ผู้ใดก็บอกว่าสามีของข้านั้นอัปลักษณ์

ผู้ใดก็บอกว่าสามีของข้านั้นอัปลักษณ์

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-21
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
36Bab
4.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ธารา นักศึกษาเอกภาษาจีนประสบอุบัติเหตุโดนรถชนจนเสียชีวิตทำให้วิญญาณถูกดึงมายังยุคจีนโบราณ

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ

"Ibu tidak mau besanan dengan orang gila!"

Dhea meremas jemarinya sendiri, menahan sakit yang berkecamuk di dalam dada mendengar wanita paruh baya di depannya menghina sang ibu. Kalau dia sendiri yang dihina, dia masih bisa tahan. Namun, ini ibunya yang dikata-katai, sosok yang telah membesarkannya sejak kecil.

Gadis ini tiba-tiba merasa enggan bergabung ke dalam keluarga ini.

"Ibu, Bu Paramitha itu bukan orang gila, Dia hanya mengalami trauma masa lalu karena suami dan kedua anaknya meninggal karena kecelakaan. Dia ke rumah sakit jiwa hanya untuk menghilangkan traumanya itu," bantah lelaki muda yang duduk di sebelah Dhea.

Dhea melirik ke samping diam-diam. Lelaki ini yang berkali-kali menyakinkannya untuk meminta restu dari kedua orang tuanya, agar hubungan mereka bisa berlanjut ke pelaminan setelah tiga tahun. 

Selama itu pulalah pria ini mengejar-ngejar Dhea karena menganggap Dhea merupakan sosok ideal untuk menjadi istrinya.

Namun, ternyata kedua orang tua pria ini tidak berpikir hal yang sama.

"Semua orang di lingkungan ini tahu, kalau ibu wanita ini adalah pasien rumah sakit jiwa. Ibu malu, tahu! Apa gak ada perempuan lain selain perempuan ini? Kalau kau gak bisa cari perempuan yang baik bobot, bibit, dan bebetnya, biar Ibu yang cariin!"

Wanita paruh baya yang masih terlihat cantik karena perawatan mahal itu menyampirkan kerudung pasminanya sambil mencebik ke arah sang putra itu.

Dhea menelan salivanya yang terasa pahit saat mendengar penghinaan terang-terang di hadapannya ini. Sebenarnya dia sungguh tidak sanggup menghadapi kedua orang tua kekasihnya ini, tetapi ia mencoba tenang. 

"Bu, Dhea ini gadis yang baik, pintar dan cerdas. Aku juga sangat mencintainya, kenapa mempermasalahkan ibunya? Yang akan hidup bersamaku itu Dhea nantinya, Bu."

Lelaki di samping Dhea mencoba merendahkan suaranya untuk membujuk kedua orang tuanya, dia yakin dengan kelembutan, kedua orang tuanya yang terpelajar itu akan luluh.

Namun, sang ibu justru mendengus.

“Kamu nggak tahu kalau penyakit jiwa itu keturunan?” sergah wanita paruh baya itu. “Bisa saja nanti perempuan ini atau anak kalian mengidap penyakit yang sama! Kamu mau keluarga kita nanti–”

“Ibu!”

Si wanita paruh baya itu terbelalak, tidak menyangka putranya itu meninggikan suara padanya. “K-kamu berani membentak Ibu, Nak?”

Lalu, dengan berapi-api, wanita itu menunjuk-nunjuk Dhea. “Ini pasti gara-gara kamu, perempuan sial! Belum jadi istri saja sudah bisa memengaruhi anak saya buat membentak orang tuanya! Bagaimana kalau sudah menikah? Bisa-bisa dia jadi anak durhaka!”

Dhea menarik napas dalam-dalam, mencoba menstabilkan emosi dan suaranya mendengar tudingan tidak berdasar tersebut. Kepalanya terasa pusing, telinganya bahkan berdenging. Bahkan perdebatan sengit antara orang tua dan putranya itu seolah-olah terlihat seperti adegan video gerak lambat yang tidak bersuara.

Hingga akhirnya, perempuan itu memutuskan untuk berdiri.

