ผู้ใดก็บอกว่าสามีของข้านั้นอัปลักษณ์

ผู้ใดก็บอกว่าสามีของข้านั้นอัปลักษณ์

last updateآخر تحديث : 2025-05-21
بواسطة:  หยางม่งเหยาمكتمل
لغة: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 تصنيف. 1 review
36فصول
4.0Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ธารา นักศึกษาเอกภาษาจีนประสบอุบัติเหตุโดนรถชนจนเสียชีวิตทำให้วิญญาณถูกดึงมายังยุคจีนโบราณ

عرض المزيد

الفصل الأول

บทนำ

Lillian, this is not about love. It comes down to obligation. Her father spoke with a hard, relentless quality. Edward Ashford was a man fashioned from stone, his presence an immobile force in the upper society of New York. His slicked back salt-and-pepper hair, his perfect tailored suit, a picture of control and expectation. 

Lillian's emerald-green eyes flicked up to meet his sight. And what about satisfaction? 

A scorn. A contemptuous sweep of his hand. You have wasted too much time believing in illogical dreams. Married to Damon Blackwood guarantees our legacy. Only that counts. 

Blackwood, Damon Just the name caused her to shiver involuntarily. Everyone in the city knew him, the cold, merciless billionaire who used iron fists to build his empire. Their participation had been planned for years, whispered in elite social circles, but he had never once acknowledged her presence. 

just a contract; nothing more. No flowers, no proposals, no softly worded pledges. Just a legal agreement tying her to a man who had not even bothered to show up for his own engagement announcement. 

The attorney cleared his throat with a bland, businesslike attitude. "Miss Ashford, if you are ready..." 

Lillian squeezed her fingers over the pen. ready? She wasn't exactly. But did there exist another choice? Her father's eager gaze, the silent weight of the Ashford name, the crushing walls of their past, all of it collapsed down on her, pushing her forward. 

She agreed. The ink dried quickly, dark swashes marking her doom. 

A minute of quiet, weighty and stifling. The attorney nodded then quietly snapped the folder closed. 

The contract is finalised. 

Lillian breathed, half-expecting the ground to move beneath her, for something to feel different. 

Nothing. 

Her pulse thumping, she moved towards the door looking for the guy she had just legally pledged herself to. 

There was no Damon Blackwood visible. 

The door moaned open. 

Inside Damon Blackwood carried the weight of an unheard storm. 

Tall, broad-shouldered, and shockingly composed, he was the kind of man whose presence quieted rooms. Precision cut jet-black hair framed a face made from harsh angles, cheekbones carved like stone, lips set in an incomprehensible line. But his eyes caused the air to stop in her throat. ice-blue, cutting, cold, devoid of warmth. 

Neither spoke for a little instant. 

Then he started the quiet breaking. Let's not pretend this implies something. 

She cut the words over her. 

Lillian's fingers curled across her gown's silky silk. I never said it as well. 

Though it never came to his eyes, a smile ghosted his lips. Good. Then we really get each other. 

Like a guy evaluating an investment rather than a bride, his eyes strayed over her, aloof, uncaring. 

She raised her chin, not allowing the embarrassment show. At least you could have been there at the deal signing. 

Damon's face stayed devoid of emotion. I squander time on formality not at all. 

Her chest began to ache hollow-style. His speech was devoid of hatred, of cruelty, only a pure, unvarnish indifference. 

"then I hope you don’s expect me to waste my time pretending." She faked a grin, cool and practiced, the ideal copy of a lady not breaking inside. 

His eyes stayed too long, something unreadable blazing behind those frigid blue eyes. 

It vanished then, just as fast. 

Damon started to face the door. The ceremony gets underway in one hour. Don't be late. 

Lillian watched him vanish, his presence hanging like a ghost in the poorly lighted room. 

She cracked something inside of her. 

not noisy. Not quite obvious. 

Just a little silent, breaking thing. 

"Poor girl," someone said in a whisper. a loveless marriage. 

Blackwood hardly even looks at her. 

Lillian stood at the altar, calm force gripping her bouquet. Damon, across from her, exuded measured grace. Perfect black tuxedo, hands held casually, his face devoid of feeling. 

The voice of the officiant boomed throughout the great hall uttering vows that ought to have significance. But the words fell hollow, a simple deal closing before the elite of the city. 

