ผู้ใดก็บอกว่าสามีของข้านั้นอัปลักษณ์

แม่กลับจับขอบโต๊ะไว้ ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวออกมา

“ดีจัง”

ขอบตาของเธอแดงก่ำ แต่มุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“ในที่สุดจืออี้ก็จะได้กลับบ้านแล้ว”

พ่อโอบไหล่แม่แล้วพูดว่า “พวกเรารอวันนี้มานานเหลือเกิน”

เทียนบนเค้กยังไม่ได้ถูกเป่าให้ดับ

ฉันยืนอยู่ที่เดิม หูอื้อไปหมด

“รอมานาน...ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?”

แม่เงยหน้ามองฉัน แววตาไหววูบ

“ตั้งแต่หกขวบมั้ง”

“ตอนนั้นลูกก็ยิ่งเหมือนพี่สาวน้อยลงเรื่อย ๆ แล้ว”

ฉันกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว แต่กลับสำลักเข้าหลอดลมอย่างแรง

ฉันไอจนตัวงอ น้ำตาถึงกับไหลออกมา

แต่กลับไม่มีใครมองฉันแม้แต่คนเดียว

ตั้งแต่อายุหกขวบ แม่ก็มักพูดว่าฉันไม่เหมือนพี่สาว

เธอรื้อชุดกระโปรงสีขาวที่พี่สาวเคยใส่ออกมาให้ฉันใส่

ชุดเล็กเกินไป คอเสื้อรัดจนฉันแทบหายใจไม่ออก ส่วนปลายแขนเสื้อก็คับจนรัดแขนแน่น

แม่ขมวดคิ้ว มองฉันอย่างไม่ชอบใจ

“ตอนจืออี้ใส่ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย”

เธอเปิดวิดีโอของพี่สาวตอนยังมีชีวิตให้ฉันดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พอดูไปได้ครึ่งหนึ่ง เธอก็จะกดหยุด

“เวลาจืออี้ยิ้มจะไม่เห็นฟัน”

“จืออี้จับปากกาแบบนี้”

“เวลาจืออี้พูด เสียงจะเบามาก”

ฉันจึงฝึกเลียนแบบทุกวัน

ทรงผมของพี่สาวในรูป ต่อให้หลับตาฉันก็ทำออกมาได้

ท่าทางและน้ำเสียงของพี่สาวในวิดีโอ ฉันจำได้ขึ้นใจยิ่งกว่าบทเรียนเสียอีก

ฉันพยายามเปลี่ยนตัวเองให้เป็นเหมือนพี่สาว

ฉันคิดว่า ขอแค่เหมือนขึ้นอีกนิด เหมือนขึ้นอีกสักหน่อย พ่อกับแม่ก็คงมีความสุขขึ้นบ้าง

แต่ไม่ว่าฉันจะตั้งใจเลียนแบบแค่ไหน เวลาพวกเขามองฉันก็ยังคงส่ายหน้าอย่างผิดหวัง

“ยังไม่เหมือนอยู่ดี”

“ยังห่างไกลเกินไป”

ครั้งหนึ่งฉันสวมชุดกระโปรงสีขาว แล้วเลียนแบบพี่สาว ก้มหน้าเรียกเธอว่า “แม่”

เธอมองฉันอยู่นาน จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลลงมา

“อันอัน ไม่ต้องเลียนแบบแล้ว”

“ต่อให้ลูกเลียนแบบได้เหมือนแค่ไหน ลูกก็ไม่ใช่เธออยู่ดี”

คืนนั้นฉันซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ร้องไห้ตลอดทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น ฉันก็ยังท่องจำวิดีโอของพี่สาวตั้งแต่ต้นจนจบเหมือนเดิม

ต่อมา จี้เฉินเป็นคนดึงฉันออกมาจากชีวิตแบบนั้น

ตอนเรียนมัธยม เขาเห็นฉันกำลังท่องไดอารี่เก่าของพี่สาวอยู่ตรงทางเดิน จึงแย่งไปโยนลงถังขยะ