“Cukup,” ucap Dhea dengan suara tegas, tetapi cukup lirih. Ia mengedarkan pandangan pada wanita paruh baya di depannya, kemudian pria di samping wanita itu, dan lelaki yang sebelumnya telah melamar Dhea. Ia kemudian melanjutkan, “Maafkan saya karena sudah lancang menerima pinangan putra Bapak dan Ibu. Setelah obrolan ini, saya memutuskan untuk tidak lagi bersedia menjadi bagian dari keluarga ini. Saya permisi.”

Dhea melangkah keluar tanpa memedulikan sumpah serapah di belakangnya karena tidak terima kata-kata Dhea yang seakan merendahkan putra mereka. Ia juga tidak memedulikan panggilan pria yang berjanji akan membuat Dhea bahagia di pernikahan mereka. 

Ia hanya berharap bahwa ia tidak akan pernah bertemu dengan keluarga itu lagi.

Namun, satu tahun kemudian, ketika Dhea memilih untuk menghadiri sebuah acara pernikahan teman SMA-nya di sebuah hotel bintang lima, Dhea melihatnya lagi.

Lelaki itu duduk di pelaminan dengan senyum semringah, berdampingan dengan gadis cantik yang sudah dikenal Dhea saat SMA dulu.

Dhea sengaja datang saat resepsi meskipun kawannya memintanya hadir ketika akad. Mana mungkin ia sanggup. Meskipun ia yang memutuskan hubungan, tetapi ialah yang sulit untuk melupakan.

“Dhea! Ayo ke sini!”

Para temannya mengajak Dhea untuk menyalami kedua pengantin. Sebenarnya ia enggan, hanya ingin mengisi buku tamu, kemudian pulang. Apalagi karena orang tua Aryan, pria itu, menatapnya tajam dan tidak suka sejak tadi. Namun, teman-temannya menariknya agar turut serta bersama mereka.

Mungkin karena mendengar nama Dhea disebut, Aryan, menoleh dan bertatapan dengan Dhea.

Suasana membeku untuk sesaat ketika mata mereka beradu pandang. Tidak bisa ditampik, ada perasaan rindu pada lelaki itu selama setahun ini Dhea pendam, tapi kini harus ia relakan.

"Dhea! Akhirnya kamu datang, Dhe!" Itu suara Marlina, si pengantin wanita, tampak begitu antusias ketika akhirnya ia berhadapan dengan Dhea.

Dhea tersenyum. "Lina, selamat ya,” ucapnya sembari memeluk teman SMA-nya tersebut, meski dengan canggung

Gadis itu kemudian bergeser ke samping untuk menyalami pengantin pria. “Selamat ya, Bang–”

"Kamu datang sendiri, Dhe?” tanya lelaki itu memotong kalimat Dhea. Lalu, saat keduanya masih bersalaman, ia melanjutkan dalam bisikan yang di telinga Dhea terdengar meremehkan, “Kamu belum punya pengganti Abang? Siapa suruh waktu itu kamu tidak mau kembali pada Abang." 

***

"Sudah kubilang jangan datang! Kamu kenapa ngeyel banget sih, Dhe!"

Dhea hanya tersenyum menanggapi perkataan perempuan di seberang telepon ini. Dari kemarin sepupunya ini sudah mewanti-wanti agar dia tidak datang ke pernikahan Aryan, tetapi Dhea tetap nekad.

Kini, gadis itu tengah berdiri di luar aula resepsi. Ia sama sekali tidak menjawab pertanyaan mantan kekasihnya tersebut dan hanya tersenyum. Tidak ia sangka–setelah kedua orang tuanya, Aryan kini turut meremehkan Dhea.

"Aku gak enak sama Marlina kalau gak datang, nanti pasti digosipin di grup alumni kalau aku belum bisa move on dari suaminya."

"Lah, emang kamu belum bisa move on kan dari lelaki itu!"

Dhea menghela napas. "Ngaco. Aku belum punya pasangan bukan berarti belum bisa move on dari dia."

"Kamu baik-baik saja, kan?"

"Iya, aku baik-baik saja."

Kini terdengar suara Intan, sepupunya di seberang saluran telepon, menghela napas. Kemudian, gadis itu melanjutkan, "Sebaiknya kamu cepat cari pasangan deh, Dhe! Rawan dituduh Marlina kamu tuh! Dia kan iri banget sama kamu sejak dulu.”

