พระชายาผู้เร้นลับกับท่านอ๋องผู้หวั่นไหวง่าย Novels & Stories

พระชายาตัวน้อยเปลื้องผ้าตัวเองเหวี่ยงลงพื้น สองมือสองเข่ายันเตียงนุ่มในท่าคล้านเข่า ส่ายก้มอวบอิ่มไปมาเชื้อเชิญเขา พลางกัดปากยั่วยวน เซ็กซี่เป็นบ้า ลิ้นเรียวเล็กแลบออกมาเลียมุมปากพอน่ามอง “ท่านอ๋อง ไม่สนใจแน่หรือ” เสียงกระเส่าเอาใจ ให้ตายเถอะ ใครจะทนไหว ..................................... เมาแล้วเอาเรื่ องทุกรอบลูกสาวแม่

ส่วนฟางหนิงหลินเพียงได้ยินคำว่า ‘ชายา’ จากปากบุรุษที่โอบไหล่ของนางเอาไว้ ก็ตกตะลึงในคำพูดของเขาไม่ต่างกัน เพราะนางไม่อยากมีจุดจบเหมือนดั่งในฝัน ถึงครานี้เขาจะเต็มใจให้นางเป็นชายา แต่เมื่อมีจุดเริ่มที่เหมือนเดิมนางเกรงว่าจุดจบอาจไม่เปลี่ยนไป นางรีบผละเขาออกและถอยหล ังหนึ่งก้าวก่อนที่จะเอ่ยอย่างร้อนรน “ท่านอ๋อง พระองค์ไยกล่าวเช่นนี้ หม่อมฉันรู้ดีว่าพระองค์เพียงอยากยื่นมือเข้ามาทวงความเป็นธรรมให้หม่อมฉัน แต่ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงเพียงนี้ก็ได้เพคะ”

เกาอ๋องกวาดมองแววตาเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นขององครักษ์ทุกคน “ข้าเกาหรงซานผู้ยิ่งใหญ่ในสนามรบ ศัตรูนับพันไม่เคยกลัว บุกทะลายอย่างไม่หวั่นเกรง แต่วันนี้ข้ามีเรื่องกลัวจับใจอยู่เรื่องหนึ่งที่เกี่ยวกับพระชายาเกา.. ข้าหวังให้พวกเจ้าทุกคนช่วยกันปกป้องนาง ช่วยกันดูแลนางอยู่ในเงาม ืด แม้แต่แมลงก็ห้ามบินไปเกาะตัวนาง พวกเจ้าจะทำได้ไหม” “ได้” ทุกเสียงตอบรับอย่างมั่นใจ ทุกคนรู้ว่าท่านอ๋องรักพระชายาเพียงใด และด้วยความดีและความใส่ใจต่อบริวารของนาง ทำให้พวกเขาทุกคนก็รักและเคารพนางพอ ๆ กับที่เคารพท่านอ๋อง

สิ้นเสียงกร้าวบ่าวรับใช้ก็พากันหวาดกลัวยิ่งกว่าเก่า เพราะต่างรู้ดีว่าท่านอ๋องผู้นี้พูดจริงทำจริง “ดี เย็บปากทุกคน” “ท่านอ๋องขอรับ บ่าวบอกแล้วขอรับ” บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งลนลานออกมา เทียบกับพระชายาเอกแล้ว ท่านอ๋องผู้นี้น่ากลัวกว่าหลายเท่า

“หม่อมฉันก็ไม่รู้ แต่ในเมื่อเขากล้ามาลวงเรา เราก็ต้องลวงเขาคืนกลับบ้าง เช่นนี้ก็เหมาะสมดีมิใช่หรือเพคะ ” จินอ๋องหัวเราะร่วน โอบไหล่พระชายาด้วยความรักใคร่เกรงใจ “เจ้ายังเหมือนเดิม มิยอมให้ใครมาตบตาได้”

ตงชางตะโกนลั่น พ่อบ้านรีบสั่งบ่าวด้วยความลนลานเขาตกใจที่พระชายากับท่านอ๋องมีอาการเหมือนโดนวางยาพร้อมกัน

“พระชายาหมายถึงเล่อถัวใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” “ถูกต้อง ตอนนี้ท่านอ๋องกำลังเร่งตามจับตัวอยู่ คิดว่าคงอีกไม่นาน ข้าต้องรีบไปแล้วฝากท่านด้วยนะ”

๑๑๔ โง่เง่าเต่าตุ่น “ต้าเหล่ยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” “เปิ่นหวางดูออก!”

“เจ้ามีสิทธิ์อันใดไปล้อเลียนท่านอ๋องกับพระชายา” “นางหาใช่พระชายาไม่ ก็แค่สาวใช้อุ่นเตียงของท่านอ๋องเท่านั้น” “แล้วเจ้าเคยเห็นท่านอ๋องทำแบบนี้กับสตรีคนอื่นหรือไม่”

ยังไม่ทันที่สตรีผู้ได้ชื่อว่า พระชายาแห่งจวนอ๋องจะก้าวออกจากเรือนหลันฮวา เสียงกรีดร้องของชายารองก็ดังกึกก้องขึ้นมาเสียก่อน ไป่ฮวาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ทว่าในใจหลินเซียนกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย “พระชายาเพคะ หากนางนำเรื่องนี้ไปฟ้องท่านอ๋อง ท่านจะทำเช่นไรเ พคะ”