"I do," Lillian answered with even, steady voice. 

The turn of Damon. Stop. Then, like the words bored him, "I do." 

The air seemed heavy and oppressive. 

The officiant said, "Seal the vowels with a kiss." 

Lillian's breath paused. 

Not in tenderness, not possession, but in cold necessity, Damon leaned in and his lips brushed hers. 

Breathing ghostly on her cheek, he said, "Don't expect a fairy tale." 

Lillian Ashford stood at the brink of the bed, her silk bridal gown gathering about her feet. The weight of the diamond ring on her finger seemed more than it had hours ago. She had spent the past hour believing herself Damon would come by listening to the subdued buzz of the metropolis outside the glass. 

right now, any moment. 

He would come through the door, untie his tie, and make some offhand comments on the ridiculousness of the event. Maybe he would let himself smile, one just for her. Maybe he would see her waiting, expectant, and something in him softened. 

Still, the door closed never opened. 

The expectation turned from curdled into uncomfortable. 

Silence was broken by a knock. 

Her pulse became faster. She proceeded towards the entrance, swallowed down the anxieties, and polished the lace on her gown. When she opened it, though, Damon was not standing there. 

a housekeeper. Young, restless, eyes downcast. 

She held out a well-folded note, her words just audible above a whisper. "From Mr. Blackwood." 

Before Lillian opened the paper, her fingers clenched around it. The handwriting was exact, crisp, totally emotion-free. 

Something arrived. Avoid waiting for me. 

Her heart came to halt. 

The maid stopped, as though she sensed the change in the air. Would you like me to do? 

"No." Though her fingers shook against the clean paper, Lillian's voice was shockingly calm. You can go. 

This evening she had envisioned differently. 

Not in a naive, romantic sense, but with the naive expectation Damon may at least admit her presence. That he would view her as anything more than a transaction. 

He had left her with silence instead. 

She stretched for the champagne bottle, twisted the cellophane, but her fingers slipped. She laughed, bitter and silent, then stopped. She had never especially enjoyed champagne. 

She glanced at a flutter of light. Diminished but alive, the television screen showed breaking news from The Avalon, the most elite club in the city. 

Her breath became stopped. 

The broadcast focused on a familiar person slumped back in a leather booth, a whisky glass in hand, radiating simple arrogance. Blackwood Damon. 

Not only Damon but also others. 

Beside him, Seraphina Langley wore a crimson dress that hung to every curve and tilted her head to whisper something to his ear. 

Lillian turned over in her stomach. 

Before Seraphina leaned in, the camera caught her lips twisting into a smile; her words were clear despi

te the subdued volume. 

"Poor Lillian," she said, fingers tracing Damon's sleeve. She assumed he would have come to her, really. 

