ข้าคือภรรยาแสนชังของท่านโหว Mga Nobela at Kwento

หานซานเฉียนพูดอย่างเหยียดหยาม “ข้าไม่จำเป็นต้องเป็นลูกศิษย์ของท่าน ข้าเป็นภรรยาของท่านก็ได้เจ้าค่ะ” ไป๋หลิงหว่านเอ๋อร์กล่าว

กู้ว่างเชินขวางทางเสิ่นเหรา เขามองไปที่เสิ่นเหราและพูดอย่างเรียบนิ่ง “เสิ่นเหรา ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบใจผม แต่ตอนนี้ฉู่เหมียนยังเป็นภรรยาของผมอยู่ ดังนั้นผมมีหน้าที่ให้ต้องยุ่ง”

โหวฮูหยินถามลูกสะใภ้อย่างอยากรู้อยากเห็น “อ่า ข้าแค่พอมีฝีมืออยู่บ้างเจ้าค่ะท่านแม่ ไม่ถึงกับเก่งกาจอย่างที่ท่านว่าเสียหน่อย ข้าเป็นแค่ภรรยาผู้อ่อนแอของท่านพี่เท่านั้นเจ้าค่ะ” ชิวเพ่ยเพ่ยเอ่ยอย่างถ่อมตัวพร้อมทำท่าทีเอียงอายใส่สามี

ลุงจงกับภรรยาลุกขึ้นยืน ทำความเคารพนาง “ลุงจงป้าหลู นี่คือสามีข้าเซี่ยโหวหานเฟิง” นางผายมือไปทางสามีของตัวเอง “นายท่านเซี่ยโหว”

“เหมือนว่าท่านกำลังด่าข้าเลยนะเจ้าคะ” “ข้าจะไปแบบนั้นทำไมกันก็เจ้าเป็นภรรยาของข้า หากว่าเจ้าเจ็บป่วยหรือว่า…”

"ที่นี่ก็คือจวนท่านอ๋องห้า.. เยว่อ๋องสามีของคุณหนูไงเจ้าคะ" "อ๋อ.. จวนสามีของข้านี่เอง เอ๊ะ! สามี.. สามี! ข้ามีสามีแล้วงั้นหรือ!"

“ฮึ! พวกเจ้าไม่ต้องมารบกวนข้าเลย ตอนนี้ข้ายังอาศัยบ้านหลินอยู่เสียด้วยซ้ำ ที่ข้ามาดักรอพวกเจ้าก็เพราะต้องการห้ามไม่ให้พวกเจ้าเผลอตัวเรียกข้าว่าท่านโหว เรื่องนี้บ้านหลินยังไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่?” “เอ๋? นั่นจะดีหรือขอรับ ท่านโหวเป็นขุนนางที่มีตำแหน่งสูงที่สุดในแคว้น แล้ว หากพวกข้าเสียมารยาทกับท่านเข้าจะทำเช่นไรเล่าขอรับ”

“ข้ารู้ตัวดี ข้าคือศรีภรรยาของท่านแม่ทัพผู้อ่อนหวานเพียบพร้อมและเป็นอันดับหนึ่งใช่หรือไม่” หยางเอ้อหลางหัวเราะ กับศรีภรรยาผู้อ่อนหวานเพียบพร้อมอันดับหนึ่งของเขาผู้นี้

ลูกค้าหญิงคนหนึ่งเอ่ยล้อ “มีแล้วครับ และรักภรรยามากด้วย ภรรยาผมคือแม่ครัวคนนี้ยังไงล่ะ”

"ท่านหมายความว่าเช่นไรเจ้าคะ?" "นี่เป็นช่วงเวลาสมสู่ของข้า เจ้าคือสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของข้า ช่วยปรนนิบัติสามีจนถึงรุ่งสางเสียหน่อยจะเป็นไรไป?"