ไว้กระพือได้จริง แต่มันก็เอาไว้อีโก้ตอนเดินเฉิดฉายในร้าน

ฉู่ หมิงชุ่ยกล่าว พระสนมตกใจ “ฝ่าบาทมอบรางวัลลูกปัดใต้ให้นาง เป็นลูกปัดใต้ที่ธรรมดาหรือไม่?” “ไม่ใช่เพคะ เป็นของริวกิวมอบเป็นเครื่องบรรณาการให้”

เสียงรถหรูแล่นผ่านบนถนนริมแม่น้ำหวงผู่ แต่ภายในอาคารกระจกแห่งหนึ่งที่ไม่มีป้ายชื่อใด ๆ เบื้องหลังประตูเหล็กทึบชั้นใต้ดินคือศูนย์ข้อมูลของตระกูลเจียลี่ จอระบบสื่อสารหลายสิบเครื่องสว่างขึ้นพร้อมกัน ภาพใบหน้าเอกสารราชการและฐานข้อมูลหลายชุดถูกเปิดขึ้นอย่างเป็นระบบ

โครม! มวลน้ำมหาศาลไหลล้นทะลักมาอย่างรวดเร็ว ทำให้สะพานที่เดิมทีมิค่อยทนทานพังครืนหักลงไปครึ่งหนึ่ง ร่างของจ้าวไป๋ลู่ ห้อยอยู่ใต้สะพาน มือหนึ่งของนางจับมือของหลี่รั่วหานเอาไว้ ใบหน้างามฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

แพรวาหน้าซีด "ห้องนั่นอยู่ใต้ฐานเก่าของ Black Lotus รุ่นแรก มันลึกกว่าที่เราเคยแทรกซึมได้"

เส้นผมดำขลับที่ถักเกล้าสูงประดับด้วยปิ่นหยกวิจิตร สะท้อนแสงวับวาวท่ามกลางแสงจากโคมไฟที่วางไว้ตามทางเดิน สายตาของฮองเฮาซิ่วเหมยเต็มไปด้วยความเย็นชาและความคิดซ่อนเร้น ขณะที่นางมองรั่วกงกงผู้ต่ำต้อย รั่วกงกงค้อมตัวเคารพนาง หยดน้ำฝนยังคงไหลลงมาตามใบหน้าเรียวขาวซ ีดของเขา

คำพูดมากมายความหมายคล้ายเป็นห่วงและหวงเธอไปในเวลาเดียวกัน หรือเธอคิดไปเอง "เธออยู่ใต้ปีกฉัน ฉันก็ต้องดูแลเธอ" แต่เปล่าเลยเขาแค่เป็นห่วงตามสถานะที่ค้ำคอเขาเท่านั้น ไม่ได้เป็นห่วงจากหัวใจแต่เป็นห่วงเพราะเธอเป็นคู่หมั้นของเขาที่ต้องดูแล ณ เวลานี้เท่านั้น