เสียใจ Novels & Stories

“เมื่อคืนอาจารย์ก็นอนกับมาร์ไปหลายครั้งแล้ว” “เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืน ตอนนี้ก็ส่วนของตอนนี้ น้องลิตาหนีออกจากบ้านใช่ไหม เหตุผลที่คุณแจ่มตามเธอกลับบ้าน” “อาจารย์แอบใช้มือถือมาร์เหรอคะ” “แล้วจะทำไม ไม่อยากแต่ง ทำไมไม่บอกดีๆ ฉันจะได้เลิกจัดงานให้สิ้นเปลืองเงิน แล้วเปลี่ยนเป็นส่งทนายมาฟ้องร้องเรียกเงินยี่สิบล้านคืน คิดค่าเสียเวลาเป็นอะไรดี ขอเธอจากพ่อเลี้ยงมานอนกกสักสองปีแทนดอกเบี้ยดีไหม พ่อเลี้ยงน่าจะเต็มใจ เพราะแต่ไหนแต่ไรเขาก็เกลียดเธอ” “มาร์ไปเกี่ยวอะไรด้วย ใครติดหนี้ก็ไปทวงกับคนนั้นสิ ไปฉุดเธอมาขังไว้ที่นี่ แล้วทำกับเธอ... เหมือนที่ทำกับมาร์ อาจารย์จะได้ครางชื่อถูกคนสักที” “ไม่ได้หรอก กับน้องลิตาฉันต้องถนอม แต่กับเธอไม่จำเป็น” แทนคุณผละออกจากมาลินีไปหยิบเงินสองพันมายัดใส่มือเธอ “เก็บไ

เอเลนอร์ แอชฟอร์ด คือกุหลาบงามแห่งลอนดอน เธอเกิดมาในตระกูลเอิร์ลผู้มั่งคั่ง แต่พ่อของเธอกลับผลาญสมบัติไปกับการพนันจนสิ้นเนื้อประดาตัว ทิ้งหนี้มหาศาลไว้ก่อนจะจบชีวิตลง ทางเดียวที่ครอบครัวจะรอดจากการถูกยึดคฤหาสน์และไม่ต้องไปนอนข้างถนน คือการรับข้อเสนอของ "เซบาสเตียนเขาคือลูกชายคนงานในเหมืองที่เคยถูกพ่อของเอเลนอร์ขับไล่ออกไปอย่างทารุณในอดีต แต่ตอนนี้เขากลับมาในฐานะมหาเศรษฐีเจ้าของโรงงานถลุงเหล็กที่ร่ำรวยที่สุด เขาซื้อหนี้ทั้งหมดของแอชฟอร์ดไว้ แลกกับการที่เอเลนอร์ต้องแต่งงานกับเขา เอเลนอร์ติดต่อกับจูเลียนเพื่อหาทางหนี แต่เธอกลับค้นพบความจริงที่น่าใจหายว่า จูเลียนคือคนที่ร่วมมือกับนายธนาคารปั่นหัวพ่อของเธอให้ล้มละลายเพื่อหวังจะฮุบที่ดิน และเซบาสเตียนต่างหากที่เข้ามาขวางไว้ ในคืนพายุเข้า เอเลนอร

เขาไม่เคยรัก เธอเองก็เหนื่อยจะรั้ง หากการเป็นกำลังใจให้กันมันยาก งั้นก็แยกกันอยู่ไปเลยจะดีซะกว่า

เพราะความมักมากของพี่ชายร่วมสายโลหิต ทำเรื่องชั่วช้าทิ้งเอาไว้ ทำให้เธอต้องมารับเคราะห์ ในฐานะ ลูกชังของตระกูล ความเจ็บช้ำที่ได้รับ มันมากมายเกินจะรับไว้ เธออยากหนีให้ไกล ทว่าเพราะคำสั่งห้ามของคนในตระกูลทำให้เธอได้แต่ก้มหน้ารับผลในฐานะเชลย....ของเขา

เขาเป็นคนอันตรายสำหรับหัวใจของเธอ เดิมทีก็ไม่คิดหวังสูงยุ่งกับผู้ชายคนนี้ แต่จู่ ๆ หนุ่มฮอตอย่างรุ่นพี่วิศวะคนนี้ก็เข้ามาหาเธอ เขาทำดีกับเธอดูแลเอาใจใส่ ทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอหวั่นไหว จนกระทั่งเธอยอมปล่อยตัวปล่อยใจเพราะคิดว่านั่นคือความรัก จนมารู้ความจริงว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันก็แค่การเดิมพันเพียงเท่านั้น

