ไร้เดียงสา Romane & Geschichten

Walang ganito na tinatanong niya ako kung ayos lang ako. Nagtataka man ay umiling ako bilang sagot sa tanong niya na para bang nasa harapan ko lang siya. "Hindi. . . Hindi ako maayos." anong silbi ng hindi pagsasabi ng hindi totoo kung halata naman na hindi talaga ako maayos. "I am not okay, Czar. My sister is in ICU and I am not there for her. . . Hindi ako makaalis dito sa Italy dahil sa mga kamag-anak mo na laging may binabalak sa aking masama."

Ang cringe pakinggan. Hindi niya pa rin inaalis ang kaniyang kamay. Nakatingin silang lahat sa amin. This is so awkward. And it would be so embarrassing kapag nalaman nilang hindi talaga kami totoong mag-jowa. For fifty-thousands, try harder Francine!

Napaka-unfair talaga ng mundo. "Hula ko'y isang oras ang itatagal bago ko marating ang dulo. Sige, ilaban mo iyan Lexi." She made an ecstatic kick na hindi sinadyang napatid ang maleta na nasa kanan niya. Na-out of balance si Lexi. Kasabay ng pagbulusok ng maleta niya pababa ay napasabay ang kanang paa niya na naging dahilan kung bakit pahiga siyang bumagsak sa hindi niya mabilang kung ilang palapag na iyon ng hagdan. Lexi made a total grunt of pain. Hindi siya nakagalaw dahil parang may kung anong nangyari sa mga boto niya. Lumagutok ang bagahe niya na tumama sa kung saan sa ibaba. Ngunit hindi niya na makuhang tingnan iyon dahil ultimong ulo niya ay hindi maigalaw.

Syempre di mawawala ang kasiyahan pagkatapos ng kalungkutan at sakit na nararamdaman. Sa mundo ng w*****d o sa mundo mo walang permanente. Kahit ganun may isang bagay ka namang matutunan ay yung wag matakot maging masaya lalo na ka pag-iniwan ka ng iyong sinisinta. Ex is not a mistake. Tulad nga ng sabi ni Caleb at Dylan. 'Beautiful Mistake' ito. Sakit nga ang dala nito pero diba pagnasasaktan tayo? Mas marami tayong matutunan? Kailangan mo lang buksan ang puso't isipan mo. Wag matakot masaktan dahil part na sa buhay natin ang walang magstay. THE END

Namuti ang mukha niya. Masakit. Hindi niya kayang aminin, pero— Disappointed siya. Pero ang mas masakit— Yung expression ni thaddy cameo. Walang interest. Walang init. Parang wala lang. Napakagat siya sa labi. Sa loob-loob niya— Nainis siya sa sarili niya. Dahil lang sa lipstick. Dahil lang sa maliit na imperfection— Nawala ang interest nito.

Pagmamakaawa ng isa habang umiiyak na siyang ikinakunot ng noo ni Garen. "How dare you beg? After all those sins you've done, you are no worthy of my mercy neither of God's. Die, you whore." Mariin akong napapikit at napahikbi nung marinig muli ang sunod-sunod na putok. Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko at nakitang tatlo na lamang sila ang natira. Umiiyak silang lahat para sa kanilang buhay... buhay nilang mapuputol maya-maya. I want to save them... I want to save all of them but I don't have the power to. I have no weapon nor skills to defend anybody. I am useless.

He was tall and he looks good but he's not really my type. ‘Sinong type mo, si Calvin?’ Anang isip ko. “Gora na besh!” Si Mariane. Umiling ako at ngumiti sa lalaki. “Ahhmm. . . I'm sorry, I don't know how to dance. . so no.” Sagot ko. Nadismaya ang muka nito at siyaka tumango at umalis. Hindi talaga ako marunong. Pero baka kapag nalasing na ako baka marunong nako. Nagsalin ako ng inumin sa baso at agad na ininom. Shit! ampait talaga!

Everything is so peaceful, calm, and beautiful. Ito palagi ang nararamdaman ko sa araw-araw. The beautiful place of Polimoa gives me that feeling. The place is extremely beautiful. Lahat ng tao ay mababait, masayahin at palakaibigan. Nothing is imperfect. Almost flawless. Like the water of Samaya falls that envelops my porcelain skin. It feels good and very relaxing.

Kahit medyo makapal ang salamin nito, parang espada ang titig nito na gusto ata akong saksakin. Nagulat din ako sa aking sarili. Bakit ko nasabi ang mga yun. Why can't I control my temper with this girl. " Sorry Sir ha, d ko po kasalanan kung d ako nakapag palit. Ang pagkakaalam ko po, mamayang madaling araw pa po tayo aalis. Nasa trabaho pa po ako nung sinabi niyo na kailangan na natin bumiyahe, wala na po akong oras magpalit dahil ayaw ko pong maghintay kayo ng matagal. FYI po, hnd po para sa inyo ang suot ko, sorry to disappoint you po, SIR!. At wala po akong planong mapabilang sa koleksyon ninyo ng mga babae. SOoo CHEAP" mahabang paliwanag nito na may kasamang diin.

"Nakipag-momol ka?" Ngumiwi ako sa sinabi niya. "Muntik." Kung hindi lang dahil sa bwisit na Cartier na iyon. "Nako! Kelan ba mawawala 'yang pagiging Queen of NBSB mo? Pati kiss hindi mo pa nagawa. Baka wala ka pa ring nayakap, ha?"