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى

المراجعات

Chamaiporn Sriworamaikul
Chamaiporn Sriworamaikul
เรื่องนี้แหวกแนวดีค่ะ มีเพศที่สามที่ท้องได้ด้วย สนุกดีค่ะ ลองอ่านดูนะคะ...
2025-06-18 09:09:32
0
1
36 فصول
บทนำ
"เฮ้ย ไอ้ธารพรุ่งนี้มีส่งรายงานนะเว้ย" ธาราพยักหน้าให้กับเพื่อนที่ตะโกนบอก เขาชื่อ ธารา อายุ 21 ปี เป็นนักศึกษาเอกวิชาภาษาจีน ธาราเป็นคนชื่นชอบภาษาจีนและนิยายจีนอย่างมาก นอกจากเรียนแล้วเวลาว่างเขาก็จะทุ่มเทกับการอ่านนิยายชีวิตของเขาวนลูปอยู่อย่างนี้ไม่มีอะเรียนเปลี่ยน จนกระทั่งเอี๊ยดดด!!โครม!!!"กรี๊ด มีคนโดนรถชน""มีคนโดนรถชนรีบโทรเรียกรถพยาบาลเร็ว""ดูท่าแล้วไม่น่ารอด""น่าสงสารจังยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย""อึก" ร่างของธาราเต็มไปด้วยเหลือดนอดแผ่หลาอยู่ตรงฟุตบาทเมื่อมีรถยนต์คันหนึ่งเสียหลักมาพุ่งชน ธารารู้สึกมึนงงร่างการปวดหนึบก็สติจะดับวูบไป"ที่นี่ที่ไหน" ธารากวาดสายตารอบๆเห็นแต่เพียงความมืดมิด"นี่เราตายแล้วเหรอ ฮึก" ความรู้สึกเศร้าตีตื้นขึ้นมาในอก เขายังมีความฝัน ยังมีสิ่งที่อย่างทำ ทำไมโชคชะตาถึงได้ใจร้ายนัก "โอ๊ย!" ร่างของธาราทรุดลงกับพื้นมือกุมหัวด้วยอาการเจ็บปวด ภาพเหตุการณ์มากมายหลั่งไหลเข้ามาก่อนสติจะดับวูบไป"อึก!" ธาราสลึมสลือลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดศีรษะ"เฟินหนิงเจ้าฟื้นแล้ว!" ธารามองชายตรงหน้าที่พูดกับเขาอย่างดีใจก็รู้สึกสงสารนัก ใช่ ธารารู้แล้วว่าในตอนนี้เข
اقرأ المزيد
บทที่ 1
ยามเหม่า (05:00-06:59) สองสามีภรรยาตื่นขึ้นมาเตรียมตัวเข้าป่าทั้งสองถือตระกร้าขึ้นสะพายหลังคนละอัน"อย่าอยู่ห่างจากข้า เจ้าอย่าลืม" หวังลี่หมิงเอ่ยย้ำกับภรรยาอีกครั้ง"ขอรับ ข้าจะไม่อยู่ห่างท่านแม้แต่ก้าวเดียว" หลี่เฟินหนิงพยักหน้ารับสามี สองสามีเดินทางเข้าป่า โดนเข้าไปลึกหน่อยเขตป่าบริเวณนี้ไม่มีชาวบ้านเข้ามาเพราะค่อนข้างลึกและอันตราย ในหมู่บ้านที่ทั้งสองอาศัยอยู่ไม่มีคนล่าสัตว์ส่วนมากไปทำงานรับจ้างมากกว่าส่วนหวังลี่หมิงนั้นมักจะเข้ามาล่าสัตว์ออกไปขายที่เหลาอาหารไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากรับจ้างเพียงแต่ไม่มีใครจ้างเพียงเพราะเขามีหน้าตาอัปลักษณ์ ไอ้คนพวกนี้ช่างมีทัศนคติติดลบนัก หลี่เฟินหนิงได้แต่คิดในใจระหว่างเดินสองสามีภรรยาก็กวาดตามองหาของที่จะสามารถนำไปกินได้ ตอนนี้ในตะกร้าของหลี่เฟินหนิงเต็มไปด้วยพริก ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด มะนาว น่าแปลกที่มันมีวัตถุดิบประกอบอาหารไทยแต่ก็ช่างเถอะคงไม่มีอะไรเหนือความคาดหมายมากกว่าเขาได้มาเกิดในร่างนี้ ณ ที่แห่งนี้แล้วล่ะ ตอนแรกหวังลี่หมิงก็บอกว่าวัตถุดิบที่เขาเก็บไปนั้นกินไม่ได้เถียงกันอยู่นานสุดท้ายหลี่เฟินหนิงก็ชนะ"ท่านพี่ นั่นหมูป่านี่ขอรับ" หลี่เฟิ
