ภรรยาที่ท่านชิงชัง ยามนี้เลิกรักท่านแล้ว Novels & Stories

สามีไม่รักข้า และไม่สนใจแม้กระทั่งบุตรชายที่ข้าเอาชีวิตเข้าแลกเบ่งคลอดออกมา เพื่อหลบหน้าข้า เขาจึงอาสาออกรบอย่างไม่ลังเล ต่อมาเขากลับมาจากสนามรบ พร้อมกับพาสตรีในดวงใจที่เฝ้าคะนึงหากลับมาด้วย เพื่อจะได้ตบแต่งนางเข้าจวน สามีถึงกับวางกู่ลืมเศร้าใส่ข้า ก่อนถึงวันมงคลสมรส บุรุษที่เย็นชามาตลอดยิ้มแย้มพลางอุ้มบุตรชายไว้ในอ้อมแขน บุตรชายวิ่งกลับมาหาข้าด้วยความปีติ “ท่านแม่ ท่านพ่อเป็นอะไรไปหรือขอรับ?” ข้าย่อตัวลงรวบบุตรชายวัยห้าขวบมากอดไว้ในอก นัยน์ตาเปี่ยมด้วยความร้าวราน “ท่านแม่ทัพเซียวจะแต่งงานแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นภาระของเขา พวกเราต้องไปแล้วล่ะ”

เสิ่นเลี่ยงหรูเอ่ยเล่าด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น ทั้งสายตาก็หลุบมองต่ำ ไม่กล้าสบตาผู้ใด “บังอาจนัก กล้าให้ร้ายข้าทั้งยังทำให้ภรรยาของข้าเข้าใจผิด มารยาเช่นนี้ประหนึ่งหญิงนางโลมก็ไม่ปาน”

ในตอนนั้นมีเพียงเขาที่ต้องการเลิกกับเธอ ในตอนนี้มีเพียงเธอที่ต้องการจะจากไป “อี้จิ่นหลี ครั้งนี้ฉันควรจะต้องตัดใจจากคุณจริง ๆ เสียที” หลิงอี้หรานพึมพำ ...

จ้วงจ้วงเงยหน้าขึ้นมา มองไปยังจื่ออันแล้วเอ่ยออกมา “ไม่จำเป็น ข้าสามารถตอบได้” จากนั้น นางเลื่อนสายตามองไปบนใบหน้าของเซียวเซียว แล้วเอ่ยออกมาเงียบ ๆ “เคยรัก ตอนนี้ไม่รักแล้ว ข้าและเขาล้วนแต่ผ่านไปแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะมีภรรยา ข้าเองก็มีคนที่ชอบอยู่แล้ว”

เมื่อหลัวชุ่ยกล่าวจบ นางก็หันไปทางอดีตเจ้าตำหนัก “ท่านพ่อ ข้าต้องการตัดขาดความเป็นสามีภรรยากับหยวนเหลียงเจ้าค่ะ!”

หลังจากอดีตคนรักที่ทรยศและว่าที่เจ้าสาวที่จะแต่งงานกันในอีกไม่กี่วันของเขาได้กลับไปแล้ว หลี่หยุนฟางจึงหันไปทางสามีที่ตอนนี้ยืนทำหน้าเครียดอยู่ “อาเซียน ฉันไล่เขากลับไปแล้วนะ คุณอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ คุณก็รู้ว่าตอนนี้ฉันรักคุณแล้ว และรักคุณคนเดียว” ภรรยาสาวพูดอย่างเอาใจ

"ตอนนี้เจ้าคือภรรยาของข้าแล้วนะ เจ้าอย่าลืมเป็นของข้าอย่าได้ทำตัวเช่นแต่ก่อน" "ข้าเป็นคนไม่ใช่สิ่งของอย่าได้กล่าวเช่นนี้อีกข้าไม่ชอบคำพูดนี้ของท่าน"

‘เป็นดังภรรยาของข้าพูด ถึงเจ้าจะเก่งกล้าสามารถเพียงใด ข้าก็ไม่อาจทำใจปล่อยเจ้าไปเผชิญโลกภายนอกได้ แค่ยอมให้เจ้าค้าขายเช่นนี้ก็ถือว่ามากแล้ว หักใจเสียเถิด จากนี้ไปเจ้าก็เรียนรู้ซึ่งกันและกันเสีย วันนี้ไม่รัก ประเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รักกันเอง เข้าใจหรือไม่’ คำพูดของนายท่านตร

“ข้าไม่เคยลืมเรื่องท่านพ่อและยังกตัญญูต่อท่านย่าเต็มเปี่ยม แต่ข้าตรองดูแล้วว่าเหยียนซือเหยียนไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ และบัดนี้นางเป็นภรรยาของข้าแล้ว ท่านย่าเป็นความผิดของข้าเองที่ทำให้นางต้องเร่ไปนอนข้างนอก ดีเพียงใดแล้วที่นางไม่เอ่ยปากบอกผู้อื่นว่าถูกรังแก ทั้งหมดก็เพื่อรัก

“ต่อให้คุณจะไม่ได้รักเธอ แต่สิ่งที่คุณทำร้ายใจฉันไปแล้ว มันคือความจริง” “ในช่วงเวลานั้น ฉันได้ค่อยๆ ลืมความรักที่มีให้คุณไปจนหมดแล้ว” “และในตอนนี้ ฉันก็ไม่สามารถเก็บมันกลับคืนมาได้อีกแล้วล่ะค่ะ”