เมียไร้ปรารถนา Novels & Stories

สวัสดีนักอ่านที่น่ารักทุกท่านค่ะ กลับมาพบกันในครั้งนี้กับผลงานเรื่อง “รินญาไร้รัก” โดยนามปากกา “เธียรนรา” เรื่องนี้ถือเป็นแนวที่ท้าทายมากสำหรับไรต์เหมือนกันค่ะ เป็นแนวพระเอกธงดำ ไม่รู้จะชั่วถูกใจทุกท่านไหม แต่หวังว่าจะได้สาปพระเอกไม่มากก็น้อย แต่ช่วยอ่อนโยนกับนางเอกของไรต ์หน่อยนะคะ แม้ว่าชาติหน้าฉันใดอย่าเกิดมาเป็นนางเอกคนนี้เลยค่ะ ชีทั้งโง่และน่าสงสาร แต่ชีก็พยายามส็ในแบบของชีแล้วค่ะ

‘แช่งคุณยูขอให้ไม่มีใครรัก ขอให้นอนกับใครก็ไม่ดีเท่ามะลิ ขอให้XXXไม่แข็ง ขอให้ไม่มีอารมณ์’ คำสาปแช่งของเธอได้ผลเกินคาด ไม่มีใครรัก อันนี้ผมไม่รู้ว่าจริงไหม แต่ที่จริงแท้และแน่นอนคือขอให้คXยไม่แข็งนี่แหละ แค่คิดว่าจะต้องไปเอาคนอื่นก็ไม่แข็งแล้ว

มาเรียลองเลียบเคียงถาม “โอย...ยังไม่มีหรอกค่า ป้ามาเรียหาให้เอลลี่หน่อยสิค้า เอลลี่จีบผู้ชายไม่เป็นค่ะ สงสัยชาตินี้จะขึ้นคาน”

เหมยลี่ตอบคำถามด้วยรอยยิ้มกว้าง "มีครอบครัวหรือสามีหรือไม่?" "ไม่มีเจ้าค่ะ ข้าเป็นเด็กกำพร้า และที่ไม่มีสามีก็เพราะข้าไม่ชอบผู้ชาย"

วรางคณานั่งมองสามีที่นอนหลับอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่บนตักของเธอ นึกสงสารเขา อาเจียนแบบน่ากลัวมาก หญิงาวก้มหน้ามองสามีอีกครั้ง ไม่คิดว่าตัวเองจะรักผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี ได้มากขนาดนี้ เคยเผลอคิดว่า ถ้าหากไม่มีเขาอยู่ แล้วเธอจะอยู่ได้ไหม รู้สึกว่าตัวเองรักเขาห มดใจ รักมาก รักที่สุด และจะรักตลอดไป นิยายเรื่องรักที่ปรารถนา ได้จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว พรรณพสาขอขอบคุณทุกท่าน ที่เข้ามาให้กำลังใจ ตลอด ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ และหากมีสิ่งใดที่ต้องการแนะนำ สามารถแนะนำพรรณพสาได้เลยนะคะ

กวินภพหัวเสียไม่พอยังขี้หึงไร้เหตุผล และอารมณ์ร้อน “เหอะ...หมาบ้าอย่างมึงเขาไม่กลับไปหรอก มึงไปคบกับกิ่งเหมือนที่มึงอยากทำเหอะ กูว่าน่าจะแฮปปี้ดี ส่วนลูกกับเมียมึงเนี่ยกูอาสาดูแลเอง”

ชบาถามด้วยความตกใจปนงง "เงินที่ฉันให้เธอ ฉันจะไม่เอากลับ แต่ฉันอยากจะขอให้เธอไปช่วยพูดเกลี้ยกล่อมหลานสาวเธอให้มาเป็นแม่ของลูกของธามไท แต่ไม่ใช่เมีย" "แม่ของลูก? แต่ไม่ใช่เมีย?" ชบารู้สึกงงกับคำว่าแม่ของลูกแต่ไม่ใช่เมีย แต่สุดท้ายก็เข้าใจได้เพราะความหมายมันตรงตัวอ ยู่แล้ว

แม้จะขมขื่นเพียงใด แต่พราวตายังคงรักยอดชายเสมอ “ดี หนูต้องทำให้ทุกคนเข้าใจว่าหนูเต็มใจมาอยู่ที่นี่กับฉันเอง” “แต่มันไม่จริงเลย หนูไม่ได้อยากมาเป็นเมียคุณ” เธอเถียง “ฉันรู้ ฉันเองก็พูดไปแล้วนี่ว่าจะไม่บีบบังคับหนู ฉันจะรอจนกว่าหนูจะอายุครบสิบแปด ให้พ้นจากการเป็นผู้เยาว์ก่อ น ถ้าครบแล้ว แต่หนูยังไม่เชื่อใจฉัน ยังกลัวฉันอยู่ ฉันก็จะรอต่อไปอีกจนกว่าหนูจะพร้อม ระหว่างนี้หนูจะอยู่ที่นี่ในฐานะผู้หญิงของฉัน ฉันจะส่งหนูเรียนจนจบมัธยม พอจบแล้ว ฉันก็จะส่งเรียนปริญญาต่อเท่าที่หนูต้องการ”