เสียใจ

โลกปัจจุบันลี่มี่คือหน่วยรบพิเศษสาวซึ่งเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ โลกคู่ขนานลี่มี่คือนักแสดงนางร้ายที่มีคู่หมั้นรูปหล่อ ร่ำรวย แต่เขาไม่ได้รักเธอ เมื่อดวงจิตทั้งสองผสานรวมกัน การจากลาก็คือคำตอบ

เศรษฐีไกรสรผู้ที่เป็นเจ้าของโรงเลื่อยเจ้าใหญ่ที่สุดในเมืองระยอง เขาเป็นผู้ชายที่หวงความโสดมากที่สุดและไม่เคยชายตาและผู้หญิงคนไหนที่จะเอามาเป็นเมียหรือแม่ของลูก นอกจากผู้หญิงชั่วคราวที่เอาไว้บำเรอความใคร่เขา แต่แล้วเหมือนโชคชะตาจะกลั่นแกล้งให้เขาเจอเด็กผู้หญิงที่มีแววตาเศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอนั่งอยู่ในโรงเลื่อยของเขาด้วยท่าทีที่เหม่อลอยเธอกลับถูกชะตาเด็กผู้หญิงมอมแมมคนนั้นจนถึงขั้นรับเลี้ยงเธอ ปาริชาติเด็กผู้หญิงอายุ 12 ปีที่พ่อแม่ด่วนจากไปก่อนวัยอันควรและเธอก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนเธอได้อาศัยอยู่กับป้าแม้นป้าใจดีในโรงเลื่อยแต่ป้าก็ไม่ได้มีเงินทองมากมายจึงทำให้เธอไม่ได้เรียนหนังสือออกมาช่วยป้าแม้นทำงานในโรงเรื่อยเล็กๆน้อยๆ ใครๆก็บอกว่าเศรษฐีเจ้าของโรงเลื่อยเป็นคนใจดีมากปาริชาติเพิ่งเคยเห็นเศรษฐีเจ้าของโรงเลื่อยเป็นครั้งแรกเธอแอบกลัวเขาอยู่เล็กน้อยแต่ไม่รู้เคราะห์ซ้ำหรือกำซัดที่อยู่ดีๆก็ถูกรับเลี้ยงโดยเศรษฐีเจ้าของโรงเลื่อยที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุและโหดที่สุด

เมื่อการพบกันโดยบังเอิญ กลายเป็นจุดเริ่มต้นของโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกหนี เธอคือคนที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ และเขา…คือคนที่เธอเผลอตกหลุมรัก ในสถานการณ์ที่ไม่ควรรัก ความบังเอิญค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนา จากความรู้สึก…สู่ความต้องการครอบครอง เดร็กหมกมุ่นกับอัยย์ร่านานนับปี และเมื่อเขาต้องการ คำตอบก็มีเพียงหนึ่งเดียว 'เขาต้องได้เธอมา ไม่ว่าวิธีนั้นจะต้องแลกด้วยอะไร' เพราะเมื่อได้เธอมาครอบครองแล้ว… 'อย่าหวังว่าเขาจะยอมปล่อยไป' เมื่อเหตุการณ์บีบบังคับให้ต้องเลือก ระหว่างอยู่กับเขา หรือปล่อยให้พี่สาวของเธอต้องตาย ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่…คือ 'เขา' แม้หัวใจจะปฏิเสธ ไม่อยากรัก แต่ทุกสิ่งที่เขาทำ กลับค่อย ๆ บังคับให้หัวใจยอมจำนน จนคำตอบสุดท้ายในใจเธอมีเพียงหนึ่งเดียว 'เขา…รักแรก และรักเดียว' …แต่เมื่อเด็กสาวผู้อ่อนต่อโลก ต้องเผชิญหน้ากับโลกที่โหดร้ายและบังคับให้เธอเข้มแข็ง ความอ่อนโยนที่เคยมี จำเป็นต้องถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เพื่อแลกกับการก้าวเดินต่อไป…และเติบโตด้วยหัวใจที่ไม่เหมือนเดิม

‘ปืน’ เขา... หล่อ โหด เถื่อน ใจร้าย รุนแรง ไร้ปรานี ไม่มีหัวใจ จงรักภักดีกับนายมาก มากถึงขนาดเต็มใจแก้แค้นแทนนาย ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใคร เขาพร้อมทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี "ผมไม่คิดป้องกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" "ตั้งแต่แรก ผมตั้งใจ ให้คุณ ท้อง"

