ของหวงคุณหมอ Novelas e Histórias

“นายเนี่ยนะ เป็นหมอ?” หวังหยวนกวงแสดงสีหน้าดูหมิ่นทันที แล้วหัวเราะเยาะ “กล้าที่จะยกย่องตัวเองจริงนะ นายจบจากมหาวิทยาลัยแพทย์หรือยังล่ะ?”

หมอหลวงหลี่จ้องมองยังนาง “เจ้าชื่อว่าอะไร?” แม่นางคนนั้นเอ่ย “เรียนใต้เท้า ข้าชื่อว่าหวังอี๋เอ๋อร์” หมอหลวงหลี่พยักหน้าออกมา “เขาละมั่งโลหิตของเจ้า นำติดมาด้วยหรือไม่?”

หวังหยงเลิกคิ้วและสบถ “คุณหมอหวัง ฟังฉันอธิบายก่อน มันไม่ได้เป็นอย่างที่น้องสาวคุณพูด สิ่งที่เธอพูดเป็นเพียงคำพูดด้านเดียว” กู้หยุนหลานพยายามอธิบาย การมีเรื่องกับแพทย์ที่ดูแลแผนกนี้นั้น เป็นเรื่องที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย

ใบหน้าของเขาเริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเธอเพ่งมอง แม้ว่าจะมีหน้ากากอนามัยปิดอยู่ครึ่งหน้าแต่น้ำเสียงที่คุ้นเคยและสายตาที่มองมานั้นกลับทำให้ว่านเยว่เฟยมองเขาแล้วนิ่งไปเพราะคำแนะนำตัวของเขานั่นเอง "สวัสดีครับคุณว่านเยว่เฟย ผมชื่อ "ฮ่าวจื่อหรง" เป็นหมอเจ้าของไข้ของคุ ณในตอนนี้"

มู่หรงเฉิงหันไปตามเสียงเรียกเมื่อเห็นว่าเป็นเล่อจื่อหลงเขาจึงได้ขอปลีกตัวออกมาจากกลุ่มขุนนาง “พี่หลงเรียกข้าหรือ” “ใช่ อยากจะแนะนำให้รู้จักหน่อยนี่คือหมอหวัง หวังเจียวเมิ่ง เป็นหมอเทวดาที่ช่วยเหลือท่านอ๋องและพระชายาเอาไว้ นางพักที่นี่ในฐานะท่านหมอของพระชายาและ…”

ชื่อที่คุ้นเคยหลุดออกมาจากปากคนไข้จำเป็นในที่สุด ส่วนหมอที่ถูกเรียกก็รีบยืดตัวขึ้นไปหาคนไข้บนขาหยั่งทันทีราวกับรอจังหวะนี้อยู่ “ว่าไงครับพี่พายของพอร์ช” “อื้อ ช่วย อึก ช่วยตรวจให้มันเสร็จๆสักทีเถอะ อ๊ะ” พาย หรือพริมา คนไข้ที่กำลังเผชิญกับความอับอายขั้นสุดข่มกลั้ นเสียงครางแม้จะยากเย็นก็ตาม แต่เหมือนคนขี้แกล้งอย่างหมอพอร์ชจะไม่ได้อยากทำหน้าที่มากไปกว่าความต้องการส่วนตัวในตอนนี้

เกือบครึ่งชั่วยาม ท่านหมอจึงออกมาข้างนอกมือไม้เปรอะไปด้วยเลือดหวงหลานสีหน้าเป็นกังวลที่สุด "แม่นางผู้นี้เป็นอะไรกับกับคุณชายผู้นั้น" "ข้าแค่เพียงรู้จักเขาแค่ผิวเผิน" "อืม ข้าได้ยินเขาเรียกชื่อหวงหลานตลอดเวลา ไม่ทราบว่าเป็นใคร คงห่วงใยแม่นางหวงหลานคนนั้นไม่น้อย"

เชอะ คงรู้ตัวว่าอยู่ในสายตาผู้อื่นจึงไม่กล้าทำเรื่องอื้อฉาว “แล้วหวงฮุ่ยจือกับไป๋ชุนกังเล่า” “ราชครูหวงเพียงพูดคุยปลอบโยนให้กำลังใจคุณหนูหวัง พวกเขามีการโอบกอดกันบ้างแต่ไม่เกินเลยไปมากกว่านั้น ส่วนหมอหลวงไป๋เพียงตรวจรักษาสั่งยา ไม่ได้มีความใกล้ชิดแนบแน่นพ่ะย่ะค ่ะ”

หวังว่าคงจะได้ผล นั่งรอก็แล้วยืนรอก็แล้วจนเวลาผ่านไปสักกพักใหญ่ ๆ แต่ก็ยังไร้เงาของคุณหมอหนุ่มรูปหล่อ ลี่ถิงผู้ที่ไม่เคยต้องง้ออ้อนวอนใครถึงขึ้นใบหน้าบ่งบอกได้ถึงความหงุดหงิดแต่สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือ อดทน แอ๊ด ร่างสูงปรากฏกายให้เห็นใบหน้าของหมอซางตอนนี ้ค่อนข้างที่เรียกว่ามีความกังวลอยู่มาก เขาไม่มีรอยยิ้มประดับไว้มีเพียงคิ้วหนาเรียงเส้นที่ขมวดอยู่บนหน้าจนรู้สึกได้ว่ามีเรื่องไม่สบายใจ