Novelas y relatos de แค้นรักแอนนิกา

ฮ่องเต้เสียน้ำขาวขุ่นไปถึงสามน้ำตลอดทั้งคืน ทั้งสองแทบไม่เป็นอันพักผ่อน ด้วยความหลงไหลเพราะความเจ้าเสน่ห์ของเจียงหนิงจึงทำให้ฮ่องเต้เริ่มหลงรักนาง ในตำหนักที่เต็มไปด้วยความหรูหรา เสียงของสิ่งของที่ถูกขว้างกระทบผนังดังก้องไปทั่ว เซี่ยวหลาน ผู้มีใบหน้างดงามแต่แ� �งไปด้วยโทสะ กำลังยืนหอบหายใจด้วยความไม่พอใจ ร่างกายของนางสั่นสะท้านจากความโกรธ “เจียงหนิง! เจ้าบังอาจหลอกข้ามาตั้งนาน ข้าควรจะฆ่าเจ้าเสียให้สิ้นเรื่อง!” นางเสียงดังลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

เคราหยาบไถไปตามลำคอ สร้างแรงกำซาบซ่านให้กับอังคณา เขาเล้าโลมจนเธอเผลอไผล ลืมหมดทุกสิ่ง “เหมือนบทรักในนิยายที่คุณอ่านไหม” เมื่อเข้าเคล้าคลึงริมฝีปากดูดกลืมปลายถันอย่างเร่าร้อน มันทำให้เสียครางของอังคณากระพือโหมอีกครั้ง “อ่า อ่า อ่า” “คุณต้องการผมใช่ไหม”

คณิณลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วเปิดโคมไฟ ตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่นอนตะแคงข้างหันมาทางตน “เพราะฉันรักเธอ แบบฝัน... ฉันตกหลุมรักเธอตั้งแต่วันแรกที่เจอเธอที่บาร์ พอฉันเห็นเธอโดนลูกค้าฉวยโอกาสฉันก็ทนไม่ได้จนเข้าไปพูดจาสั่งสอน”

นับดาวร้องครางในลำคอเม้มปากแน่นเมื่อเอวหนากระแทกถี่ ๆ แขนเรียวกอดรัดร่างหนาไว้แน่น พั่บ พั่บ พั่บ ปึก ปึก “ฉันรักเธอ รักเธอคนเดียวนับดาว” สไนเปอร์พูดเน้นเสียงพร้อมกระดกเอวเร่า ๆ ใบหน้าหล่อซุกไซ้ซอกคอขาว ไม่กี่เสี้ยววินาทีต่อมาร่างเปลือยเปล่าสองร่างกระสัน เกร็งกระตุกแรง ถี่ ๆ พร้อมปล่อยน้ำรักอุ่นเข้าสู่ตัวเธอทุกหยาดหยด

ยิ่งฟัง คนที่กำลังเจ็บแค้นอยู่แล้วก็แทบอยากร้องกรี๊ด เธอกราดมองไปยังใบหน้าทุกคน เห็นแต่สายตาชื่นชมในความรักของทั้งคู่ จนกระทั่งถูกมิลเลอร์แสร้งเย้า “ว่าไงล่ะมิสคาลิฟาห์ คราวนี้คุณยังสงสัยอะไรในตัวเพื่อนของฉันอยู่อีกมั้ย...ใช่ที่อันนาเป็นเด็กกำพร้า เป็นสาวเสิร์ฟมาก ่อน และเคยถูกลวนลาม แต่แล้วยังไง สุดท้ายเจ้าชายก็ยังรักนังซินอย่างเธอ ส่วนผู้หญิงขี้อิจฉาอย่างคุณ น่ะเหรอ ตอนนี้ก็อยู่ที่คุณแล้วล่ะ ว่าคุณจะเลือกตอนจบของตัวเองยังไง”

รักฤาเล่นใจ - บทนำ 1/3 หากอังคณาคาดคะเนไม่ผิดมากนักหญิงสาวเดาว่าช่างภาพผู้ประสงค์ร้ายต่อตัวเธอคงจะฉวยโอกาสตอนที่เธอกำลังโรมรันต่อว่าพลภัคภถ่ายภาพของเธอเป็นแน่ไม่เช่นนั้นภาพแบบนี้จะหลุดออกมาในมุม เสยแบบนี้ได้อย่างไร

หน้าร้านหนังสือมีนิยายตัวอย่างที่เพิ่งออกใหม่ และที่สะดุดตามากที่สุดคือนิยายที่มีกำแพงสูงถูกหิมะปกคลุม ข้างๆ ยังมีใบเมเปิ้ลวางใต้อักษร 霜雪千年[1]โดย Snow white[2] ไม่รู้เพราะอะไรเฟิงเย่จึงซื้อนิยายเล่มนั้นกลับมา แม้ว่าปกนิยายจะเขียนชัดว่ามันคือนิยายบอยเลิฟ

คาเมรอนพูดบอกไปแล้วก็ตบก้นใหญ่อย่างมั่นเขี้ยว แล้วเอามือจับก้นใหญ่แล้วกระแทกท่อนเอ็นใหญ่ร่องสาวอย่างเมามันส์ “อันนาไม่ไหวแล้ว ผัวขา เมียจะแตกคาดุ้นของผัวแล้ว อ้ะ อ้ะ ใส่มารัวๆเลย อ้ะ อ้ะ อ้ะ จะ แตกแล้ว อ้ะ อ้ะ อ้าย ตะ แตกแล้ว” อัญริสาร้องครางระงม พร้อมกับการเกร็งกระ ตุกอย่างเสร็จสม เมื่อถูกทำรักอย่างรุนแรงแบบนั้น

เขารู้ดีว่าความใหญ่โตของตนเองนั้น มิใช่ว่าเพียงครั้งสองครั้งก็จะชินจนรับไหวได้สบายๆ เขาจำต้องกระตุ้นให้นางเสร็จสมเสียก่อน จึงจะคิดยัดเยียดความเป็นชายเข้าไปหา หากไม่ระวังแม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกเขาก็อาจทำให้ฟานอวี้เลือดออกได้เช่นกัน ยามที่ยังเรียกใช้นางคณิกา ก็มีหลาย คนต้องตกใจที่ตนเองเลือดออกไม่ต่างจากสาวบริสุทธิ์ ไม่นานนักช่องทางรุ่มร้อนก็ปล่อยน้ำหวานสีใสออกมาด้านนอกเสียมากมาย ลำท่อนร้อนผ่าวที่พร้อมรออยู่แล้วจึงได้สวนทางเข้าไปทันทีจนมิดก้าน มันถูกแช่เอาไว้รับรู้ความนุ่มและบีบรัดในทุกจังหวะ

ในคืนฝนพรำคืนนั้นบนโต๊ะไม้หน้าหน้าต่าง เธอกำลังนั่งเขียนตอนจบของนิยายเรื่องล่าสุด เรื่องราวของพิงค์มิรา นางร้ายที่ไม่มีใครรักไม่มีใครเข้าใจ และสุดท้ายต้องตายอย่างเดียวดายในห้องนอนที่ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับจากโลกภายนอก “พี่ศรัญถ้าคิดว่าเกรซโกหกก็ยิงเลย” “อย่ามาท้าฉันเกรซ แ ละจำไว้ว่าคนที่ฉันรักมีพราวฟ้าคนเดียวฉันไม่เคยรักเธอ!” เขาตะโกนสุดเสียงมือไม้สั่นเทาเพราะเกียจคนตรงหน้า ที่เข้ามาทำลายเขาและคนที่เขารัก