"ไม่มีปัญญาหาผัวหรือไง ถึงได้เป็นเมียน้อยของพ่อฉัน ผู้หญิงอย่างป้าแก่จะตายอยู่แล้ว ควรจะเข้าวัดฟังธรรม แต่กลับทำตัวเลวเป็นเมียน้อย สร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวคนอื่น" "หนูจ้ะ" "หยุดได้แล้วแสนรัก!" "นังผู้หญิงสารเลว!" "ไม่รู้อะไรหุบปากไปเลย" ชายหนุ่มหน้าคมเข้มเสียงกระด้างจ้องเธออย่างไม่พอใจ แสนรักมองอย่างไม่พอใจสายตาที่มองออกไปเต็มไปด้วยโทสะและสายตาเหยียดหยาม "ทำไม? ฉันพูดแทงใจดำแม่แกเหรอ ผู้ชายอย่างแกมันก็เป็นได้แค่ลูกเมียน้อยแหละ ไอ้ลูกเมียน้อย"

S2..ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป ทั้งฐานะ และสถานะของเราสามคน3P

. . .หัวใจของ'เวกัส‘ เต้นแทบไม่เป็นจังหวะ เมื่อมองเห็นหญิงสาวที่สวมเสื้อยืดของเขาเดินออกมาจากห้องน้ำในห้องนอนของเขา เขาลอบมองดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้นเชิดนิดๆของหญิงสาว ไล่ลงมาถึงริมฝีปากสวยอวบอิ่มได้รูปน่าจูบของหญิงสาว แล้วก็ต้องรีบหลบสายตาเมื่อเธอหันหน้ามามองเขาพอดี. . . “ไอยานอนห้องเวได้เลยนะ เดี๋ยวเวลงไปนอนโซฟากับพวกนี้เอง อีกอย่างคืนนี้น่าจะคุยกันเรื่องงานแข่งรถกันยาว แล้วเสื้อผ้าเวใส่ได้มั้ย? แก้ขัดไปก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เอมิคงเอากระเป๋ามาให้แหละ” เวกัสรีบเอ่ยบอกหญิงสาว ไอยา: ”ขอบคุณมากนะเว สบายมากแค่นี้ก็เกรงใจจะแย่“ หญิงสาวเอ่ยขอบคุณพลางยิ้มจนตาหยีให้เขา แต่มันกลับทำให้ใจเขาเต้นเร็วจนผิดจังหวะ หลายปีก่อนเค้าไม่กล้าพอที่จะบอกรักเธอ ทำให้เธอต้องเสียใจที่ไปรักผู้ชายห่วยๆอย่าง“ไอ้พีช” แต่จากนี้เขาจะไม่ยอมเสียเธอไปให้ใครอีก “ไอยา”จะต้องเป็นของเขาคนเดียว เขาจะดูแลไม่ให้เธอเสียใจ ไม่มีผู้ชายคนไหนมีค่าพอสำหรับน้ำตาของ“ไอยา”ทั้งนั้น. . . . เวกัสคิดพลางเดินลงบันไดตามหลังเพื่อนๆลงไปชั้นล่าง . .

อุบัติเหตุทางกายในคืนหนึ่งระหว่าง ‘ไรอัน คาเตอร์’ เจ้าพ่อแห่งสายการบิน ‘ลักซูรีแอร์ไลน์’ ผู้ได้รับฉายาว่านักธุรกิจสมองเพชร และ‘กุลนิดา พาโชค’ หญิงสาวชาวไทยที่เขาสนใจตั้งแต่แรกเห็น แต่เข้าใจผิดว่าเธอกำลังจะแต่งงานเลยไม่พาตัวไปขวางเส้นทางความรักของใคร การถูกเฉี่ยวชนทางร่างกายในคืนนั้นโดยที่กุลนิดาไม่คิดแจ้งเคลมประกันก่อให้เกิดสายเลือดคาเตอร์คนใหม่ ‘น้ำอิง’ เมื่อรู้ว่ากุลนิดามีลูกสาวของเขาติดท้องไป ไรอันทำทุกวิถีทางเพื่อจะจับสองแม่ลูกเอามาลงโทษด้วยการกอด แล้วปลอบใจด้วยการเปลูกและเมียอย่างไม่อั้น เมื่อเขาตามเจอ เธอจะปฏิเสธว่าน้ำอิงไม่ใช่ลูกเขาก็ไม่ได้ ในเมื่อพ่อกับลูกหน้าตาเหมือนกันเสียขนาดนั้น กุลนิดายังคิดว่าฟังผิด “คุณพูดว่ายังไงนะคะ!”