เขาพูดว่า “เสิ่นอันอัน เธอไม่ใช่เงาของใคร”

คำพูดนั้นคอยประคองฉันมาหลายปี

เพราะอย่างนั้น ตอนที่หน้านั้นเด้งขึ้นบนโทรศัพท์ของเขาเมื่อครู่ ในใจฉันจึงยังแอบคาดหวังอย่างน่าขันอยู่เล็กน้อย

แต่เขาก็กดเลือก “ยินยอม” อยู่ดี

ฉันมองเขา

“จี้เฉิน นายก็คิดว่าควรใช้ฉันแลกพี่สาวกลับมาเหมือนกันเหรอ?”

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ก่อนจะหลบสายตาฉัน

“อันอัน นี่ก็แค่การทดสอบ”

“ไม่แน่ว่าจะสำเร็จ”

ปลายลิ้นฉันชาไปชั่วขณะ

“แล้วตอนที่นายกดเลือก ‘ยินยอม’ นายได้นึกถึงฉันบ้างไหม?”

เขาขมวดคิ้ว

“เธอเลิกพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้สักทีได้ไหม?”

“คุณน้าก็เสียใจมากพอแล้ว”

“คุณน้าก็แค่คิดถึงพี่สาวของเธอมากเกินไป”

พ่อหยิบบัตรประชาชนของฉันออกจากกระเป๋าแล้วเอาไป

ฉันยื่นมือไปห้าม

เขาผลักฉันออกอย่างแรง

“พอจืออี้กลับมา จืออี้ต้องใช้มัน”

ฉันมองตาเขาแล้วถามว่า “แล้วฉันล่ะ?”

พ่อหมุนตัวล็อกปิด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญ

“ลูกสองคนเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน”

“ของบางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องแยกให้ชัดขนาดนั้นว่าเป็นของใคร”

ฉันกลับเข้าห้อง หยิบใบรับรองจบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยออกมา

ทันทีที่ปลายนิ้วแตะชื่อ ตัวอักษรสีดำก็เหมือนถูกน้ำซึมจนเลือนออก

ชื่อ “เสิ่นอันอัน” ค่อย ๆ จางลงทีละเส้นทีละขีด

ชื่อ “เสิ่นจืออี้” ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมา

ใบหน้าในรูปเหมือนถูกหมอกปกคลุม จนเหลือเพียงเค้าโครง

ฉันจ้องตัวอักษรเหล่านั้นจนลืมแม้แต่จะกะพริบตา

จนกระทั่งดวงตาแห้งผากจนเจ็บ ฉันถึงค่อย ๆ หลับตาลง

วินาทีต่อมา น้ำตาก็ไหลลงมาตามแก้ม

ประตูถูกผลักเปิดออก

เมื่อแม่เห็นใบปริญญา แววตาของเธอกลับเป็นประกายขึ้นมา

“ตอนเด็กจืออี้ไม่มีโอกาสได้เติบโต”

“ตอนนี้ก็ถือว่าได้เติมส่วนที่ขาดไปแล้ว”

ใบหน้าฉันเปรอะไปด้วยน้ำตา ฉันเงยหน้ามองเธอ

“แม่ ถ้าฉันต้องตายจริง ๆ ล่ะ?”

นิ้วของเธอบีบกรอบประตูแน่น เล็บขูดกับกรอบจนเกิดเสียงแผ่วเบา

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงพูดว่า “อย่าพูดอะไรที่เป็นลางไม่ดี”

หลังประตูปิดลง ฉันค่อย ๆ ไถลตัวลงนั่งกับพื้น กอดเข่าตัวเองแน่นแล้วซุกหน้าลงกับเข่า

ในกลุ่มแชตครอบครัว แม่เพิ่งเปลี่ยนชื่อที่ตั้งไว้ให้ฉัน

จาก “อันอัน” กลายเป็น “ร่างรองรับของจืออี้”