Novel & Cerita โหดร้าย

"ข้ามิใช่สตรีที่อ่อนแอ ไม่ว่าผู้ใดมายุ่งกับผู้ชายของข้าข้าจัดการไม่เว้นหน้า ไม่ว่าท่านจะเป็นสามีของข้าเองก็ตาม" หนิงเอ๋อ องค์หญิงกาลกิณีที่ถือกำเนิดในค่ำคืนแห่งความโศกเศร้า นางถูกตราหน้าว่าเกิดมาทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสียเป็นเหตุให้มารดาของตนเองต้องมาตายหลังจากที่คลอดนางมาได้ไม่กี่ชั่วยาม นางมิเคยได้รับความรักความเมตตาจากบิดาที่เป็นฮ่องเต้แม้แต่น้อย แต่นางมิใช่สตรีที่อ่อนแอการที่นางโดนเนรเทศออกมาอยู่นอกวังทำให้นางมีจิตใจแข็งแกร่งและมิเคยยอมผู้ใด ในเมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นตัวซวยนางจึงใช้ชีวิตไม่สนฐานะองค์หญิงเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งวันหนึ่งนางได้พบเจอกับ หางเฟิง นายโลมรูปงามที่สุดแห่งหอนายโลมและเขายังเป็นเด็กน้อยที่เคยพูดคุยกับนางเมื่อยังเยาว์วัยทำให้นางพอคลายเหงาได้บ้าง แต่ทว่าการที่นางพบเจ

ถูกคนรักหักหลัง ครอบครัวถูกสังหารทั้งตระกูล ในมือนางจึงเหลือเพียงความแค้นจะให้นางปล่อยวางได้อย่างไร นางมิอาจปล่อยวางความแค้นลงได้ ส่วนเขาก็มิอาจปล่อยนางให้จากไปได้เช่นกัน คนหนึ่งคิดว่าอีกฝ่ายลุ่มหลงสตรีตามประสาบุรุษทั่วไปอีกไม่ช้าคงแปรเปลี่ยน แม้ลึก ๆในใจก็หวังให้เขาดีกับนางเช่นนี้ หลงใหลนางเช่นนี้ตลอดไป ทุกครั้งที่รู้สึกว่าเขามั่นคงและจริงใจต่อนาง ความหวาดระแวงที่จะถูกหักหลังก็ฉุดรั้งกลับมาอยู่ที่เดิม คิดว่าเขาเหมือนบุรุษทั่วไป นางมิเพียงแต่หลอกหลวงความรู้สึกหยางซวี่เหวิน ในขณะเดียวกันหลอกความรู้สึกตนเองไปด้วย ส่วนอีกคนคิดว่าอีกฝ่ายยืมมือตนเองเพื่อความแค้น แต่ก็เต็มใจที่จะช่วย แม้สักวันเมื่อความแค้นหมดลงนางอาจจะทิ้งเขาไป ปกครองเมือง ยืนเหนือบุรุษมากมายจะฉุดรั้งสตรีนางหนึ่งเอามิได้เชียวหรื

'เธอ' คือผู้ที่เสียพ่อแม่ไป 'เขา' คือผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยงเธอมากับมือ "ไปแหกขารอฉันอยู่บนเตียงซะ...นั่นคืองานของเธอ" กะทิช็อกถึงกับอ้าปากค้าง แขนเรียวที่กอดอกอย่างเย่อหยิ่งคลายออกทันควัน

"เจอร์... เจอร์... เจอร์รี่ อืม" เธอได้แต่เอ่ยสั้นๆ เพราะยังเคอะเขินอยู่มาก "ที่รัก คุณคงไม่ว่า ถ้าผมจะ... จะเอามือออก แล้ว..." กระซิบบอกทำเอาเธอใจหาย และไม่ทันได้ทัดทานเขาก็ขยับมือออกจาก... แล้วก้มลงจูบที่ปากบาง ก่อนจะถอนจูบแล้วเอ่ยอีกครั้ง "แล้วใช้ปากแทน"

โปรย… "ในขณะที่พวกคุณเสวยสุขได้ดิบได้ดี แต่คนบนเขานอนตายตาไม่หลับเพราะไม่เคยได้รับความยุติธรรม คนสารเลวอย่างพวกคุณน่ะ หัดละอายใจบ้างเถอะ!" เสี้ยววินาทีหนึ่งนั้น แววตาชิงพลบวูบไหว แต่ก็แค่ครู่เดียวจนละพอไม่ทันสังเกตเห็น ชิงพลบปล่อยมือ หันไปหยิบเชือกที่ม้วนอยู่ขึ้นมาคลายปมเพื่อมัดเธอ "ใช่! ฉันมันชั่ว เสียใจด้วยนะที่ชีวิตของเธอต้องมาเจอคนชั่วๆ แบบฉัน!" "มันเจ็บนะ!" "ก็หยุดดิ้นรนซะสิ!" ชิงพลบรวบมือละพอแล้วมัดด้วยเชือกอย่างแน่นหนา เขาออกแรงเต็มที่เพื่อปราบพยศเธอ เชือกเส้นใหญ่บาดผิวเนื้อจนได้เลือด "ก็บอกว่าเจ็บไง!"