"Iya, tadi saja Bang Aryan juga tanya-tanya aku sudah punya pengganti dia atau belum. Nggak pantas nggak sih nanya gitu pas di nikahannya sendiri?"

"Nah, kan ... apa  kubilang!?” Intan mendengus. “Sudahlah! Kamu aku jodohin sama temannya Mas Afkar aja. Jangan nolak! Nanti alamat ketemuan dan waktunyanya aku kirim.”

Sepupunya itu kembali berusaha menjodohkan Dhea dengan teman suaminya.

"Tan, tapi aku–”

Namun, sebelum Dhea menolak rencana Intan, sepupunya, telepon sudah diputus secara sepihak. Tidak lama kemudian, ponselnya berdenting, tanda sebuah pesan masuk.

[Kafe Cassanova. Pukul tujuh malam. Jangan telat!]

Gadis itu menghela napas panjang. Sekarang sudah pukul 5.00 sore. Rasanya, Dhea bisa langsung pergi ke kafe setelah ini.

Namun, saat gadis itu sampai di sana tepat pukul 7.00 malam, isi kafe tersebut kebanyakan pasangan mesra dan geng perempuan cantik yang sedang bergosip. Sama sekali tidak ada tanda-tanda pria yang harus Dhea temui malam itu.

[Temannya Mas Afkar kayaknya kejebak macet. Biasa, jam pulang kantor. Sabar menunggu ya!]

Sebuah pesan dari Intan ia terima kemudian, membuat Dhea langsung cemberut. Ia duduk di salah satu kursi dan mulai menunggu.

Akan tetapi, bahkan ketika jam sudah menunjukkan pukul setengah delapan malam, belum ada pria yang menghampiri mejanya. Gadis itu mulai dongkol karena sudah membuang waktu selama setengah jam. Apalagi, perutnya sudah lapar.

Dhea tidak mau walau hanya pesan minuman, harga makanan dan minuman di sini sangat mahal. Uangnya sangat sayang kalau untuk dibelikan makanan mahal seperti ini. Harga satu porsi makanan di sini bisa untuk makan tiga hari nasi rames di warteg dekat kontrakannya. Jadi sejak tadi, gadis itu sama sekali belum memesan apa pun.

"Mana sih, orangnya? Lama banget! Ini sudah hampir jam delapan malam. Bener-bener ngaret!” gerutu Dhea. “Belum jadi suami sudah begini, apalagi nanti kalau jadi suami? Bisa-bisa di sia-siakan aku."

Gadis itu akhirnya hanya mentertawakan perkataannya sendiri. 

Jadi suami? Ngimpi kali! 

Ini baru pertemuan buat kenalan saja, masih jauh untuk menikah, makhluk yang diajak kencan buta kali ini saja belum terlihat wujudnya.

Tiba-tiba, bahunya ditepuk oleh seseorang, disusul suara bariton yang menyapa gendang telinga Dhea.

