โหดร้าย Novels & Stories

เธอจะไม่ใช่เมียเก็บ ไม่ใช่เมียน้อย แต่จะเป็นเพียงเมียเดียวของฉัน นอกจากเธอฉันจะไม่มีคนอื่นอีก

แม้ไม่อยากเป็นสมภารกินไก่วัด แต่ไก่ก็น่าฟัดเสียจนเขาอดใจไม่ไหว 'ภคิน' ไม่เคยคิดจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของบิดา แต่ที่ยอมไม่ได้ เพราะท่านคิดจะยกย่องแม่เล้าให้เป็นเมียออกนอกหน้า หนำซ้ำยังเอาลูกเล้ามาฝากเป็นนักศึกษาฝึกงานในออฟฟิศเขาเสียด้วย แถมลูกเล้าแสนสวยยังกลายเป็นลูกที่แท้จริงของแม่เล้าที่คิดจะบินสูง เขาก็ยิ่งเพิ่มความชิงชังจนแทบจะขยี้เธอให้แหลกคามือ ‘ลลิล’ เมื่อเธอต้องการฝึกงาน เขาก็อนุญาต แต่จะฝึกแบบไหนนั้น เขาจะเป็นผู้กำหนดเอง เธอจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญในงานที่เขามอบให้อย่างไม่มีข้อบกพร่อง ‘นางบำเรอ’ คือตำแหน่งที่เหมาะสม

เธอแค่อยากลองใจโดยการให้ของขวัญสุดพิเศษกับคนรัก แต่...เขาดันไม่ดีใจ แล้วมาบอกให้เราอยู่ห่างกันสักพัก ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอท้องลูกของเขา ผัวเฮงซวยเอ๊ย!!! อยากไปก็ไป ฉันจะหาพ่อใหม่ให้ลูก ไปแล้วอย่ามาหอนทีหลังนะ ชิ! ***************************** คำโปรย "นี่พี่จะโทษว่ามี่ตั้งใจปล่อยท้องงั้นเหรอ" "เปล่า พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น แต่ว่า...พี่ยังไม่พร้อมจะแต่งงานหรือมีลูกตอนนี้ มี่เข้าใจพี่หน่อยได้ไหม" มิรันดาสะอึกเมื่อได้ฟังเหตุผลห่วยแตกของเขา คำว่าไม่พร้อมนั่นคืออะไร "พี่ไม่พร้อมแต่งงาน ไม่พร้อมมีลูก แต่พร้อมจะไปจากมี่ นี่หรือเปล่าที่พี่อยากให้มี่เข้าใจ" หญิงสาวเอ่ยทั้งน้ำตาที่ไหลรินกลบภาพคนรักตรงหน้าจนมองไม่เห็นความรักในดวงตาคู่นั้นอีกแล้ว คนหนึ่งหมดรัก หมดใจ แต่อีกคนกลับยังรักหมดใจ ใครควรเจ็บกว่าถ้าไม่ใช่เธอ "พูดกันให้รู้เรื่องตอนนี้เลยดีกว่า ในเมื่อพี่รู้ว่ามี่กำลังจะมีลูก พี่ก็ยังอยากไปอยู่ใช่ไหม"

เขาแต่งกับนางเพื่ออำนาจ แต่นางแต่งกับเขาเพราะความรัก เมื่อนางเลิกพยายามจนอยากได้ใบหย่าแต่เขายื้อให้นางทรมานอยู่ในจวนจวิ้นอ๋องท่ามกลางอันตราย

ปรินดา หรือ แก้ม นักศึกษาบัญชีปีสุดท้าย ชีวิตต้องพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อบิดาถูกโกงจนสิ้นเนื้อประดาตัวและถูกฆ่าตาย ทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้ให้เธอรับกรรมเพียงลำพัง โดยมีแม่เลี้ยงใจยักษ์คอยบงการชีวิต ทางเลือกของเธอมีเพียงสองทาง... คือยอมเป็นเมียน้อยของ เสี่ยสมยศ หรือยอมขายศักดิ์ศรีเพื่อหาเงินมาชดใช้หนี้ แต่โชคชะตากลับพลิกผัน เมื่อเสี่ยสมยศล้มป่วย และผู้ที่ก้าวเข้ามาสะสางบัญชีหนี้สินครั้งนี้คือ ดรัณนายหัวหนุ่มที่ลูกชาย เขาบินด่วนมาจากภาคใต้ ดรัณเป็นนายหัวเจ้าของสัมปทานรังนกผู้มีใบหน้าคมเข้มดุดันและนิสัยดิบเถื่อน เขาไม่ได้มาเพื่อทวงคืนแค่ตัวเงิน แต่เขามาเพื่อเคลมสินค้าที่แม่เลี้ยงของเธอเสนอขายให้ ภายใต้สัญญา 5 เดือน ปรินดาต้องย้ายเข้าไปอยู่ในเพนเฮ้าส์หรูของเขาในฐานะผู้หญิงของนายหัวดรัณ ค่ำคืนแรกที่แสนเจ็บปวดและหอมหวานพิสูจน์ให้เขาเห็นว่า... เธอไม่ใช่หญิงขายบริการอย่างที่ถูกกล่าวอ้าง ความบริสุทธิ์ของเธอทำให้หัวใจที่ด้านชาของนายหัวหนุ่มเริ่มสั่นคลอน จากลูกหนี้ที่ต้องทนรองรับอารมณ์ กลายเป็นความอบอุ่นที่โหยหา... ดรัณเริ่มเปิดใจเล่าถึงชีวิตบนเส้นด้ายในโลกมืดที่พัทลุง ขณะที่ปรินดาเองก็เริ่มมองเห็นเนื้อแท้ที่ซ่อนอยู่ภายใต้หนวดเคราและสายตาที่น่าเกรงขาม

