แม่เลี้ยง Novels & Stories

“หมับ บ๊วบ ซ๊วบ อึ๊ก อ๊อก อ๊อก บ๊วบ ซ๊วบ อ๊อก!” แม่เลี้ยงสาวสวยรูดสาวท่อนเอ็นลำใหญ่ของลูกเลี้ยงหนุ่มรูปหล่อด้วยปากกับลิ้นสากของเธออย่างชำนาญการ

เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย “การเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวมันไม่ใช่ตราบาปนะหนิง แต่มันคือการที่เราถอยจากความสัมพันธ์ของคนรักและยังคงสถานะแม่ไว้ได้ คำว่าแม่มันหมายถึงชีวิตที่เราให้ใครสักคน ด้วยความรักไม่ใช่เหรอ”

เด็กสาวบอกด้วยเสียงแหบแห้ง ก่อนจะหันไปทางแม่หอที่ยืนอยู่ “ขอบคุณนะคะที่ดูแลมายด์” “ถ้าอย่างนั้นดิฉันต้องขอตัวก่อนนะคะคุณพีรชา” แม่หอเอ่ยลาเมื่อเห็นว่าผู้ปกครองตัวจริงมาถึงแล้ว

นิภาส่ายหัวเบา ๆ “รักเหรอ? แม่เลี้ยงเหนือมาจนโต ถึงเหนือจะไม่มีพ่อ แต่เหนือไม่ใช่ของเล่นคนรวยที่จะจับแบ่งกันได้หรอกนะ”

พอคิดไปถึงการเลี้ยงดูของบ้านเขาแล้วคนแม่มักจะมีบทบาทก็ตอนที่มีเรื่องสัมพันธ์กับการเรียนหรือเรื่องอนาคตเสียมากกว่า ยังดีที่เขามีพี่เลี้ยงและคนพ่อที่เลี้ยงเขามา จึงพอจะได้รับความอบอุ่นก่อนท่านจะจากไป “อย่างว่านะคะ พ่อแม่แต่ละบ้านก็ไม่เหมือนกัน ของแพรนะห่วงจนแทบจะสิงแพรไปไหน มาไหนเลยล่ะค่ะ พึ่งได้ห่างก็ตอนทำงาน ฮ่า ๆ”

“T^T” แทนตัวเองว่าแม่ แทนตัวผมว่าเฮีย ทำไมไม่แทนว่าพ่อล่ะ ฮึก...เมีย...เมียเห็นผมเป็นคนอื่นเหรอ แล้วนั่นจะให้ผมไปหาขวดนมมาให้แมวอีก นี่ผมเลี้ยงลูกอย่างเดียวไม่พอยังต้องเลี้ยงแมวอีก ตาย...ตายแหงแก๋!

โดยไม่ฉุกใจคิดถึงคำพูดของแม่เลี้ยงสักนิด ว่าเป็นการยั่วยุกระตุ้นให้เธอทานอาหาร มีความห่วงใยที่แฝงเอาไว้ในคำพูด เธอกลัวว่าจะเสียบิดาอันเป็นที่รักให้หญิงสาวที่จะมาเป็นแม่เลี้ยง เพราะขึ้นชื่อว่าแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงมักมีข่าวไม่ดีเสมอ

หวนอย่างเจ็บเสียวทรมานปานจะขาดใจตายของแม่ บ่งบอกว่าพ่อเลี้ยงวัยห้าสิบยังคงแข็งแรงและแกร่งกล้าสามารถในด้านเซ็กซ์อยู่มากโข เปรียบดั่งกระทิงดุหรือไม่ก็ช้างป่าตกมันที่พร้อมขย้ำกระต่ายป่าไม่ให้เหลือซาก ความฉกาจฉกรรจ์ของดุ้นดุหฤหรรรษ์ส่งให้เมียรักวัยสี่สิบขึ้นสู่สวรรค์ชั้นเ จ็ดได้ทุกค่ำคืนแบบไม่มีเหนื่อย

มีใครบ้างที่จะมองไม่ออก ถึงแม้เซิ่งซื่อจะยิ้มแย้มอ่อนโยน ราวมารดาผู้แสนดีมีเมตตา แต่น้อยคนนักที่จะเชื่อในภาพลวงตานั้น เหล่าสตรีชนชั้นสูงในที่นี้มีใครบ้างไม่เคยพบเจอหรือได้ยินเรื่องระหองระแหงระหว่างแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยง แม่เลี้ยงแสนดีมีเมตตา ลูกเลี้ยงเชื่อฟัง ในสา ยตาของพวกนาง กลับแลเห็นเพียงละครปาหี่ฉากหนึ่งเท่านั้น

ร่างบางหยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วโค้งหัวให้พ่อกับแม่เล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปขึ้นรถแล้วขับออกไป ทิ้งให้เมจิได้แต่นั่งมองตามรถพี่สาวที่ขับเคลื่อนออกจากบ้านไปนั้นด้วยสายตาปริบๆ “พ่อคะ แม่รินนะของพี่เรย์เขาเป็นคนดุเหรอคะ?” เมจิจึงหันไปถามคุณเคนจิถึงนิสัยของรินนะแม่ของเร ย์ เพราะคุณเคนจินั้นเป็นผู้ชายที่พูดเก่งใจดี ส่วนนิสัยแม่ของเรย์เธอไม่รู้ไง บางทีเรย์อาจจะนิสัยเย็นชาเหมือนแม่ก็ได้