เสียใจ

อดีตสามีของเสิ่นเหมี่ยวเป็นคนเย็นชาและเฉยเมย กลางวันเธอทำงานเป็นเลขา กลางคืนก็ทำหน้าที่ภรรยา แต่แต่งงานกันสองปีก็ไม่เคยได้รับความจริงใจเลยแม้แต่นิด วันที่เพื่อนเล่นในวัยเด็กของเขากลับประเทศ ทั้งคู่ก็ลงนามหย่ากันอย่างสงบ ใครจะคิดว่าครึ่งปีต่อมา เสิ่นเหมี่ยวกลับตั้งครรภ์โดยไม่คาดฝัน สามีที่แอบรักมานานไม่ต้องการแล้ว! เธอตัดสินใจอุ้มท้องหนีไป! อดีตสามีประกาศเปิดตัวกับเพื่อนเล่นในวัยเด็ก? ไม่เกี่ยวกับเธอ! อดีตสามีขอแต่งงานกับเพื่อนเล่นในวัยเด็ก? เธอส่งคำอวยพรไป ขอให้รักกันยั่งยืนนานเป็นร้อยปี มีลูกกันเร็วๆ! แต่ใครจะไปรู้ว่าอดีตสามีที่มีลือว่าจะแต่งงานกับเพื่อนเล่นในวัยเด็กนั้น กลับปรากฏตัวมาที่หน้าห้องคลอดในวันที่เธอคลอดลูก แล้วมาขอคืนดี! เสิ่นเหมี่ยวส่ายหัวไม่หยุด “ประธานเหอ นี่ไม่ใช่ลูกของคุณ!” เหอเฉิน “ไม่ใช่ของผม ผมก็เอา!”

ด้วยความที่ครอบครัวเป็นหนี้ เธอเลยต้องมาทำงานที่ไร่แห่งนี้ แต่ใครจะคิดว่านายหัวของไร่จะเอาเธอมาเป็นนางบำเรอ นายหัวสิงผู้ไม่เกรงกลัวใคร เขาทำเหมือนเธอเป็นของเล่น

เพราะเธอถูกเขาปฏิเสธอย่างเลือดเย็น ทั้งๆที่เขารักเธอ และเธอเองก็รักเขา แต่ทำไมเราถึงรักกันไม่ได้ เพราะอะไร?

“ “กูจะได้เตือนสติมึง กูคิดกับมึงได้แค่เพื่อนเท่านั้น ถ้ามึงไม่อยากให้ความเป็นเพื่อนของเราต้องจบ มึงก็อย่าคิดกับกูมากกว่าเพื่อน เพราะคนที่ยืนอยู่ในหัวใจของกูมีเพียงแค่ริสาคนเดียว!!” “ทั้งที่มันทำให้มึงเจ็บเพราะมีคนอื่น ทั้งที่มันไม่ได้รักมึงแล้ว แต่กูสิรักมึง กูรักมึงมาตลอด ทำไมมึงไม่เห็นใจกูบ้างวะ! ฮึก!” ฉันพูดออกมาอย่างอัดอั้นตันใจ ทำไมวะ! ฉันรักปั้นจั่นมาตลอด ทำไมเขาไม่หันมาสนใจฉันบ้าง! ทำไมเขาถึงมองไม่เห็นความรักของฉันบ้าง “มึงออกไปจากห้องกูเลยไป!!” ปั้นจั่นมองหน้าฉันแล้วชี้ไปที่ประตู ฉันจ้องหน้าผู้ชายที่ฉันรักอย่างเสียใจ ในหัวมีแต่คำถามมากมาย ทำไมวะ! ทำไม! ทำไม! “กูผิดเหรอที่กูรักมึง กูรักมึงก่อนริสาอีก ฮึก!...” “หุบปากแล้วออกไป!!”