اقرأ المزيد
บทที่ 2
สองสามีภรรยาเดินจับจ่ายซื้อของในตลาดก่อนที่หลี่เฟินหนิงจะนึกบางอย่างได้"ท่านพี่ขอรับ เราซื้อเกวียนดีหรือไม่ขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยถามผู้เป็นสามี"อืม พี่ก็ว่าดี งั้นเราไปที่ตลาดค้าวัวกัน" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบจากนั้นทั้งสองคนจึงเดินไปที่ตลาดค้าวัว"นายท่านต้องการรับอะไรหรือขอรับ""ข้าต้องการวัวสำหรับลากเกวียน" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบ"นี่เลยขอรับ วัวสองตัวนี้เป็นวัวหนุ่มแข็งแรงยิ่งนัก" เถ้าแก่ร้านพลางเอ่ยแนะนำวัวพันธุ์ดี"งั้นข้าเอาสองตัวนี้ ไม่ทราบว่าร้านท่านรับทำเกวียนหรือไม่" หวังลี่หมิงลี่หมิงเอ่ยถาม"รับขอรับ มีทั้งแบบรับทำและเกวียนทำเสร็จแล้ว" เถ้าแก่ร้านเอ่ยตอบอย่างใจดีไม่ได้ดูถูกแม้ว่าทั้งสองจะแต่งตัวด้วยผ้าเนื้อหยาบปะชุนหลายจุดก็ตาม"ข้าขอดูเกวียนทำเสร็จแล้วได้หรือไม่" หลี่เฟินหนิงเอ่ยถาม"ได้ขอรับฮูหยินน้อย เชิญทางนี้" จากนั้นเถ้าแก่ร้านก็พามาดูเกวียนที่ทำเสร็จแล้วมีหลายขนาดตั้งแต่เล็ก กลาง ใหญ่"ท่านพี่ เราเอาเกวียนใหญ่เลยดีหรือไม่ขอรับจะได้ใส่ของได้เยอะ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยถามความเห็นของสามี ในอนาคตเขาคิดว่าจะค้าขายจึงอยากได้เกวียนที่กว้างพอใส่ของ"ตามใจเจ้า" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบภรรยา
اقرأ المزيد
บทที่ 3
ยามเหม่า (05:00-06:59) สองสามีภรรยาตื่นเช้าเช่นเคย วันนี้หวังลี่หมิงตั้งใจว่าจะเข้าป่าล่าสัตว์เช่นเคย แม้ว่าตอนนี้เขาจะมีเงินจากการขายเห็ดหลินจือได้แต่เงินนั้นใช้ไปเรื่อยๆวันนึงมันก็ต้องหมด เพราะงั้นหวังลี่หมิงจึงคิดว่าตอนที่ยังมีแรงควรหาเก็บไว้ดีกว่าภายภาคหน้าภรรยาของเขาจะได้มิลำบาก"ท่านพี่จะเข้าป่ารึขอรับ" หลี่เฟินหนิงเห็นสามีเตรียมอุปกรณ์สำหรับเข้าป่าจึงเอ่ยถาม"ใช่ พี่ว่าจะลองเข้าป่าดูสักหน่อยเผื่อจะได้สัตว์อะไรมาบ้าง" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบภรรยา"งั้นข้าขอไปด้วยอีกได้หรือไม่ขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยถาม เขาอยากเข้าป่าอีกครั้งเผื่อว่าเจอของดีอีก"พี่ว่าเจ้าพักอยู่บ้านไม่ดีกว่าหรือ" หวังลี่หมิงไม่อยากให้ภรรยาต้องเหน็ดเหนื่อย หรือเจออันตรายในป่า"ข้าอยากไปกับท่านพี่ขอรับ ข้ามีเรื่องจะบอกท่านพี่ด้วย" หลี่เฟินหนิงคิดจะบอกหวังลี่หมิงเรื่องมิติ เพราะอย่างไรเสียหวังลี่หมิงก็มิใช่คนโลภมากอีกทั้งยังเป็นสามีของเขา"งั้นวันนี้พี่จะพาเจ้าไปหาของป่าตามลำธาร" หวังลี่หมิงไม่อยากให้ภรรยาต้องเหนื่อยจึงเปลี่ยนจากการล่าสัตว์ในป่าลึกเป็นการหาของป่าแถวลำธารที่อยู่ไม่ไกลมากแทน"ขอรับ" หลี่เฟินหนิงขอตัวไปเตร