"Selamat malam. Maaf saya terlambat. Apa Anda sudah menunggu lama?”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Chamaiporn Sriworamaikul
Chamaiporn Sriworamaikul
เรื่องนี้แหวกแนวดีค่ะ มีเพศที่สามที่ท้องได้ด้วย สนุกดีค่ะ ลองอ่านดูนะคะ...
2025-06-18 09:09:32
0
1
36 Bab
บทนำ
"เฮ้ย ไอ้ธารพรุ่งนี้มีส่งรายงานนะเว้ย" ธาราพยักหน้าให้กับเพื่อนที่ตะโกนบอก เขาชื่อ ธารา อายุ 21 ปี เป็นนักศึกษาเอกวิชาภาษาจีน ธาราเป็นคนชื่นชอบภาษาจีนและนิยายจีนอย่างมาก นอกจากเรียนแล้วเวลาว่างเขาก็จะทุ่มเทกับการอ่านนิยายชีวิตของเขาวนลูปอยู่อย่างนี้ไม่มีอะเรียนเปลี่ยน จนกระทั่งเอี๊ยดดด!!โครม!!!"กรี๊ด มีคนโดนรถชน""มีคนโดนรถชนรีบโทรเรียกรถพยาบาลเร็ว""ดูท่าแล้วไม่น่ารอด""น่าสงสารจังยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย""อึก" ร่างของธาราเต็มไปด้วยเหลือดนอดแผ่หลาอยู่ตรงฟุตบาทเมื่อมีรถยนต์คันหนึ่งเสียหลักมาพุ่งชน ธารารู้สึกมึนงงร่างการปวดหนึบก็สติจะดับวูบไป"ที่นี่ที่ไหน" ธารากวาดสายตารอบๆเห็นแต่เพียงความมืดมิด"นี่เราตายแล้วเหรอ ฮึก" ความรู้สึกเศร้าตีตื้นขึ้นมาในอก เขายังมีความฝัน ยังมีสิ่งที่อย่างทำ ทำไมโชคชะตาถึงได้ใจร้ายนัก "โอ๊ย!" ร่างของธาราทรุดลงกับพื้นมือกุมหัวด้วยอาการเจ็บปวด ภาพเหตุการณ์มากมายหลั่งไหลเข้ามาก่อนสติจะดับวูบไป"อึก!" ธาราสลึมสลือลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดศีรษะ"เฟินหนิงเจ้าฟื้นแล้ว!" ธารามองชายตรงหน้าที่พูดกับเขาอย่างดีใจก็รู้สึกสงสารนัก ใช่ ธารารู้แล้วว่าในตอนนี้เข
Baca selengkapnya
บทที่ 1
ยามเหม่า (05:00-06:59) สองสามีภรรยาตื่นขึ้นมาเตรียมตัวเข้าป่าทั้งสองถือตระกร้าขึ้นสะพายหลังคนละอัน"อย่าอยู่ห่างจากข้า เจ้าอย่าลืม" หวังลี่หมิงเอ่ยย้ำกับภรรยาอีกครั้ง"ขอรับ ข้าจะไม่อยู่ห่างท่านแม้แต่ก้าวเดียว" หลี่เฟินหนิงพยักหน้ารับสามี สองสามีเดินทางเข้าป่า โดนเข้าไปลึกหน่อยเขตป่าบริเวณนี้ไม่มีชาวบ้านเข้ามาเพราะค่อนข้างลึกและอันตราย ในหมู่บ้านที่ทั้งสองอาศัยอยู่ไม่มีคนล่าสัตว์ส่วนมากไปทำงานรับจ้างมากกว่าส่วนหวังลี่หมิงนั้นมักจะเข้ามาล่าสัตว์ออกไปขายที่เหลาอาหารไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากรับจ้างเพียงแต่ไม่มีใครจ้างเพียงเพราะเขามีหน้าตาอัปลักษณ์ ไอ้คนพวกนี้ช่างมีทัศนคติติดลบนัก หลี่เฟินหนิงได้แต่คิดในใจระหว่างเดินสองสามีภรรยาก็กวาดตามองหาของที่จะสามารถนำไปกินได้ ตอนนี้ในตะกร้าของหลี่เฟินหนิงเต็มไปด้วยพริก ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด มะนาว น่าแปลกที่มันมีวัตถุดิบประกอบอาหารไทยแต่ก็ช่างเถอะคงไม่มีอะไรเหนือความคาดหมายมากกว่าเขาได้มาเกิดในร่างนี้ ณ ที่แห่งนี้แล้วล่ะ ตอนแรกหวังลี่หมิงก็บอกว่าวัตถุดิบที่เขาเก็บไปนั้นกินไม่ได้เถียงกันอยู่นานสุดท้ายหลี่เฟินหนิงก็ชนะ"ท่านพี่ นั่นหมูป่านี่ขอรับ" หลี่เฟิ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