อ๋องรุ่ยหยาง และเหล่าองค์ชายพี่น้องของเขา ต่างพนันขันต่อกันว่า อ๋องรุ่ยหยางจะพิชิต คุณหนูเฟยฮวา บุตรสาวเสนาบดีเฟยเทียนหลงได้ลงหรือไม่ เพราะนางนั้นอวบอ้วนยิ่งกว่าคุณหนูในจวนใด แถมใบหน้าก็มีธรรมดามิได้โดดเด่นหรืองดงาม และนางยังแต่งตัวเฉิ่มเชยหนักหนา สีสันและแบบเครื่องแต่งกายของนางก็แสนเชยดังหญิงรุ่นป้าแก่ชอบสวมใส่ แต่นางนั้นหลงไหลท่านอ๋องรุ่ยหยางยิ่งนัก นางพบเขาที่ไหนก็มองเขาด้วยตาเป็นประกายหวานฉ่ำ ด้วยความหลงไหลจนใครๆก็ดูออก ต่างนินทาว่านางนั้นไม่เจียมตัว แม้บิดาจะเป็นเสนาบดีแต่นางขี้เหร่ปานนี้ อย่าว่าแต่อ๋องรุ่ยหยางเลย บุรุษอื่นก็มิมีใครอยากได้นางเป็นภรรยา บุรุษรูปงามเช่นอ๋องรุ่ยหยางแสนจะรังเกียจนางยิ่งนัก พบเจอนางที่ไหนก็มักจะหลีกหนี จนเป็นที่ขบขันของเหล่าพี่น้องของเขา เหล่าองค์ชายจึงลงขันกันจะยอมเสียม้าตัวที่งามที่สุดของแต่ละคนให้ท่านอ๋องรุ่ยหยาง หากเขายอมพิชิตหญิงขี้เหร่เช่นเฟยฮวาได้ลง เขาจึงวางแผนเกี้ยวนาง จนนางยอมตกเป็นของเขา เมื่อสมใจเขาก็ทิ้งนางอย่างเลือดเย็นยิ่งนัก เฟยฮวาจะทำเช่นไรต่อไป…

เพราะความใจดีของเขาถึงทำให้เธอหลงรักได้อย่างง่ายดาย โดยที่ไม่รู้ว่านั่นคือหลุมพรางที่ชายหนุ่มขุดเอาไว้เพื่อหลอกล่อเธอ 'ขึ้นเตียง' กว่าเพียงฟ้าจะรู้ตัว เธอก็สูญเสียทั้งหัวใจและอนาคตที่วาดฝันไว้จนหมดสิ้น สิ่งที่อาทิตย์ทำลงไปทั้งหมดก็เพื่อหลอกล่อให้สาวน้อยที่เขาหมายตายอมขึ้นเตียงด้วย นั่นแหละ! คือสิ่งที่เขาไม่ควรหลงลืม ขอแค่ได้ลิ้มลองความหวานจากเธอเพียงครั้งเดียวเท่านั้น อาทิตย์ถึงจะปล่อยเธอไป ส่วนเขาก็จะกลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติเหมือนที่เคยเป็นมา ฉะนั้นเขาควรจะรีบจบเกม... ก่อนที่ความรู้สึกในส่วนลึกของหัวใจจะถลำไปไกลมากกว่านี้ "แต่เพียงรักพี่อาทิตย์ ขอเวลาหน่อยนะคะแล้วหลังจากนี้เพียงจะปล่อยพี่อาทิตย์ไป" เธอยอมรับการจากลาและไม่คิดจะยื้อเขาเอาไว้ แต่เพียงฟ้าแค่ขอเวลาทำใจเท่านั้น ขอแค่ไม่กี่วันเธอสัญญา "แต่พี่ไม่ได้รักเพียง" "เรื่องลูก" "ทำไมคะ หลังจากผ่านไปสี่ปีเกิดอยากจะเห็นหน้าลูกขึ้นมาว่างั้น" เขาหายออกไปจากชีวิตเธอกับลูกนานถึงสี่ปี แล้วมาบอกว่าจะขอรับผิดชอบลูกง่ายๆ ทั้งที่ผ่านมาเธอพยายามติดต่อหาเขาแทบตาย เขากลับมาทำไมในวันที่เธอไม่ต้องการความรับผิดชอบใดๆ จากเขาแล้ว