...เพียงเพราะเขากลัวว่าจะมีใครคนหนึ่งเสียใจและอยากเอาชนะใครบางคนเธอจึงตกเป็นคนที่รองรับอารมณ์ทั้งหมด...

จู่ๆ 'อรนลิน' สตาฟสาวหน้าใหม่ของบริษัทออร์แกไนเซอร์ ก็โดนบังคับให้กระโดดขึ้นไปเดินแบบบนเวทีอย่างที่เธอไม่เคยคาดฝัน แต่ดูเหมือนมันจะเป็นฝันร้ายมากกว่า เมื่อความสวยของเธอดันไปเตะตา 'โฮร์มุช บิน ฮาเร็บ อัล อลาวี' ว่าที่สุลต่านหนุ่มจอมโหดแห่งตะวันออกกลาง... แล้วอะไรก็คงไม่แย่นัก ถ้าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่เพิ่งจะเหยียดหยามเธอว่าเป็นขอทานสกปรกเมื่อวันก่อน... ดังนั้น คำตอบเดียวที่เขาจะได้จากการเสนอเงื่อนไขให้เธอเป็นนางบำเรอหนึ่งคืน นั่นก็คือ 'ไปตายซะ' แล้วเจ้าชายซาตาน ผู้ไม่เคยถูกหยามเกียรติจะจัดการกับนางแบบสาวหัวดื้ออย่างไร เพื่อให้เธอมาสยบอยู่แทบเท้าของเขาแต่เพียงผู้เดียว!

พระเอกซึ่งเป็นหมอเจ้าของโรงพยาบาล และ เป็นมาเฟีย เขาถูกบังคับให้หมั้นกับกับนางเอก เธอเป็นนักเขียนนิยายอยู่ในสำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง ทั้งคู่เคยเจอกันมาก่อนแล้ว แต่เกลียดขี้หน้ากันเจอกันเมื่อไหร่เป็นต้องมีปากเสียงเถียงกันตลอด พวกเขาสองคนมีเหตุจำเป็นต้องมาหมั้นกันนางเอกย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านพระเอกทันทีหลังจากเสร็จงานหมั้น ( ไอ้หน้านิ่ง !! )

“คิดถึงคุณมาตั้งนานแล้ว...” ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน ผู้ชายคนนั้นจูบฉันอย่างจาบจ้วงและเอาแต่ใจ เขาคือสามีแต่งเข้าบ้านของฉัน มีครั้งหนึ่งเพราะความเมามาย ฉันพลาดตกเป็นของเขาจนเรื่องบานปลายใหญ่โต ดังนั้นคุณหนูล้ำค่าอย่างฉันจึงจำใจต้องยอมให้หนุ่มตกอับอย่างเขาแต่งเข้าบ้านเรามาเป็นสามี ฉันคอยเหยียดหยาม ย่ำยี ไม่ทุบตีก็ด่าทอเขาอยู่บ่อย ๆ ด้วยความขุ่นเคืองใจ แต่เขาไม่เคยโกรธเลยสักนิด ยังคงทำตัวเป็นสามีผู้ว่าง่ายและแสนดี ทว่าในตอนที่ฉันค่อย ๆ เริ่มรู้สึกดีกับเขา เขากลับเป็นฝ่ายขอหย่ากับฉันเสียเอง ผู้ชายที่เคยว่าง่ายและแสนดีในวันวาน จู่ ๆ ก็กลายเป็นคนร้ายลึกและน่าหวาดกลัว สถานการณ์พลิกผันเพียงชั่วข้ามคืน ครอบครัวฉันตกต่ำลง ส่วนเขากลับมั่งคั่งขึ้น สามีแสนดีที่ฉันเคยเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้าในวันวาน พ

ทุกๆความแค้นที่เขามี เธอจะต้องเป็นผู้รับมันเอาไว้ทั้งหมด แม้ตายก็หนีไม่รอด