แม่เลี้ยง Novels & Stories

"อ้าว! เลี่ยงเฟิงเจ้ามายืนอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่แล้ว มาหาข้าเหตุใดไม่เข้าไปด้านใน" "ท่านพ่อข้าชั่งใจอยู่ว่าจะเข้าไปหาท่านพ่อดีหรือไม่ วันก่อนข้าเห็นท่านแม่เหม่อลอยสายตาเศร้าหมองราวกับว่ามีเรื่องทุกข์ใจแถมท่านแม่ยังเอ่ยคำพูดแปลก ๆ ให้ข้าเติบโตดูแลลู่เอ๋อร์ให้ดี แม้ข้าคิดว่า เป็นคำสอนแต่ก็เหมือนเป็นคำกล่าวลาเช่นกัน ข้าเลยชั่งใจว่าจะบอกท่านพ่อดีหรือไม่ขอรับเพราะข้าไม่แน่ใจ" เลี่ยงเฟิงทำท่าทางครุ่นคิดและเอ่ยสิ่งที่ตนเองค้างคาใจให้ท่านพ่อฟัง หากจะถามท่านแม่ไปโดยตรงก็คงไม่ตอบเขาแน่ ๆ

ทีเมื่อเรียนจบ แต่สำหรับหล่อน คุณเตี่ยเป็นชายไทยเชื้อสายจีนอายุย่างเข้า 50 ปี ที่ยังคงความหนุ่มหล่อ แต่ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยบ ดุ แม้จะไม่ได้ดุหล่อน แต่คนในบ้านก็เกรงอกเกรงใจ โดยเฉพาะแม่ของกวิน ซึ่งเป็นสะใภ้คนไทย แถมมีลูกติดคือกวินมาก่อนแล้ว นั่นยิ่งทำให้แม่เ กรงใจคุณเตี่ยที่สุด

คุณนายอาเรสตื้นตัน “แม่ดีใจมากเลยที่ลูกยอมรับแม่” แองเจลีนแค่นเสียง “ใช่แล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นแม่เลี้ยงของคุณ แต่ว่าแม่เลี้ยงในโลกนี้ก็มีทั้งที่ดีและเป็นนางมารนี่ อย่าเพิ่งผลีผลามมอบความรักให้ไปจะดีกว่านะ”

พ่อเลี้ยงหันไปสั่งลุงมั่นซึ่งเป็นคนขับรถประจำตัว ลุงมั่นเป็นคนที่พ่อเลี้ยงดามพ์ไว้วางใจให้รับใช้มานานหลายปี “ขอบคุณค่ะพ่อเลี้ยง... ที่เมตตาเราสองแม่ลูก” เดือนฉายพนมมือไหว้ ค่อยๆ กราบลงแทบอกของพ่อเลี้ยงดามพ์ “ไม่เป็นไร... สำหรับเธอฉันเต็มใจช่วย”

ระหว่างทางกลับบ้านฉันกับพี่จี๊ดก็พูดคุยกันเรื่อยเปื่อยจนมาถึงเรื่องของคีรีที่ทำเอาฉันขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันด้วยความสงสัย "คุณเพียงจันทร์รู้ไหมคะว่าพ่อเลี้ยงน่ะเก่งมาก ๆ เลยนะคะเขาดูไร่แห่งนี้เองทั้งหมด ควบคุมคนงานนับพันเองทั้งหมดคนเดียว พ่อเลี้ยงน่ะเป็นกันเองกับคนงานทุ กคน รักและเคารพซึ่งกันและกัน เราอยู่ด้วยกันเหมือนพี่ เหมือนน้อง พ่อเลี้ยงรักพวกเราและพวกเราทุกคนก็รักพ่อเลี้ยงมากเหมือนกัน" ฉันเลิกคิ้วตั้งใจฟังในสิ่งที่พี่จี๊ดกำลังเล่าอย่างไม่คิดจะเอื้อนเอ่ยความเห็นหรือคำพูดใดออกไป

น้ำเสียงเล็กใสออดอ้อนออกมา มือเล็กจับลงบนแขนเรียวของแม่เลี้ยงพร้อมกับออกแรงเขย่าเล็กน้อย ริมฝีปากที่มักจะส่งเสียงออดอ้อนระบายยิ้มกว้างขึ้นคล้ายกำลังประจบแม่เลี้ยงเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ คนถูกออดอ้อนรู้สึกมึนงงไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของลูกเลี้ยงในคืนนี้เท่าใดนัก คุณนายเสิ่น ผินหน้าไปขอคำอธิบายจากคนที่คิดว่าจะรู้เรื่องนี้มากที่สุดซึ่งยืนอยู่ถัดไปแทน

เธอเอ่ยถามระหว่างเตรียมตัวนอน "ไม่หรอกพี่เป็นคนแม่ฮ่องสอนตามสามีมาทำงานที่นี่" "แล้วสามีพี่ล่ะคะ" "เขาทิ้งไปมีคนใหม่แล้วล่ะ" ป๋องแป้งตอบด้วยสีหน้าไร้อาการเจ็บช้ำ "บุษขอโทษที่ถามนะคะ"

“พ่อเลี้ยงจ๋า หนูสงสารแม่เลี้ยงจังเลยค่ะ แม่เลี้ยงจะเป็นอะไรมากมั้ยคะ” “ไม่เป็นไรหรอกลูก แม่เลี้ยงไม่เป็นไรนะคะ” ม่านหมอกบอกกับกัลยา พยายามข่มเสียงให้เป็นปกติที่สุด กัลยาจึงพยักหน้าอย่างว่าง่าย

"อ้อ...จ้ะ" "อุ้ยว่าจะไปลากับพ่อเลี้ยงแต่ยังไม่รู้พ่อเลี้ยงอยู่ไหน ลากับแม่เลี้ยงเลยนะคะ" "จ้ะ" "ขอบคุณค่ะ ไปก่อนนะคะแม่เลี้ยง"

“ใช่ คนที่เลี้ยงข้าคือแม่อธิการ เอ๊ย แม่เลี้ยง ฮองเฮาคนใหม่ของเสด็จพ่อ” เกือบเผลอเล่าความจริงให้เขาฟังเสียแล้ว