اقرأ المزيد
บทที่ 4
"ข้าสบายดีขอรับ ท่านแม่มีธุระอันใดกับข้ารึขอรับ" หวังลี่หมิงเอ่ยถามหญิงวัยกลางคนตรงหน้า"ตอนนี้บ้านของเรากำลังลำบาก เงินทองขาดมือ แม่ได้ยินว่าเจ้านำเนื้อไปขายในเมืองได้เงินมาจึงจะมาขอหยิบยืมเจ้าสักหน่อย" นางหลินเจียเอ่ยตอบพลางทำสีหน้าน่าสงสาร "ท่านแม่เงินที่ขายเนื้อได้ไม่ได้มากอย่างที่ท่านคิด ตอนนี้ข้าใช้ซื้อของเข้าบ้านหมดแล้วขอรับ" หวังลี่หมิงได้ฟังสิ่งที่คนตรงหน้าเอ่ยก็เข้าใจทันทีว่าเหตุใดผู้เป็นแม่ถึงพูดจาดีกับตน"เจ้ามีเงินซื้อเกวียนซะใหญ่โต จะหมดได้อย่างไรกัน! " นางหลินเจียตวาดเสียงดังด้วยความไม่พอใจ"ท่านแม่" นางซิงอีรีบกระตุกเเขนเสื้อแม่สามีเมื่อเห็นอีกคนกำลังทำให้แผนการล่ม"ท่านแม่เงินของข้าหมดไปแล้วจริงๆ" หวังลี่หมิงรู้สึกหน่วงหัวใจยิ่งนัก หากเขาไม่มีเงินผู้เป็นแม่จะจำได้หรือไม่ว่ามีลูกชายคนนี้อยู่"ท่านแม่ ถ้ามันไม่มีเงินก็เอาเกวียนของมันซะสิเจ้าคะ" นาวซิงอีรีบกระซิบยุแยงแม่สามี"เอาล่ะ ในเมื่อเงินของเจ้าหมดแล้วก็หมดไป งั้นก็ยกเกวียนนั่นให้ข้าซะ เวลาจะเอาข้าวไปขายในเมืองจะได้สะดวก" นางหลินเจียพูดแกมสั่ง"ท่านแม่ ข้าทำเยี่ยงนั้นไม่ได้หรอกขอรับ" หวังลี่หมิงพูดอย่างอ่อนใจ"ท
اقرأ المزيد
บทที่ 5
หลังจากกลับมาจากในเมืองหลี่เฟินหนิงก็บอกเล่าถึงสิ่งที่เขาต้องการทำให้กับหวังลี่หมิงฟังทันที"ข้าคิดจะขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ข้าวเหนียวไก่ปิ้งขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยบอกสามี"ข้าวเหนียวหมูปิ้งไก่ปิ้งอย่างนั้นหรือ มันเป็นเช่นไรพี่ไม่เคยเห็น" หวังลี่หมิงเอ่ยถามอย่างสงสัยกับชื่ออาหารแปลกประหลาด"ไว้ข้าจะทำให้ท่านพี่ชิมดูขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยบอกสามี"ได้ แล้วเจ้าจะไปขายเมื่อใด" หวังลี่หมิงเอ่ยถาม"อีกสามวันเตาปิ้งย่างถึงจะเสร็จ ข้าคิดว่าจะไปขายหลังจากนั้นขอรับ ระหว่างนี้ข้าอยากขอให้ท่านพี่ไปตัดต้นไผ่มาทำไม้เสียบหมูให้ข้าได้หรือไม่ขอรับ" หลี่เฟินหนิงคิดว่าเมื่อได้เตามาแล้ววันต่อมาเขาก็จะลองเปิดร้านขายเลย ระหว่างนี้ก็ต้องเตรียมวัสดุอุปกรณ์เสียก่อน"ได้สิ พรุ่งนี้พี่จะไปตัดต้นไผ่มาทำให้เจ้า" เขาต้องตามใจภรรยาอยู่แล้ว ไม่ว่าหลี่เฟินหนิงจะให้เขาทำสิ่งใดเขาก็ยินดีที่จะทำให้"ขอบคุณท่านพี่ขอรับ" หลี่เฟินหนิงคลี่ยิ้มให้สามี"เป็นพี่มากกว่าที่ต้องขอบคุณที่เจ้ายอมรับและไม่รังเกียจคนอัปลักษณ์เช่นพี่" นอกจากภรรยาคนนี้แล้วตอนนี้เขาไม่มีคนอื่นที่เป็นครอบครัวอีก และเขาสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะรักษาคนในครอบค
