Novelas y relatos de เมียไร้ปรารถนา

เมฆาหันมาถามอริยา “น้องโอเคค่ะ พี่เมฆไม่ต้องคิดมากนะคะ” เธอบอกเขาไม่ให้คิดมาก แต่ตัวเองกลับคิดมากเสียเอง มาริสาเป็นคนสวยร้อนแรง อริยาอดเปรียบเทียบกับตัวเองไม่ได้ มาริสาเป็นผู้หญิงสวยจัด รูปร่างดี เย้ายวนใจ และดูร้อนแรงมาก ไม่แปลกใจที่พ่อของเมฆาจะหลงใหลในตอนแรก ๆ

มารีญาเผลอส่งเสียงครางที่ฟังแล้วน่าอายสำหรับเธอออกมา ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งมาปิดปากตัวเองไว้ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ช่วยอะไร วิชญ์ดำดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์ของไฟปรารถนา ยิ่งก่อนหน้านี้ดื่มเหล้ามาด้วยแล้วเขาก็ยิ่งมีความต้องการเซ็กซ์มากขึ้น ซึ่งความรู้สึกนี้ก็คงเป็ นเช่นเดียวกับมารีญา เพียงแต่ว่าเธออ่อนประสบการณ์เกินไปจนอธิบายความหมายไม่ได้เท่านั้นเอง

ผู้ชายที่ทุกคนเกรงขาม ผู้ชายที่เย็นชาเยือกแข็ง และไม่เคยให้ใครเข้าใกล้หัวใจ เขาบอกเธอตั้งแต่แรก เขาไม่ต้องการรัก ไม่ต้องการเมีย ไม่ต้องการครอบครัวแบบโรแมนติกในละคร เขาต้องการแค่ “ทายาท” เด็กคนหนึ่งที่จะสืบต่อทุกสิ่งที่เขาสร้างไว้ และมีนา...คือหญิงสาวที่เขาเลือก เพราะเธอเงียบพอ จนไม่น่าจะผูกพัน

๕ วันที่ฟ้าเปลี่ยนสี ผ่านไปวันแล้ววันเล่า พาทิศยังคงเปลี่ยนคู่ควงแทบไม่ซ้ำหน้า แต่ละคนมาจากชาติตระกูลดี มีชื่อเสียงแพรวพราว แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าเขามีเมียและลูกอยู่แล้ว ทว่าต่อให้รู้ คนเหล่านั้นก็คงจะไม่สนใจไยดีนัก เพราะแม้จะเป็นเมีย แต่ก็เป็นเมียที่ไม่มีใครต้องการ ไร้เสีย ง ไร้ตัวตน มีสิทธิ์นอนกอดทะเบียนแต่หมดสิทธิ์นอนกอดสามี

ปลายสายไม่กล้าปฏิเสธ “แล้วข่าวลือเรื่องโครงการใหม่ล่ะ?” “ยังไม่มีอะไรชัดเจน แต่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเมียของคุณกรณ์แน่ ๆ” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่ทุกข์ร้อน “ดียิ่งสูงยิ่งหนาว”

"คุณแม่หมายความว่าไงคะ" "ไม่มีอะไรฉันก็พูดในสิ่งที่มันน่าจะเป็นอนาคตไม่มีใครกำหนดได้หรอก ไม่แน่ตาสงครามอาจจะไม่ได้แต่งงานกับยัยเอมก็ได้"

///ผมว่ามีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง แล้วก็ครั้งต่อ ๆ ไป แต่จะทำยังไงไม่ให้จำเจ/// ///ถ้าไม่บอกว่าท่านเป็นคนเปิดบริสุทธิ์เมียนะ ผมว่าเมียท่านนี้ผ่านมาหลายดุ้นมาก///

ไอ้ดิสพยายามเอ่ยปราม "แสนดีใจเย็นมาเยอะแล้วค่ะ เย็นจนกลายเป็นคนนอกสายตา เย็นจนคำว่าไม่ใช่เมียมันดังออกจากปากของเขา ไม่ใช่เมียแล้วจะอยู่กันไปทำไมล่ะคะ แสนดีไม่อยากมีสามีที่ครอบครองได้แค่ใบสมรส ครอบครองได้แต่ชื่อของเขาและนามสกุล แสนดีไม่ได้แสนดีอะไรขนาดนั้น"

ถามออกไปพร้อมกับระบายยิ้มออกมาอย่างเขินอาย สายตาแพรวพราวมองไปที่แผงอกของคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง "แฟนไม่มี มีแต่เมีย" เพียะ "อีดอก มึงอ่อยผัวกู"

“จะมีใครโชคร้ายมากกว่าปรายอีกไหมคะ...ไม่มีโอกาสได้เป็นเจ้าสาวในงานแต่ง สุดท้ายต้องเป็นเมียเก็บ เป็นนางบำเรอให้คนที่ไม่ได้คิดจริงจังอะไรด้วย” “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมไม่ได้จริงจัง” “ถ้าคุณจริงจังคุณไม่มีวันซื้อตัวปรายมาด้วยหนี้มากมายของคุณพ่อ ปรายต้องรอเวลาว่าเมื่อไหร่คุณจะ เบื่อปราย และเมื่อถึงวันนั้นอาจไม่มีคำว่าเริ่มต้นใหม่สำหรับอนาคตมืดมนของผู้หญิงไร้ค่าคนนี้อีก”