"แม้ว่าองค์ชายจะได้กายหม่อมฉัน แต่ท่านไม่มีทางได้หัวใจ""ทั้งๆที่เจ้าเป็นพระชายาของข้าแต่เจ้ายังหวนคิดถึงบุรุษอื่นเช่นนั้นหรือ?หึข้าจะทำให้เจ้าลืมมันเอง" "ต่อให้ท่านฆ่าข้าให้ตายอย่างไรข้าก็ไม่มีทางลืม"

หนึ่งคนที่ทิ้งให้เธอเกือบตาย ส่วนอีกคนกลับให้ลมหายใจ...เป็นเธอ ๆ จะเลือกใคร ภาคินและจิรัชยา คู่สามีภรรยาเจ้าของแบรนด์เครื่องสำอางดัง ดูภายนอกเหมือนคู่รักเพอร์เฟกต์ รวยเร็วและประสบความสำเร็จมาก แต่ภายในชีวิตคู่กลับพังทลาย หลังแต่งงานได้เพียงสองปี จิรัชยาถูกสามีนอกใจ โดยคนที่เข้ามาแทรกก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเพื่อนสนิทของเธอเอง จิรัชยายื่นคำขาดและต้องการแยกทาง แต่ภาคินไม่ยอมหย่า เพราะเขาอาศัยฝีมือภรรยาในการบริหารธุรกิจ ส่วนตัวเขาเพียงใช้เงินเท่านั้น เธอจึงยอมแยกห้องนอนและไม่ห้ามหากเขาจะไปมีอะไรกับเพื่อนของเธอ ทว่าเธอกลับถูกสามีกดขี่ทั้งร่างกายและจิตใจอยู่ตลอด จนกระทั่งได้พบกับเตชิน นักธุรกิจหนุ่มที่ต้องการร่วมลงทุนกับแบรนด์ของเธอ ทั้งคู่บังเอิญต้องพักห้องเดียวกัน ทำให้ความผูกพันค่อย ๆ พัฒนาเป็นความรัก จิรัชยารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและคุณค่าของตัวเองอีกครั้ง เมื่อภาคินรู้ว่าภรรยาแอบนอกใจ เขาลงมือทำร้ายร่างกายเธอ แต่ครั้งนี้จิรัชยาไม่ยอมอีกต่อไป เธอต่อสู้และหนีออกจากบ้าน ระหว่างรอเตชินมาช่วย เธอกลับเจอกลุ่มนักเลงที่พยายามลากเธอไปข่มขืน ภาคินที่ตามออกมาเห็นเหตุการณ์แต่กลับเลือกรายงานตำรวจโดยไม่ช่วย และปล่อยให้พวกนั้นลากเธอไป

ในตายสิทำไมร่างที่ฉันทะลุเข้ามาอยู่ในตอนนี้ถึงชั่วร้ายขนาดนี้กันนะ แม้กระทั่งลูกของตัวเองแท้ ๆ ยังรังเกียจและไม่เคยใส่ใจให้ความอบอุ่นตั้งแต่ลืมตาออกมาดูโลกฉันจะต้องทำการปฏิวัติใหม่จะเป็นแม่ที่ดีให้ได้

“คุณปล่อยฉันไปเถอะ…ฉันจะหาเงินมาใช้หนี้ก้อนนั้นให้เอง" “ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้นอีก” นัยน์ตาหวานวูบไหวระริก ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ “มันเอาน้องฉันจนท้อง ฉันก็เอาน้องมันคืนบ้าง เธอว่าเป็นไง”

. นี่หรือคำว่ารัก ? “ หยุดนะมิน พี่บอกให้หยุด จะไปไหน ! ! ! ” “ ปล่อย ฉันไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่ต้องเห็นหน้าคุณ ! ” “ อย่าฝันไปเลย ” “ มินหยุุด ! ” การฉุดกระฉากดึงและผลักของทั้งภวิชทั้งมินตราทำให้ทุกคนชะงัก มินตราสะบัดมือออกจากเขา ภวิชเองก็เริ่มโกรธจัดแล้วเหมือนกัน “ พี่บอกให้หยุด มิน ปัง ๆ ๆ ๆ ” เสียงปืนหลายนัดที่ดังขึ้นมาทำให้ทุกคนตะลึงตกใจ รฎายกมือขึ้นปิดปากไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำ ภวิชมองปืนในมือตัวเองที่เล็งไปที่มินตราเขาเล็งลงพื้น ทุกคนในบริเวณนั้นไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ มินตราเองก็นิ่งงันไม่แพ้กัน เขายิงเธออย่างนั้นเหรอ เขาทำแบบนี้ได้ยังไง ควันจากกระบอกปืนที่ยิงลูกกระสุนออกไปทำให้ภวิชถึงกับมือสั่น ไม่มีใครในบริเวณนั้นขยับไปไหนสักคน อากาศบริสุทธิ์ไม่น่าพิสมัยเช่นเดิม มันอึดอัดยิ่งกว่าอะไรดี...