สองสามีภรรยาเดินจับจ่ายซื้อของในตลาดก่อนที่หลี่เฟินหนิงจะนึกบางอย่างได้"ท่านพี่ขอรับ เราซื้อเกวียนดีหรือไม่ขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยถามผู้เป็นสามี"อืม พี่ก็ว่าดี งั้นเราไปที่ตลาดค้าวัวกัน" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบจากนั้นทั้งสองคนจึงเดินไปที่ตลาดค้าวัว"นายท่านต้องการรับอะไรหรือขอรับ""ข้าต้องการวัวสำหรับลากเกวียน" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบ"นี่เลยขอรับ วัวสองตัวนี้เป็นวัวหนุ่มแข็งแรงยิ่งนัก" เถ้าแก่ร้านพลางเอ่ยแนะนำวัวพันธุ์ดี"งั้นข้าเอาสองตัวนี้ ไม่ทราบว่าร้านท่านรับทำเกวียนหรือไม่" หวังลี่หมิงลี่หมิงเอ่ยถาม"รับขอรับ มีทั้งแบบรับทำและเกวียนทำเสร็จแล้ว" เถ้าแก่ร้านเอ่ยตอบอย่างใจดีไม่ได้ดูถูกแม้ว่าทั้งสองจะแต่งตัวด้วยผ้าเนื้อหยาบปะชุนหลายจุดก็ตาม"ข้าขอดูเกวียนทำเสร็จแล้วได้หรือไม่" หลี่เฟินหนิงเอ่ยถาม"ได้ขอรับฮูหยินน้อย เชิญทางนี้" จากนั้นเถ้าแก่ร้านก็พามาดูเกวียนที่ทำเสร็จแล้วมีหลายขนาดตั้งแต่เล็ก กลาง ใหญ่"ท่านพี่ เราเอาเกวียนใหญ่เลยดีหรือไม่ขอรับจะได้ใส่ของได้เยอะ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยถามความเห็นของสามี ในอนาคตเขาคิดว่าจะค้าขายจึงอยากได้เกวียนที่กว้างพอใส่ของ"ตามใจเจ้า" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบภรรยา
Baca selengkapnya
บทที่ 3
ยามเหม่า (05:00-06:59) สองสามีภรรยาตื่นเช้าเช่นเคย วันนี้หวังลี่หมิงตั้งใจว่าจะเข้าป่าล่าสัตว์เช่นเคย แม้ว่าตอนนี้เขาจะมีเงินจากการขายเห็ดหลินจือได้แต่เงินนั้นใช้ไปเรื่อยๆวันนึงมันก็ต้องหมด เพราะงั้นหวังลี่หมิงจึงคิดว่าตอนที่ยังมีแรงควรหาเก็บไว้ดีกว่าภายภาคหน้าภรรยาของเขาจะได้มิลำบาก"ท่านพี่จะเข้าป่ารึขอรับ" หลี่เฟินหนิงเห็นสามีเตรียมอุปกรณ์สำหรับเข้าป่าจึงเอ่ยถาม"ใช่ พี่ว่าจะลองเข้าป่าดูสักหน่อยเผื่อจะได้สัตว์อะไรมาบ้าง" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบภรรยา"งั้นข้าขอไปด้วยอีกได้หรือไม่ขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยถาม เขาอยากเข้าป่าอีกครั้งเผื่อว่าเจอของดีอีก"พี่ว่าเจ้าพักอยู่บ้านไม่ดีกว่าหรือ" หวังลี่หมิงไม่อยากให้ภรรยาต้องเหน็ดเหนื่อย หรือเจออันตรายในป่า"ข้าอยากไปกับท่านพี่ขอรับ ข้ามีเรื่องจะบอกท่านพี่ด้วย" หลี่เฟินหนิงคิดจะบอกหวังลี่หมิงเรื่องมิติ เพราะอย่างไรเสียหวังลี่หมิงก็มิใช่คนโลภมากอีกทั้งยังเป็นสามีของเขา"งั้นวันนี้พี่จะพาเจ้าไปหาของป่าตามลำธาร" หวังลี่หมิงไม่อยากให้ภรรยาต้องเหนื่อยจึงเปลี่ยนจากการล่าสัตว์ในป่าลึกเป็นการหาของป่าแถวลำธารที่อยู่ไม่ไกลมากแทน"ขอรับ" หลี่เฟินหนิงขอตัวไปเตร