เขาดึงเธอมาในเกมเพื่อเล่นสนุกกับเพื่อน ที่ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีทางสนุกด้วย

เอเลนอร์ แอชฟอร์ด คือกุหลาบงามแห่งลอนดอน เธอเกิดมาในตระกูลเอิร์ลผู้มั่งคั่ง แต่พ่อของเธอกลับผลาญสมบัติไปกับการพนันจนสิ้นเนื้อประดาตัว ทิ้งหนี้มหาศาลไว้ก่อนจะจบชีวิตลง ทางเดียวที่ครอบครัวจะรอดจากการถูกยึดคฤหาสน์และไม่ต้องไปนอนข้างถนน คือการรับข้อเสนอของ "เซบาสเตียนเขาคือลูกชายคนงานในเหมืองที่เคยถูกพ่อของเอเลนอร์ขับไล่ออกไปอย่างทารุณในอดีต แต่ตอนนี้เขากลับมาในฐานะมหาเศรษฐีเจ้าของโรงงานถลุงเหล็กที่ร่ำรวยที่สุด เขาซื้อหนี้ทั้งหมดของแอชฟอร์ดไว้ แลกกับการที่เอเลนอร์ต้องแต่งงานกับเขา เอเลนอร์ติดต่อกับจูเลียนเพื่อหาทางหนี แต่เธอกลับค้นพบความจริงที่น่าใจหายว่า จูเลียนคือคนที่ร่วมมือกับนายธนาคารปั่นหัวพ่อของเธอให้ล้มละลายเพื่อหวังจะฮุบที่ดิน และเซบาสเตียนต่างหากที่เข้ามาขวางไว้ ในคืนพายุเข้า เอเลนอร์เห็นรอยแผลเป็นบนหลังของเซบาสเตียน ซึ่งเกิดจากการถูกโบยเมื่อครั้งเขาเป็นเด็กรับใช้ในบ้านของเธอ เพราะแอบเด็ดดอกกุหลาบมาให้เธอ คืนหนึ่งเซบาสเตียนเมาและสารภาพความในใจว่าเขาไม่ได้ต้องการล้างแค้นตระกูลเธอ แต่เขาแค่ต้องการ คู่ควรกับเธอ แม้จะต้องใช้วิธีที่สกปรกที่สุดเพื่อให้ได้เธอมาครอบครองก็ตาม

เสน่หาเมียรัก ดีจริงนะ มีผู้ชายต่อยกัน แย่งผู้หญิงอย่างเธอ” เสียงหาเรื่องทำให้นิตยาปาดน้ำตาทิ้ง หลุดจากภวังค์ความคิด หมุนกายกลับมามอง แค่เห็นเขาหัวใจของเธอก็เต้นแรงระคนเจ็บแปลบ พฤทธิ์ ว่าที่คู่หมั้นของเธอนั่นเอง เขาเกลียดเธอเข้าไส้ แต่กลับทำตรงข้ามกัน เขาพาผู้ใหญ่มาสู่ขอเธอ และคุณรุ้งลดาก็ตอบตกลงเพราะบ้านเขาร่ำรวยมีฐานะทัดเทียม ในขณะที่เธอได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตามผู้เป็นย่า “พี่พริกมานานแล้วเหรอคะ” “มานานพอจะเห็นว่าที่คู่หมั้นของฉันทอดสะพานให้ผู้ชายจนต้องต่อยกันในงาน" เมียรักสุดสวาท “ไปอยู่ที่โน่น มีผู้ชายมาชอบเยอะ เนื้อหอมเชียวนะ ทำไมไม่บอกไปละว่าเธอมีผัวแล้ว” “พี่อิฐ!” เธอมองเขา เม้มปากแน่น “พี่อิฐไม่ใช่” แพรวพรรณพูดเสียงสั่น เขารังเกียจเธอจะตายไป ไม่อยากแตะต้อง ไม่อยากเข้าใกล้ “แบบไหนถึงเรียกว่าใช่ล่ะ” “อย่ายุ่งกับแพรวเลย แพรวเข้าใจว่าทำให้พี่ต้องอึดอัดใจขนาดไหนที่ต้องแต่งงานกับแพรว แพรวจะไม่รบกวนอะไรพี่อีก ถ้าเคยทำให้รู้สึกไม่ดี แพรวก็ขอโทษด้วยแล้วกัน”

