โอกาสครั้งที่สอง Novels & Stories

42 โอกาสสุดท้าย 1/2 หลังจากวันนั้น ผมก็ยังไม่ได้คำตอบจากคนตัวเล็กเลย ผมไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่หลังจากที่ผมขอโอกาส เธอรีบเดินหนีผมไปเรียนโดยไม่ตอบคำถามของผมสักคำ เเต่วันนี้เเหละผมจะหน้าด้านหน้าทนมาขอโอกาสจากเธออีกครั้งหวังว่าครั้งนี้จะสำเร็จ เเละนับจากนี้ไปผมจะไม ่ทำให้ยัยตัวเล็กของผมต้องเสียน้ำตาอีก

แต่เดี๋ยวสิขนาดครั้งที่สองยังน้อยขนาดนี้ แล้วเราที่จุติเป็นครั้งที่สามหล่ะ! 〝งะ งั้นเมอร์ลิน... ฉันหล่ะ โอกาสของคนที่ผ่านการจุติได้ถึงครั้งที่ 3 คือเท่าไหร่กันหล่ะ?〞 〝อืม....〞 อย่าเงียบสิครับ ใจคอไม่ดีเลย...

นี่เป็นโอกาสของเรารึเปล่านะ? โอกาสที่เธอเคยเฝ้ารอมาโดยตลอด... โอกาสที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง... โอกาสที่จะลองท้าทายบางสิ่งที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน....

สองมือยกพนมขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ด้วยความเคารพนอบน้อม ลดมือลงข้างกายเตรียมจะเดินอ้อมไปฝั่งข้างคนขับแต่ก็ต้องรีบชะงักเท้าหมุนตัวกลับมายังเจ้าของเสียงนิ่งที่เอ่ยแทรกความเงียบขึ้นมา "รักษาโอกาสครั้งนี้ให้ดีเพราะจะไม่มีครั้งต่อไปอีก คนเราพลาดกันได้แต่หากพลาดบ่อยเกินคำว่าโอกาสแ ม้แต่ฝันก็คงไกลเกินเอื้อมแล้ว"

ร่างใหญ่ย่อตัวลงคุกเข่าตรงหัวเรือต่อหน้าเธอ เงยใบหน้าคมสันขึ้นมองใบหน้านวลแดงก่ำ แล้วพูดต่อ “This opportunity only comes once in a lifetime and I'm not going to let it go.” (โอกาสสำคัญเช่นนี้เกิดขึ้นได้ครั้งเดียวในชีวิตเท่านั้น และผมจะไม่มีวันปล่อยให้มันหลุดมือไป)

“เดี๋ยวจะลองรื้อดูให้ แต่บอกก่อนว่าอย่าหวังมาก อีกสองวันค่อยกลับมาดูก็แล้วกัน ถ้าซ่อมได้ก็คือปาฏิหาริย์แล้วล่ะ” “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ” สองวันแห่งการรอคอยช่างยาวนานราวกับสองปี เยว่ซานซีเดินกลับออกมาจากร้านด้วยความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความหวังและความกลัว เดินไปตา มถนนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนในชุดเสื้อผ้าสมัยใหม่ ท่ามกลางตึกสูงระฟ้า แต่กลับมองเห็นเพียงภาพทับซ้อนของโลกในมิติโบราณล้าหลัง

่าไม่ตั้งใจได้ แต่ครั้งที่สองนั่นล่ะเรียกว่าพลาดได้หรือ แล้วเขาหรือเธอกันที่พลาดเผลอ “ช่างเถอะ เลิกคิดได้แล้ว” จะพลาดหรือเผลอใจ มันก็ควรหยุดแค่สองครั้ง ในเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจริงจัง เธอก็ควร มูปออน ผู้ชายดีๆ ไม่ได้มีคนเดียวเสียหน่อยนี่นา สิ่งที่เสียไปแล้วก็ถือว่าแลกประสบการณ ์

ในบ้านหลังใหม่ของพวกเธอ ระลอกคลื่นแห่งความสำเร็จจากนิทรรศการครั้งนั้นยังคงไม่จางหายไป... มันได้สร้างโอกาสระลอกใหม่ที่ใหญ่และน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมซัดเข้ามาหาพวกเธออีกครั้ง

///ผมเดี่ยวนักศึกษา ไม่เคยมีประสบการณ์ของจริง พอจะมีโอกาสบ้างไหมครับ/// ///ผมเดี่ยวนักศึกษา ไม่เคยมีประสบการณ์ของจริง พอจะมีโอกาสบ้างไหมครับ///

เธอยกมือไหว้พนมมือและถูไปมาเพื่อหวังให้เขาให้อภัย “ฉันไม้ให้โอกาสใครเป็นครั้งที่สองหรอกนะ” “ฮื่อ ๆ เสี่ยค่ะ ที่ผ่านมาเราไม่เคยมีช่วงเวลาดี ๆ ที่เคยให้กันบ้างเลยเหรอคะ”