“หยุดมองฉันด้วยสายตาแบบนี้ซะทีไอ้คนเฮงซวย แล้วก็พูดมาว่าฉันไปทำอะไรผิด หรือทำอะไรให้ไม่พอใจตอนไหน ทำไมจะต้องจับฉันมาขังไว้ด้วย” “ก่อนจะบอก เรามาเล่นอะไรสนุกๆ กันสักรอบสองรอบก่อนดีไหม” แววตาเขาไม่ได้พูดเล่น แต่คิดจะทำจริง “ไม่!” มธุราปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดทบทวนให้เปลืองรอยหยักในสมอง ขณะที่คนตัวโตก็กดยิ้มมุมปาก และยังคงใช้สายตาจดจ้องร่างเล็กไม่เลิก ความรู้สึกบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้น “แต่เรื่องสนุกที่ว่าเป็นงานที่เธอถนัดนะ”

อยู่ด้วยกันมาหลายปีสุดท้ายกลายเป็นตัวแทนของรักแรก เมินเฉย เย็นชา ไม่เห็นค่า ที่แท้ก็แค่ไม่รัก " คุณให้มันมาอยู่ในบ้านเราได้ยังไง" " ทีคุณยังพาเมียเก่าเข้ามาอยู่ในบ้านได้เลย แล้วทำไมฉันจะพาผัวเก่าเข้ามาอยู่บ้างไม่ได้"

แต่งงานกันมาเจ็ดปี เฟิงถิงเซินเย็นชากับเธอราวกับน้ำแข็ง ทว่าหรงฉือกลับยิ้มรับเสมอมา เพราะเธอรักเขามาก และเชื่อว่าเธอจะสามารถเอาชนะใจเขาได้ในสักวันหนึ่ง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือการที่เขาตกหลุมรักผู้หญิงคนอื่นตั้งแต่แรกพบ แถมยังรักและดูแลเธออย่างดีที่สุด แต่เธอยังคงพยายามอย่างหนักเพื่อรักษาชีวิตแต่งงานของพวกเขาไว้ จนกระทั่งถึงวันเกิดของเธอ เธอเดินทางไกลหลายพันไมล์เพื่อไปหาเขาและลูกสาวที่ต่างปะเทศ แต่เขากลับพาลูกสาวไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ทิ้งให้เธอเฝ้าห้องที่ว่างเปล่าเพียงลำพัง ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้อย่างราบคาบ เมื่อเห็นลูกสาวที่เธอเลี้ยงมากับมือต้องการเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าแม่ หรงฉือก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป เธอร่างข้อตกลงการหย่าร้าง และสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูก แล้วจากไปอย่างสง่างาม นับแต่นั

การอยู่เป็นของตายที่ยังมีลมหายใจ เพื่อเฝ้ามองผู้ชายที่เคยรักคั่วกับผู้หญิงอื่น ‘มันเจ็บนะ’ ที่ทนอยู่ทุกวันเพื่อเลี้ยงรัก เด็กชายที่เขาไม่ต้องการให้เกิดมา เธอเฝ้ารอวันที่ตัวเองหมดใจเพื่อจากไปอย่างไม่รู้สึกเจ็บปวด

กู้เฉิงเหยียนกำลังจะแต่งงานกับรักแรก เจียงหร่านที่อยู่กับเขามาเจ็ดปีกลับไม่ตีโพยตีพาย แล้วยังช่วยจัดงานแต่งให้พวกเขาอย่างยิ่งใหญ่ด้วย วันที่เขาจัดพิธีมงคลสมรส เจียงหร่านก็สวมชุดเจ้าสาวเช่นกัน บนถนนอันกว้างใหญ่ รถแต่งงานสองคันแล่นสวนกัน ตอนที่เจ้าสาวทั้งสองแลกช่อดอกไม้กัน กู้เฉิงเหยียนได้ยินเสียงเจียงหร่านบอกว่า “ขอให้มีความสุขนะ!” กู้เฉิงเหยียนไล่ตามอยู่ไกลหลายสิบกิโลเมตร ถึงได้ตามรถแต่งงานของเจียงหร่านทัน เขาดึงเจียงหร่านเอาไว้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น “เจียงหร่าน เธอเป็นของฉัน” ผู้ชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถแต่งงานแล้วดึงเจียงหร่านเข้าไปกอด “ถ้าเธอเป็นของคุณ แล้วผมล่ะเป็นใคร?”