Baca selengkapnya
บทที่ 4
"ข้าสบายดีขอรับ ท่านแม่มีธุระอันใดกับข้ารึขอรับ" หวังลี่หมิงเอ่ยถามหญิงวัยกลางคนตรงหน้า"ตอนนี้บ้านของเรากำลังลำบาก เงินทองขาดมือ แม่ได้ยินว่าเจ้านำเนื้อไปขายในเมืองได้เงินมาจึงจะมาขอหยิบยืมเจ้าสักหน่อย" นางหลินเจียเอ่ยตอบพลางทำสีหน้าน่าสงสาร "ท่านแม่เงินที่ขายเนื้อได้ไม่ได้มากอย่างที่ท่านคิด ตอนนี้ข้าใช้ซื้อของเข้าบ้านหมดแล้วขอรับ" หวังลี่หมิงได้ฟังสิ่งที่คนตรงหน้าเอ่ยก็เข้าใจทันทีว่าเหตุใดผู้เป็นแม่ถึงพูดจาดีกับตน"เจ้ามีเงินซื้อเกวียนซะใหญ่โต จะหมดได้อย่างไรกัน! " นางหลินเจียตวาดเสียงดังด้วยความไม่พอใจ"ท่านแม่" นางซิงอีรีบกระตุกเเขนเสื้อแม่สามีเมื่อเห็นอีกคนกำลังทำให้แผนการล่ม"ท่านแม่เงินของข้าหมดไปแล้วจริงๆ" หวังลี่หมิงรู้สึกหน่วงหัวใจยิ่งนัก หากเขาไม่มีเงินผู้เป็นแม่จะจำได้หรือไม่ว่ามีลูกชายคนนี้อยู่"ท่านแม่ ถ้ามันไม่มีเงินก็เอาเกวียนของมันซะสิเจ้าคะ" นาวซิงอีรีบกระซิบยุแยงแม่สามี"เอาล่ะ ในเมื่อเงินของเจ้าหมดแล้วก็หมดไป งั้นก็ยกเกวียนนั่นให้ข้าซะ เวลาจะเอาข้าวไปขายในเมืองจะได้สะดวก" นางหลินเจียพูดแกมสั่ง"ท่านแม่ ข้าทำเยี่ยงนั้นไม่ได้หรอกขอรับ" หวังลี่หมิงพูดอย่างอ่อนใจ"ท
Baca selengkapnya
บทที่ 5
หลังจากกลับมาจากในเมืองหลี่เฟินหนิงก็บอกเล่าถึงสิ่งที่เขาต้องการทำให้กับหวังลี่หมิงฟังทันที"ข้าคิดจะขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ข้าวเหนียวไก่ปิ้งขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยบอกสามี"ข้าวเหนียวหมูปิ้งไก่ปิ้งอย่างนั้นหรือ มันเป็นเช่นไรพี่ไม่เคยเห็น" หวังลี่หมิงเอ่ยถามอย่างสงสัยกับชื่ออาหารแปลกประหลาด"ไว้ข้าจะทำให้ท่านพี่ชิมดูขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยบอกสามี"ได้ แล้วเจ้าจะไปขายเมื่อใด" หวังลี่หมิงเอ่ยถาม"อีกสามวันเตาปิ้งย่างถึงจะเสร็จ ข้าคิดว่าจะไปขายหลังจากนั้นขอรับ ระหว่างนี้ข้าอยากขอให้ท่านพี่ไปตัดต้นไผ่มาทำไม้เสียบหมูให้ข้าได้หรือไม่ขอรับ" หลี่เฟินหนิงคิดว่าเมื่อได้เตามาแล้ววันต่อมาเขาก็จะลองเปิดร้านขายเลย ระหว่างนี้ก็ต้องเตรียมวัสดุอุปกรณ์เสียก่อน"ได้สิ พรุ่งนี้พี่จะไปตัดต้นไผ่มาทำให้เจ้า" เขาต้องตามใจภรรยาอยู่แล้ว ไม่ว่าหลี่เฟินหนิงจะให้เขาทำสิ่งใดเขาก็ยินดีที่จะทำให้"ขอบคุณท่านพี่ขอรับ" หลี่เฟินหนิงคลี่ยิ้มให้สามี"เป็นพี่มากกว่าที่ต้องขอบคุณที่เจ้ายอมรับและไม่รังเกียจคนอัปลักษณ์เช่นพี่" นอกจากภรรยาคนนี้แล้วตอนนี้เขาไม่มีคนอื่นที่เป็นครอบครัวอีก และเขาสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะรักษาคนในครอบค
