Novel & Cerita หย่า​รัก

หญิงสาวได้แต่น้อยใจในโชคชะตาเธอคงไม่มีบุญวาสนาเรื่องความรักเหมือนใครคนอื่นเขา เธอได้แต่นั่งถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างรู้สึกเหนื่อยแล้วที่จะต้องพยายามทำให้เขาหันกลับมาสนใจ ต่อจากนี้ไปเธอคงไม่หวังให้เขากลับมารักหรือมาสนใจในตัวเธออีกแล้ว… ความเหนื่อยล้าในหัวใจทำให้ เปลือกตาบางหลับลงอีกครั้ง นับต่อแต่นี้ไปเธอจะจำเอาไว้ว่าครั้งหนึ่งผู้หญิงโง่ ๆ ที่ชื่อวนิดาเคยรักผู้ชายที่ชื่อจิรายุจนหมดหัวใจ ตึก ตึก ตึก

ในความเป็นจริง ตอนวันหย่ากัน ฉือหว่านก็บล็อกเขาไปแล้ว ตอนนี้ฮั่วซือหานถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เขากับฉือหว่าน…ได้หย่ากันไปแล้ว ทุกอย่างจบลงแล้ว เธอเคยรักเขาอย่างแรงกล้า แต่ก็เป็นแค่…เคยรัก เธอไม่ได้รักเขาอีกแล้ว “ฮั่วซือหาน ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว”

“เราแยกกันอยู่แล้ว เมื่อไหร่จะยอมรับความจริง พี่รับกับสิ่งที่เธอเป็นไม่ได้และที่แน่ๆพี่ไม่ชอบคนโกหก หย่าให้พี่เสียดีดีเถอะจะได้ไม่ต้องฟ้องหย่าให้เสียเวลา” “พี่ปัณ.....จะหย่ากับนิราทั้งๆ ที่เรายังไม่ได้เข้าห้องหอด้วยซ้ำนี่เหรอค่ะคำรักของพี่” “พี่...ขอโทษแต่พี่รู้แล้วว่าพี่ไม่เคยรักนิร าเลย คนที่พี่รัก...คือมิรา”

ฉันบอกพร้อมกับส่ายหัวด้วยความไม่เชื่อ “ฉันหย่ากับมาร์ค" ฉันพูดช้า ๆ ชัด ๆ เพื่อให้เธออ่านปากออก "ไปตลอดกาล!"

ลมหายใจของฟู่ซือเหยียนติดขัด “พิธีหย่าของกานาสื่อถึงสามีภรรยาที่เคยรักกัน หลังความสัมพันธ์พังลง ทั้งสองฝ่ายจะใส่ชุดที่เคยสวมในพิธีแต่งงาน กลับมายังที่ที่พวกเขาจับมือเดินเข้าพิธีวิวาห์ด้วยกัน ความหมายก็คือ กลับมายังจุดเริ่มต้นของความรักที่มีต่อกัน ปล่อยไปด้วยกัน จ บทุกสิ่ง”

เสียงทุ้มตํ่าแตกพร่า แผ่วเบาแต่กลับน่ากลัวจนเย็นเฉียบไปทั้งสันหลัง แววตาดุดันคู่นั้นบัดนี้แดงก่ำ เปียกชื้นด้วยน้ำตาที่เพิ่งหลั่งให้ผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงที่เขารัก… ผู้หญิงที่เพิ่งร้องไห้ต่อหน้าเขาพร้อมกระซิบบอกคำว่า ‘หย่า‘ ด้วยน้ำเสียงสั่นเทาและหัวใจที่แตกร้าว

ไป๋เสี่ยวหรันละสายตาจากบุรุษตรงหน้าก่อนจะปรายหันไปมองเซี่ยเว่ยหลงแทน “ความรักไร้ที่ไปที่มา…ผู้ใดจะรู้เล่าว่าดอกไม้จะเบ่งบานเมื่อใด” หากนางตัดสินใจแล้ว… เขาเองก็ไม่ได้ขัดแย้งแต่ก็ไม่ได้เห็นด้วย “ไป๋เสี่ยวหรัน…!” เมิ่งหานเฟิ่งเอ่ยขึ้นเสียงดัง ราวกับว่ากำลังนางเอาไว้ไม่ให ้ไปไหน “หากเจ้าหย่ากับคนผู้นั้นแล้ว…ข้ายินดี หากเจ้าจะกลับอยู่ข้างกายข้าอีกครั้ง”

ถามอย่าตกใจสุดขีด “ฉันไม่หย่า บอกแล้วไงว่าฉันไม่มีทางหย่ากับคุณเด็ดขาด อย่าทำกับฉันแบบนี้นะคะคุณวิชาญ ฉันรักคุณนะ กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน” ถลาตามสามีออกไปติดๆ

พร่ำบอกด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่หย่าหรอก ไม่มีวันหย่าด้วย ธรรศรักเธอและเธอก็รักเขา “ม่านไม่หย่า อาธรรศได้ยินไหมคะ ม่านไม่หย่าให้ อาธรรศหรอก” ร้องไห้สะอึกสะอื้น กดใบหน้าแนบแน่นกับแผ่นหลังกว้าง

ก็คงไม่ได้มีโอกาสได้สัมผัสความสุข ความ อิ่มเอมใจเหมือนที่เคยได้รับมาในช่วงแรก ๆที่แต่งงานกับพริมา “เราอาจจะมีช่วงเวลาที่รักกัน มีช่วงเวลาที่เบื่อหน่าย ทะเลาะกันบ้าง แต่พริกสัญญาค่ะ ว่าพริกจะไม่เอ่ยปากขอหย่ากับพี่ชาญอีกเด็ดขาด” เพราะเคยถูกชาญชัยประชดด้วยการขอหย่า พริ มาถึงได้เข้าใจว่าแค่คำว่า ‘หย่า’ คำสั้น ๆที่หลุดมาจากปากของคนที่เรารัก มันสร้างความเจ็บปวดเชือดเฉือนหัวใจ