집착 Novels & Stories

ชายหนุ่มว่าแถมมือหนาก็ยังอยู่ไม่สุก นิ้วเรียวยาวค่อย ๆ ปลดกระดุมออกจากกายหญิงสาว มือบางของกัญญ์วราพยายามจับเสื้อเอาไว้ไม่ให้เขาปลดกระดุมง่าย ๆ แต่จะมีหรือที่คนมีความปรารถนาแรงกล้าในตัวหญิงสาว มือหนาจัดการรวบมือทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างที่ว่า งอยู่จัดการปลดกระดุมออกเผยให้เห็นบราเซียร์สีดำตระขอหน้า บราเซียร์ตระขอหน้าเสียด้วย ใส่มาเหมือนรู้ใจ “หยุดเดี๋ยวนี้นะคุณ…คุณจะมาทำแบบนี้กับไม่ได้นะ คุณทำแบบนี้ก็เท่ากับว่าคุณกำลังจะข่มขืนฉันนะ” เสียงหวานพยายามหว่านล้อมชายหนุ่มไม่ให้ทำอะไรเธอแต่มันก็ไม่เป็นผล

พั่บ! พั่บ! พั่บ! จังหวะเคลื่อนไหวของโคนเนื้อและความเป็นสาวฉ่ำชื้นของคนตัวเล็กที่เขาคร่อมทับโหนตัวเข้าออกในตัวเธอกำลังดังหนักหน่วง มือใหญ่ทั้งสองจับหัวเตียงไว้มั่นพร้อมโยกไหวกดคลึงร่อนเอวสอบ ส่วนเธอก็พยายามช่วยเขาด้วยการเด้งตอบสนอง เขาพอใจแล้วแม้มันจะเป็นการ ร่วมมือที่ผิดจังหวะก็ตาม

สำหรับปลายฟ้าก็คงเหลือเพียงความเป็นเพื่อนที่ดีให้กันเท่านั้น ไม่อาจตอบรับไมตรีอย่างอื่นได้ อดีตที่เคยเจ็บปวดพวกนั้นเขาไม่อยากต้องเข้าไปในวังวนนั้นอีกแล้ว ทำผิดต่อเพื่อนจนความสัมพันธ์แตกหักคือบทเรียนชิ้นใหญ่ซึ่งคอยย้ำเตือนไม่ให้เขาก้าวพลาดอีกครั้ง ดวงตาคมละจากภาพตรงหน้า เมื่อหางตากระทบเข้ากับแท่งขนาดสั้นสีทองซึ่งตกบนพื้นตรงที่นั่งข้างคนขับ เขาโน้มไปหยิบมาดูพบว่าเป็นลิปสติกแต่ที่ไม่แน่ใจคือ..ของใคร

ห้องทั้งห้องเงียบงัน เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นแรงสอดประสานกันในความมืด ซูฮวาอิ๋นยกมือที่ยังมีรอยตรวนแตะอกตัวเองเบา ๆ ดวงตาพร่าไหวสบกับเขา “เจ้าทำให้ข้าไม่อาจแยกได้ว่าอะไรคือพันธนาการ อะไรคืออิสรภาพอีกต่อไปแล้ว”

ฉันพูดเสียงอ่อน พยายามดิ้นขัดขืน เมื่อฝ่ามือใหญ่บีบเคล้นเคล้าคลึงสองเต้าหนักๆ “แข็งสู้มือเป็นบ้า” นิ้วร้ายเกลี่ยเขี่ยยอดอกสีหวาน บีบบี้จนมันแข็งเป็นไต

บานเฉกเช่นเดียวกับคำสาป ติดตัวพันธนาการเป็นหนึ่งตามแรงกล้าแห่งปรารถนา ไม่มีการลบล้าง ชำระ ปลดเปลื้องใดจะทลายความมั่นคงอันเป็นนิรันดร์แห่งรักแท้ที่แม้แต่พระเจ้ามิอาจพราก หากสิ้นรักไร้เยื่อใยต่อกันแล้วไซร้ พันธนาการนั้นจะพรากจากด้วยตัวของมันเอง แม้แต่วาจายามลั่นสาบานก ็ล้วนมลายสูญสิ้นดังใจปอง "

ฉันจับแขนเขาแน่น เกร็งไปหมดทั้งตัว ฉันจะเสร็จ ฉันใกล้จะเสร็จแล้ว มันช้า ๆ เนิบ ๆ แต่มันเสียวสุดจะบรรยาย เราบดจูบกันไปด้วย ก่อนที่จะหยุดจ้องตากัน ทั้งที่เอวยังคงทำงานอยู่

บอดี้การ์ดประจำตัวของอคินพยายามดีดดิ้นเพื่อให้รอดพ้นจากพันธนาการ แต่เขาก็ไม่อาจสู้แรงของอคิราห์ได้ “ที่แท้...ก็คือแกนี่เอง!” อคินเปิดประตูเข้ามา พอเห็นสถานการณ์ตรงหน้า เขาก็ตรงเข้ามาคว้าตัวอคิราห์แล้วโยนเข้าไปปะทะกับฝาผนังทันที “โอ๊ะ!”

ใจฉันหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉันกำหมัดแน่นจนรู้สึกเจ็บ ฉันมองไม่เห็นสีหน้าของชายทั้งสองคน แต่ฉันรู้สึกได้ว่า ซ่งชวนกำลังพยายามแก้เชือกที่ข้อมือฉัน เขาคงไม่บ้าไปแล้วใช่ไหม? ฉันเห็นเขากำลังเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนกระทั่งเห็นรองเท้าที่เต็มไปด้วยโคลนปรากฏอยู่ในสายตาของ� �ัน

คนใต้ร่าง พูดเสียงสั่น พยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ แต่ยิ่งดิ้นเขายิ่งกดข้อมือไว้แน่น พั่บ พั่บ พั่บ คนตัวโตออกแรงกระแทกความแข็งแกร่งถาโถมใส่ร่องรักที่มันบวมช้ำจากความหยาบโลนครั้งแล้วครั้งเล่า เขาตอนนี้เหมือนคนไม่มีสติ การกระทำของเขาทุกอย่างมันรุนแรงดิบเถื่อนขึ้นเรื่ อย ๆ และมันก็ไม่ต่างอะไรกับการโดนข่มขืน