Baca selengkapnya
บทที่ 6
หวังลี่หมิงเดินเท้าเพื่อที่จะไปที่บ้านของผู้นำหมู่บ้านเพื่อที่จะติดต่อขอซื้อที่ดิน ระหว่างทางเจอชาวบ้านที่มองด้วยสายตารังเกียจ ส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นสตรี เกอ และบุรุษวัยหนุ่ม ที่รังเกียจเขา ส่วนผู้เฒ่าชราและชายวัยกลางคนนั้นล้วนปฏิบัติต่อเขาเสกเช่นคนปกติ"นั่นมันไอ้คนอัปลักษณ์นี่นา""หน้าตาก็อัปลักษณ์เหตุใดจึงมาเดินเผ่นผ่านในหมู่บ้านให้เป็นที่รังเกียจเช่นนี้""อย่าไปใกล้มันเข้าล่ะ ประเดี๋ยวจะนำพาความโชคร้ายมาให้"เสียงด่าทอก่นว่าหรือนินทาไม่ได้ทำให้หวังลี่หมิงเสียใจดังเช่นวันวาน กลับกันตอนนี้เขารู้สึกเฉยเมยต่อคำพูดของคนพวกนี้เสียด้วยซ้ำคงจะจริงดังที่ภรรยาของเขาว่า ทุกคนย่อมมีข้อเสียอยู่ในตัวเห็นทีข้อเสียของคนพวกนี้คือปากกระมัง"ท่านป้าจางขอรับ ท่านลุงจางอยู่บ้านหรือไม่ขอรับ" หวังลี่หมิงเอ่ยถามภรรยาของผู้นำหมู่บ้านที่นั่งอยู่"เจ้ามีธุระอะไร" นางจางหวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระชากนางเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่รังเกียจหวังลี่หมิง"ข้ามีธุระจะคุยกับท่านลุงจางน่ะขอรับ" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม"สามีข้าไม่ว่างพบเจ้าหรอก ไสหัวกลับไปซะอย่ามาเป็นเสนียดให้บ้านข้า" นางจางหวินพูดพร้อมกับ
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ยามโหย่ว(17:00-18:59) หลี่เฟินหนิงเตรียมวัตถุดิบที่จะนำไปขายในวันพรุ่งนี้ โดยมีหวังลี่หมิงคอยเช็ดใบบัวไว้สำหรับห่อข้าวเหนียวหมูปิ้งให้ลูกค้า"ท่านพี่หิวหรือยังขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยถามเพราะเห็นว่าตอนนี้ก็ยามโหย่วแล้วเกรงว่าสามีของตนจะหิว"พี่รู้สึกหิวนิดหน่อย" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบภรรยาแม้ว่าความจริงเขาจะหิวมากก็เถอะ"เช่นนั้นข้าจะทำอาหารให้ท่านพี่กินก่อนนะขอรับ กินข้าวเสร็จเราค่อยมาหมักหมูกับไก่ไว้" หลี่เฟินหนิงเอ่ยบอกพร้อมกับนำวัตถุดิบออกมาจากมิติ โดยที่หวังลี่หมิงยังคงตกใจทุกครั้งที่อยู่ๆของก็โผล่มาตรงหน้า"มีอันใดให้พี่ช่วยหรือไม่" หวังลี่หมิงถามอย่างกระตือรือร้น เขาไม่อยากให้ภรรยาเหนื่อยเพียงฝ่ายเดียว"ท่านพี่ช่วยข้าหุงข้าวได้หรือไม่ขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยบอก"ได้สิ" พูดจบหวังลี่หมิงก็ลุกขึ้นไปก่อไฟเพื่อเตรียมหุงข้าวทันทีส่วนหลี่เฟินหนิงก็กลับมาสนใจการเตรียมวัตถุดิบวันนี้หลี่เฟินหนิงจะทำเมนู ต้มยำทะเลน้ำข้น หมึกผัดผงกะหรี่ และไข่เจียวปู หลี่เฟินหนิงนำกุ้งมาปลอกเปลือกและผ่าหลังเอาเส้นดำออก จากนั้นจึงมาหั่ั่่นปลาหมึกและแล่เนื้อปลากระพงโดยแร่เอาแต่เนื้อ นำทั้งหมดไปล้างด้วยเกลือแ
