โอกาสครั้งที่สอง の小説・ストーリー

อาจไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่ที่ง่าย แต่มันคือโอกาสสุดท้าย — ที่เขาจะ “ขอรักอีกครั้ง” จากคนที่เขาไม่เคยลืม ---

โอกาสครั้งที่สองเป็นวันที่ไป๋เล่อเหยียนบุกมาที่จวนแม่ทัพ เขาก็ทำลายมันทิ้ง โอกาสครั้งที่สามกลางตลาดท่ามกลางผู้คน เขาก็ขยี้มันซ้ำด้วยมือของเขาเองอีกรอบ

42 โอกาสสุดท้าย 1/2 หลังจากวันนั้น ผมก็ยังไม่ได้คำตอบจากคนตัวเล็กเลย ผมไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่หลังจากที่ผมขอโอกาส เธอรีบเดินหนีผมไปเรียนโดยไม่ตอบคำถามของผมสักคำ เเต่วันนี้เเหละผมจะหน้าด้านหน้าทนมาขอโอกาสจากเธออีกครั้งหวังว่าครั้งนี้จะสำเร็จ เเละนับจากนี้ไปผมจะไม ่ทำให้ยัยตัวเล็กของผมต้องเสียน้ำตาอีก

โอกาสที่สอง ชีวิตที่สองที่นางมีโอกาสได้เลือกอีกครั้ง ความรักที่นางมอบให้เซียวเหยี่ยนหยาง ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้า นางไม่ร้องขออะไรอีกแล้ว เซียวเหยี่ยนหยางคล้ายรับรู้ถึงสายตาของนาง เขาหันกลับมามองนาง ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ เป็นรอยยิ้มที่มีให้นางแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีคนอื่นไ ด้ไปครอบครอง

แต่เดี๋ยวสิขนาดครั้งที่สองยังน้อยขนาดนี้ แล้วเราที่จุติเป็นครั้งที่สามหล่ะ! 〝งะ งั้นเมอร์ลิน... ฉันหล่ะ โอกาสของคนที่ผ่านการจุติได้ถึงครั้งที่ 3 คือเท่าไหร่กันหล่ะ?〞 〝อืม....〞 อย่าเงียบสิครับ ใจคอไม่ดีเลย...

"จำไว้ โอกาสไม่ได้มีบ่อยๆ ได้โอกาสแล้วก็จงใช้ให้คุ้มค่า เพราะโอกาสครั้งที่สองที่สามให้แก้ตัว มันจะไม่มีอีก" "ครับ" "ปู่กับตาบ่นหาอยู่นะ รู้จักหน้าด้านไปหาท่านบ้าง ทำคนแก่โกรธก็ไม่รู้จักไปง้อ คนอะไรโง่เง่าเหลือทน!" "แล้วทำไมปู่กับตาไม่มาหาผมบ้าง"

นี่เป็นโอกาสของเรารึเปล่านะ? โอกาสที่เธอเคยเฝ้ารอมาโดยตลอด... โอกาสที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง... โอกาสที่จะลองท้าทายบางสิ่งที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน....

สองมือยกพนมขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ด้วยความเคารพนอบน้อม ลดมือลงข้างกายเตรียมจะเดินอ้อมไปฝั่งข้างคนขับแต่ก็ต้องรีบชะงักเท้าหมุนตัวกลับมายังเจ้าของเสียงนิ่งที่เอ่ยแทรกความเงียบขึ้นมา "รักษาโอกาสครั้งนี้ให้ดีเพราะจะไม่มีครั้งต่อไปอีก คนเราพลาดกันได้แต่หากพลาดบ่อยเกินคำว่าโอกาสแ ม้แต่ฝันก็คงไกลเกินเอื้อมแล้ว"

ร่างใหญ่ย่อตัวลงคุกเข่าตรงหัวเรือต่อหน้าเธอ เงยใบหน้าคมสันขึ้นมองใบหน้านวลแดงก่ำ แล้วพูดต่อ “This opportunity only comes once in a lifetime and I'm not going to let it go.” (โอกาสสำคัญเช่นนี้เกิดขึ้นได้ครั้งเดียวในชีวิตเท่านั้น และผมจะไม่มีวันปล่อยให้มันหลุดมือไป)

“เดี๋ยวจะลองรื้อดูให้ แต่บอกก่อนว่าอย่าหวังมาก อีกสองวันค่อยกลับมาดูก็แล้วกัน ถ้าซ่อมได้ก็คือปาฏิหาริย์แล้วล่ะ” “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ” สองวันแห่งการรอคอยช่างยาวนานราวกับสองปี เยว่ซานซีเดินกลับออกมาจากร้านด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความหวังและความกลัว เดินไปตา มถนนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนในชุดเสื้อผ้าสมัยใหม่ ท่ามกลางตึกสูงระฟ้า แต่กลับมองเห็นเพียงภาพทับซ้อนของโลกในมิติโบราณล้าหลัง