اقرأ المزيد
บทที่ 6
หวังลี่หมิงเดินเท้าเพื่อที่จะไปที่บ้านของผู้นำหมู่บ้านเพื่อที่จะติดต่อขอซื้อที่ดิน ระหว่างทางเจอชาวบ้านที่มองด้วยสายตารังเกียจ ส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นสตรี เกอ และบุรุษวัยหนุ่ม ที่รังเกียจเขา ส่วนผู้เฒ่าชราและชายวัยกลางคนนั้นล้วนปฏิบัติต่อเขาเสกเช่นคนปกติ"นั่นมันไอ้คนอัปลักษณ์นี่นา""หน้าตาก็อัปลักษณ์เหตุใดจึงมาเดินเผ่นผ่านในหมู่บ้านให้เป็นที่รังเกียจเช่นนี้""อย่าไปใกล้มันเข้าล่ะ ประเดี๋ยวจะนำพาความโชคร้ายมาให้"เสียงด่าทอก่นว่าหรือนินทาไม่ได้ทำให้หวังลี่หมิงเสียใจดังเช่นวันวาน กลับกันตอนนี้เขารู้สึกเฉยเมยต่อคำพูดของคนพวกนี้เสียด้วยซ้ำคงจะจริงดังที่ภรรยาของเขาว่า ทุกคนย่อมมีข้อเสียอยู่ในตัวเห็นทีข้อเสียของคนพวกนี้คือปากกระมัง"ท่านป้าจางขอรับ ท่านลุงจางอยู่บ้านหรือไม่ขอรับ" หวังลี่หมิงเอ่ยถามภรรยาของผู้นำหมู่บ้านที่นั่งอยู่"เจ้ามีธุระอะไร" นางจางหวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระชากนางเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่รังเกียจหวังลี่หมิง"ข้ามีธุระจะคุยกับท่านลุงจางน่ะขอรับ" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม"สามีข้าไม่ว่างพบเจ้าหรอก ไสหัวกลับไปซะอย่ามาเป็นเสนียดให้บ้านข้า" นางจางหวินพูดพร้อมกับ
اقرأ المزيد
บทที่ 7
ยามโหย่ว(17:00-18:59) หลี่เฟินหนิงเตรียมวัตถุดิบที่จะนำไปขายในวันพรุ่งนี้ โดยมีหวังลี่หมิงคอยเช็ดใบบัวไว้สำหรับห่อข้าวเหนียวหมูปิ้งให้ลูกค้า"ท่านพี่หิวหรือยังขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยถามเพราะเห็นว่าตอนนี้ก็ยามโหย่วแล้วเกรงว่าสามีของตนจะหิว"พี่รู้สึกหิวนิดหน่อย" หวังลี่หมิงเอ่ยตอบภรรยาแม้ว่าความจริงเขาจะหิวมากก็เถอะ"เช่นนั้นข้าจะทำอาหารให้ท่านพี่กินก่อนนะขอรับ กินข้าวเสร็จเราค่อยมาหมักหมูกับไก่ไว้" หลี่เฟินหนิงเอ่ยบอกพร้อมกับนำวัตถุดิบออกมาจากมิติ โดยที่หวังลี่หมิงยังคงตกใจทุกครั้งที่อยู่ๆของก็โผล่มาตรงหน้า"มีอันใดให้พี่ช่วยหรือไม่" หวังลี่หมิงถามอย่างกระตือรือร้น เขาไม่อยากให้ภรรยาเหนื่อยเพียงฝ่ายเดียว"ท่านพี่ช่วยข้าหุงข้าวได้หรือไม่ขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยบอก"ได้สิ" พูดจบหวังลี่หมิงก็ลุกขึ้นไปก่อไฟเพื่อเตรียมหุงข้าวทันทีส่วนหลี่เฟินหนิงก็กลับมาสนใจการเตรียมวัตถุดิบวันนี้หลี่เฟินหนิงจะทำเมนู ต้มยำทะเลน้ำข้น หมึกผัดผงกะหรี่ และไข่เจียวปู หลี่เฟินหนิงนำกุ้งมาปลอกเปลือกและผ่าหลังเอาเส้นดำออก จากนั้นจึงมาหั่ั่่นปลาหมึกและแล่เนื้อปลากระพงโดยแร่เอาแต่เนื้อ นำทั้งหมดไปล้างด้วยเกลือแ