Baca selengkapnya
บทที่ 8
ยามอิ๋น (03:00-04:59) สองร่างที่นอนเปลือยเปล่ากอดกันอยู่ก็ตื่นขึ้น หลี่เฟินหนิงได้แต่ก้มหน้าด้วยความเขินอายแต่ในใจกับเข่นเคี้ยวสามีที่ทำให้เขาปวดเนื้อปวดตัวไปหมด'ข้าเพิ่งรู้ว่าสามีเป็นคนกินจุเช่นนี้' หลี่เฟินหนิง'ภรรยา ของข้าช่างเขินอายได้น่ารักยิ่งนัก' หวังลี่หมิงแม้จะเขินอายมากเท่าใดแต่พวกเขาก็ยังมีสิ่งที่ต้องทำ ทั้งสองลุกขึ้นไปทำธุระส่วนตัวของตนเองให้เรียบร้อยแล้วจึงพากันขนของขึ้นเกวียน สองสามีภรรยามาถึงแผงขายในยามเหม่า (05:00-06:59) ก็พบว่ามีผู้คนมารออยู่เต็มหน้าร้าน ทั้งสองจึงรีบขนของลงจากเกวียนเพื่อตั้งร้าน"มาแล้วเหรอ""พ่อค้าข้านึกว่าท่านจะไม่มาซะแล้ว""ทุกท่านใจเย็นๆก่อนนะขอรับ รอข้าตั้งร้านและย่างหมูสักครู่หรือหากใครมีธุระก็ไปทำก่อนได้ค่อยกลับมาซื้อนะขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยบอกลูกค้าในขณะที่หวังลี่หมิงเริ่มก่อไฟ เมื่อเสร็จจึงให้หลี่เฟินหนิงนำหมูกับไก่มาย่างก่อนที่ตนจะขอตัวนำเกวียนไปจอดไว้ที่จอดเกวียน ส่วนลูกค้าก็ไม่มีใครไปไหนเพราะกลัวว่าจะกลับมาซื้อไม่ทันพวกเขาจึงพากันเข้าแถวรอ ผ่านไปสักพักหมูและไก่บางส่วนก็เริ่มสุกหลี่เฟินหนิงจึงให้หวังลี่หมิงที่กลับมาจากการนำเกวียนไ
Baca selengkapnya
บทที่ 9
เมืองหลวงแค้นเป่ยหลี่"ฝ่าบาท ได้ข่าวของน้องบ้างหรือไม่" สตรีสูงศักดิ์ที่อยู่เหนือคนทั้งแผ่นดินเอ่ยตามบุตรชายที่ตอนนี้ครองตำแหน่งฮ่องเต้ปกครองแคว้น"มิมีผู้ใดพบเห็นผู้ที่มีลักษณะคล้ายน้องรองเลยพะยะค่ะเสร็จแม่" บุรุษที่อยู่ในชุดลายมังกรเอ่ยด้วยอ่อนใจ"นานมากแล้ว แม่ไม่รู้ว่าเยี่ยนเออร์จะเป็นเยี่ยงไรบ้าง" ไทเฮาเอ่ยขึ้นด้วยความเศร้าโศก เกือบยี่สิบปีแล้วที่เขาไม่รู้ว่าบุตรคนรองเป็นตายร้ายดีเช่นไร"เสด็จแม่อย่าได้กังวลพระทัย ลูกสัญญาว่าจะตามหาเยี่ยนเออร์จนกว่าจะพบ หากยังไม่พบลูกจะมิมีวันเลิกตามหาน้องพะยะค่ะ" เซียวเฟยหลงเอ่ยกับมารดาด้วยน้ำเสียงแน่วแน่"แม่เป็นห่วงน้องเหลือเกินฝ่าบาท" ไทเฮาพูดพลางน้ำตาคลอ ตั้งแต่โอรสคนรองหายไปนางรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากแต่จำต้องเข้มแข็งมิเช่นนั้นบัลลังค์โอรสองค์โตของนางอาจสั่นคลอนได้"ท่านแม่โปรดถนอมพระวรกายเถิดพะยะค่ะ ไม่ใช่แค่ลูกที่ส่งคนออกตามหาน้อง ตอนนี้คนของน้องสามเองก็เริ่มตามหาน้องรองเช่นกัน" หน่วยเหยี่ยวดำที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นโดยชินอ๋องได้ไม่นานมากนักขึ้นชื่อเรื่องการสืบข่าว ยามนี้ปลอดภัยสงครามแล้วชินอ๋องจึงให้หน่วยเหยี่ยวดำเริ่มออกตามหาน้องชายของตนห
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status