로열 นิยาย & เรื่องราว

พุฒกรองพารุ้งระวีร์เดินต่อไปยังร้านรองเท้าแบรนด์เนมชื่อดัง หญิงสาวพยายามมองหาป้ายราคาแต่พนักงานกลับกุลีกุจอหยิบรองเท้าส้นสูงสายรัดข้อเท้าที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับเลื่อมแวววาวออกมาให้ลอง “เอาคู่นี้ค่ะ” พุฒกรองสั่งทันทีหลังจากเห็นว่ามันรับกับชุดของรุ้งระวีร์ เธอหยิบบัต รเครดิตไม่จำกัดวงเงินออกมาจ่ายอย่างไม่ลังเล

ะรูดมันออกไปจากคนตัวเล็ก ร่างเล็กตอนนี้กำลังแอ่นก้นงามงอนอยู่ตรงหน้าของคีรันโดยไร้ซึ่งสิ่งปกปิดเผยให้เห็นรอยจีบสีชมพู “อ๊ะ!! มะ ไม่นะ” อลินตาร้องท้วงเมื่อคนตัวโตฝังใบหน้าลงบนเจ้าก้อนซาลาเปาขาวเนียนพร้อมทั้งยังกัดเข้าที่ความนุ่มนิ่งนั้นจนเกิดรอยฟัน ฝ่ามือตบลงบนก้อ นนุ่มนิ่มไม่แรงมากนักด้วยความมันเขี้ยวพร้อมทั้งยังก้มหน้าลงไปกดจูบรอยฝันของตัวเอง คีรันใช้มือทั้งสองข้างแหวกก้นกลมออกจากกันเผยให้เห็นรอยจีบได้ชัดขึ้น

ครืดดดดด เสียงเก้าอี้ลากยาวครืดหนึ่ง เจ้าของร่างสูงโปร่งสวมชุดสีดำทะมึน โครงหน้าหล่อเหลาราวพระเอกหนังฮ่องกง คมคิ้วเข้มกรามชัดสวมแว่นตาทับจนมองไม่ออกว่าเป็นใคร ทว่าจิ่นไจ๋กลับตัวแข็งทื่อ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดแล่นขึ้นมาในอกเล็ก ก่อนที่กลิ่นตัวหอมฟุ้ งคล้ายดอกโบตั๋นกระจายออกจากกายเล็ก

หึหึ อามาร์แค่นขำออกมาแล้วก็ยกยิ้มมุมปากเมื่อนางพูดถูกทุกอย่าง แต่มีหรือสิ่งไหนที่เวตาลอามาร์ต้องการแล้วมิได้ครอง มันหาได้มีไม่ อามาร์ตวัดแขนไปกอดรั้งเอวเล็กคอดของคนตรงหน้าแล้วดึงรั้งเข้ามาปะทะแผงอกแกร่งตนเอง “คุณ!” พุฒิตายกมือขึ้นดันอกแกร่งเพื่อไม่ให้สองเต้าตัวเองแน บเบียดสีไปกับหน้าอกของอามาร์ “หึ...เมียข้า...” เขาก้มหน้าถามคนตัวเตี้ยในอ้อมกอด

พูดพลางข่มความรู้สึกด้วยรอยยิ้มก่อนจะป้ายเนื้อมะขามที่หน้าท้องแข็งเป็นลอนของคุณหลวง ใยบวบลูบไล้แต่เพียงแผ่วเบาลากเรื่อยมาตามหน้าขาทั้งสองข้าง ต้องสะกดใจอย่างยิ่งที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับแก่นกายที่ผงกหัวล้อหล่อนเล่นไม่หยุด เมื่อลูบไล้วนไปถึงหัวเข่า แม่พิศก็เคลื่อนมาเบื้อง หลังเพื่อลูบไล้ช่วงบั้นท้ายลงมาถึงข้อพับหลังเข่าด้านหลังเช่นกัน จากนั้นก็วกกลับไปด้านหน้าเพื่อขัดทำความสะอาดจากช่วงเข่าลงมาถึงฝ่าเท้า

บทที่ 1 คนที่ไม่สนิท สวัสดีครับวันนี้ผมจะมาเล่าเรื่องราวความรักของผมกับโมราห์แฟนสาวของผมให้ฟัง ผมชื่อตุลย์ครับ รูปร่างหน้าตาของผมก็ถือว่าดี อาจจะเป็นเพราะการที่ผมมีผิวที่ขาวและตาตี๋แบบทุนนิยมก็เป็นไปได้ครับ ส่วนโมราห์เธอเป็นหญิงสาวที่หน้าตาสะสวยมีดวงตากลมโตจมูกโ

เสียงหวานเอ่ยอย่างเย็นชา ดวงตามองคนที่นั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่อีกฝ่ายยังคงมีรอยยิ้มกว้าง ไม่สนใจท่าทีขับไล่นั้น อีกทั้งยังแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ “แม่นาง ตัวข้าคือคุณชายรองสกุลซู นามว่าซูเจี่ยน” อวิ๋นซือพอจะรู้เรื่องสกุลเดิมของฮูหยินผู้เฒ่าอยู่บ้าง อีกฝ่า ยมีอิทธิพลในลั่วหยางไม่น้อยทีเดียว อือ... ไม่น้อยจริงๆ นั่นแแหละ หากดูจากอาการวางท่าของคนตรงหน้าแล้ว

วสันต์ตบไหล่คณากร "ขอบใจ" ภายในร้านขายข้าวแกงปราภัทรสรกับยายบัวกำลังช่วยกันเก็บร้านเพื่อจะกลับไปพักผ่อนยังห้องเช่าเหมือนเช่นทุกวัน ในระหว่างนั้นยายบัวก็เกิดอาการหน้ามืดล้มลงไปกองกับพื้นหมดสติแน่นิ่งไป