[ดราม่าก่อนหวานทีหลัง (หน่วงหัวใจ) ＋ อาหลานแย่งชิงความรัก + ถ่านไฟเก่า + บังคับฝืนใจเล็กน้อย + หมดมาดตามง้อภรรยา] ครั้งแรกที่เวินหรูสวี่ไปเยือนบ้านตระกูลเย่ เธอไปในฐานะแฟนสาวของเย่ไคหลี่ ซึ่งเป็นหลานชายของเย่เจียง เย่ไคหลี่กำชับเธอครั้งแล้วครั้งเล่า "อาสามนิสัยเย็นชาและเหี้ยมโหด แถมขาก็ยังได้รับบาดเจ็บ เขาน่ากลัวมากนะ เธอห้ามเข้าใกล้เขาเด็ดขาด" ทว่าต่อมา เวินหรูสวี่กลับถูกบังคับให้เข้าไปในตึกเล็กที่เย่เจียงใช้พักฟื้นร่างกาย ท่ามกลางแสงไฟสลัว สีหน้าของชายหนุ่มอึมครึมยิ่งกว่าท้องฟ้า มือเรียวยาวที่เห็นข้อต่อชัดเจนวางพาดอยู่บนรถเข็น เส้นเลือดดำบนหลังมือปูดโปน คืนนั้นเขารั้งเอวของเวินหรูสวี่เอาไว้อย่างแรง จูบริมฝีปากของเธอราวกับจะกลืนกิน ซุกใบหน้าลงที่ซอกคอพลางหอบหายใจหนักหน่วงแล้วเอ่ยว่า "เลิกกับเขา แล้วมาอยู่กับฉัน" นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พวกเขาก็ลักลอบมีความสัมพันธ์ต้องห้ามที่ไม่มีใครล่วงรู้ พัวพันกันอยู่ถึงสามปี เวินหรูสวี่ก็งัดทุกวิถีทางจนในที่สุดก็หนีไปจากเย่เจียงได้สำเร็จ ห้าปีต่อมา เธอได้กลับมาที่เมืองเป่ยเฉิงอีกครั้ง เย่เจียงซุกใบหน้าลงที่ซอกคอของเธอ น้ำเสียงแหบพร่า "เวินหรูสวี่ ฉันเคยปล่อยเธอไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ฉันปล่อยตัวเองไปไม่ได้... กลับมาได้ไหม?"

“ผมจะบอกอะไรให้นะ ตัวคุณมันนิ่มเกินไป เวลาผมจับ ผมรู้สึกเหมือนมันจะยุบลงไปทุกที” ในสายตาของ ‘การันต์’ เพลย์บอยหนุ่มวัย 25 ปี เมียที่พ่อแม่ยัดเยียดให้คือ ‘ภาระ’ ที่แสนจืดชืด เธออายุมากกว่าเขา เธอตัวอวบอัด และเธอก็ไม่ใช่สเปกของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว! เขาจึงตอบแทนเธอด้วยความเย็นชาและการผลักไส เพื่อให้เธอรู้ว่าเขา ‘ไม่ต้องการ’ แต่พอ ‘พลอยไพลิน’ ยอมแพ้และยื่นใบหย่าให้พร้อมบอกว่า “จะไปหาผู้หญิงคนอื่นก็ได้นะ พลอยไม่ว่า” สัญชาตญาณเสือหนุ่มกลับลุกโชนด้วยความเดือดจัด! หย่าเหรอ? มีคนอื่นเหรอ? ฝันไปเถอะ!

เกิดเป็นสตรีนั้นแสนจะลำบาก ต้องแต่งงานกับบุรุษที่ไม่มีวันรัก แม้จะรักเขามากเพียงใดก็เป็นเพียงรักข้างเดียว... แต่ในวันที่ข้าไม่ต้องการท่านแล้ว เหตุใดถึงเป็นท่านที่ตามตอแยข้าเล่า!