اقرأ المزيد
บทที่ 8
ยามอิ๋น (03:00-04:59) สองร่างที่นอนเปลือยเปล่ากอดกันอยู่ก็ตื่นขึ้น หลี่เฟินหนิงได้แต่ก้มหน้าด้วยความเขินอายแต่ในใจกับเข่นเคี้ยวสามีที่ทำให้เขาปวดเนื้อปวดตัวไปหมด'ข้าเพิ่งรู้ว่าสามีเป็นคนกินจุเช่นนี้' หลี่เฟินหนิง'ภรรยา ของข้าช่างเขินอายได้น่ารักยิ่งนัก' หวังลี่หมิงแม้จะเขินอายมากเท่าใดแต่พวกเขาก็ยังมีสิ่งที่ต้องทำ ทั้งสองลุกขึ้นไปทำธุระส่วนตัวของตนเองให้เรียบร้อยแล้วจึงพากันขนของขึ้นเกวียน สองสามีภรรยามาถึงแผงขายในยามเหม่า (05:00-06:59) ก็พบว่ามีผู้คนมารออยู่เต็มหน้าร้าน ทั้งสองจึงรีบขนของลงจากเกวียนเพื่อตั้งร้าน"มาแล้วเหรอ""พ่อค้าข้านึกว่าท่านจะไม่มาซะแล้ว""ทุกท่านใจเย็นๆก่อนนะขอรับ รอข้าตั้งร้านและย่างหมูสักครู่หรือหากใครมีธุระก็ไปทำก่อนได้ค่อยกลับมาซื้อนะขอรับ" หลี่เฟินหนิงเอ่ยบอกลูกค้าในขณะที่หวังลี่หมิงเริ่มก่อไฟ เมื่อเสร็จจึงให้หลี่เฟินหนิงนำหมูกับไก่มาย่างก่อนที่ตนจะขอตัวนำเกวียนไปจอดไว้ที่จอดเกวียน ส่วนลูกค้าก็ไม่มีใครไปไหนเพราะกลัวว่าจะกลับมาซื้อไม่ทันพวกเขาจึงพากันเข้าแถวรอ ผ่านไปสักพักหมูและไก่บางส่วนก็เริ่มสุกหลี่เฟินหนิงจึงให้หวังลี่หมิงที่กลับมาจากการนำเกวียนไ
اقرأ المزيد
บทที่ 9
เมืองหลวงแค้นเป่ยหลี่"ฝ่าบาท ได้ข่าวของน้องบ้างหรือไม่" สตรีสูงศักดิ์ที่อยู่เหนือคนทั้งแผ่นดินเอ่ยตามบุตรชายที่ตอนนี้ครองตำแหน่งฮ่องเต้ปกครองแคว้น"มิมีผู้ใดพบเห็นผู้ที่มีลักษณะคล้ายน้องรองเลยพะยะค่ะเสร็จแม่" บุรุษที่อยู่ในชุดลายมังกรเอ่ยด้วยอ่อนใจ"นานมากแล้ว แม่ไม่รู้ว่าเยี่ยนเออร์จะเป็นเยี่ยงไรบ้าง" ไทเฮาเอ่ยขึ้นด้วยความเศร้าโศก เกือบยี่สิบปีแล้วที่เขาไม่รู้ว่าบุตรคนรองเป็นตายร้ายดีเช่นไร"เสด็จแม่อย่าได้กังวลพระทัย ลูกสัญญาว่าจะตามหาเยี่ยนเออร์จนกว่าจะพบ หากยังไม่พบลูกจะมิมีวันเลิกตามหาน้องพะยะค่ะ" เซียวเฟยหลงเอ่ยกับมารดาด้วยน้ำเสียงแน่วแน่"แม่เป็นห่วงน้องเหลือเกินฝ่าบาท" ไทเฮาพูดพลางน้ำตาคลอ ตั้งแต่โอรสคนรองหายไปนางรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากแต่จำต้องเข้มแข็งมิเช่นนั้นบัลลังค์โอรสองค์โตของนางอาจสั่นคลอนได้"ท่านแม่โปรดถนอมพระวรกายเถิดพะยะค่ะ ไม่ใช่แค่ลูกที่ส่งคนออกตามหาน้อง ตอนนี้คนของน้องสามเองก็เริ่มตามหาน้องรองเช่นกัน" หน่วยเหยี่ยวดำที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นโดยชินอ๋องได้ไม่นานมากนักขึ้นชื่อเรื่องการสืบข่าว ยามนี้ปลอดภัยสงครามแล้วชินอ๋องจึงให้หน่วยเหยี่ยวดำเริ่มออกตามหาน้องชายของตนห
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status