Novel & Cerita 먼치킨

เด็กหนุ่มเผลอใช้น้ำเสียงดุใส่คนตัวเล็ก “กูทำแซนวิชมาให้มึงอ่ะ” ดวงตากลมโตสีคาราเมลมองตรงมาที่เขาพร้อมชูของกินทำเอาใจอ่อนยวบยาบ จะให้ดุต่อยังไงล่ะเนี่ย

“ข้าจะฆ่ามัน เด็ดไข่ออกมายัดปากมัน” [1] 1 ฉื่อ เท่ากับ 0.33 เมตร

ตัวดำใหญ่น่ากลัวที่ชื่อ “นายหมี!” “อะไรนะแก” เพื่อนถามด้วยความสนใจ “เปล่าๆ” เธอรีบปฏิเสธพลางยิ้มแย้ม ขณะเจ้าคนที่บุกเข้ามาทางหน้าต่างเดินตรงมาหาเธอแล้วนั่งลงข้างๆ “แล้วแกเป็นไงบ้างลิน กับแฟนแกยังโออยู่มั้ย”

ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว "เช่นนั้นเจ้าจะว่าอย่างไร หากคนของเจ้าถึงกับให้คนอื่นแอบสับเปลี่ยนหน้าตาแล้วล่อลวงไปได้ง่ายดาย"

กที่เมืองฮุ่ย พวกเขาจึงตัดสินใจเตรียมเสบียงไปเองจะสะดวกกว่า หนิงชิงยังมีของในตู้เย็นคอนโดของนางอีกหลายอย่าง หากพวกเขาเบื่ออาหารที่เตรียมไปนางก็จะแกล้งบอกว่าซื้อเอาไว้นานแล้วสำหรับการเดินทางซึ่งพวกขนมปังต่าง ๆ นางก็มีไม่น้อยเพราะชาติก่อนไม่ค่อยมีเวลาทำอาหาร ในตู้ เย็นนางจึงมีแต่ของที่เข้าไมโครเวฟได้หรือไม่ก็พวกผลไม้และขนมปังนมเนยต่าง ๆ หนิงชิงไม่กลัวว่าพวกเขาจะสงสัยนางแม้แต่น้อย อย่างไรเสียเมืองกังก็เป็นเมืองที่ชาวต่างชาติอยู่เยอะ ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นขนมปังของพวกชาวต่างชาติเสียหน่อย

เขาสั่งลูกน้องให้ซื้อของมาให้ตั้งแต่เที่ยง เผื่อกัลยาต้องการ “ส่วนมื้อเที่ยงสั่งมาให้แล้วอยู่ด้านนอก ไปทานได้ เป็นข้าวมันไก่ ร้านนี้ร้านโปรดผัวเลยนะ อร่อยมาก” แล้วไอ้ขาบก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองคนบนเตียง