ความจริงที่หนักใจ

การตามหาความจริงอย่างไม่ลดละ

อินยังคงไม่ละความพยายามที่จะค้นหาความจริงเกี่ยวกับตัวเอง แม้จะถูกบ่าวไพร่ในเรือนมองว่าแปลกที่เอาแต่ซักไซ้เรื่องของตัวเองกับคนอื่น แต่เขาก็ไม่สนใจ เขาเดินวนไปทั่วเรือน คอยถามไถ่ถึงเรื่องราวในอดีตของ "อิน" ที่เขาเคยเป็น

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา อินมักจะเดินวนเวียนไปตามเรือน คอยทำเนียนตีสนิทกับเหล่าบ่าวไพร่ ก่อนจะแอบซักถามเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเองในอดีต

แต่ทุกครั้งที่เอ่ยปากถาม ก็มักจะได้เสียงหัวเราะเบา ๆ กับคำพูดที่ฟังดูไม่ค่อยเข้าหูเท่าไร

"เองนี่ชักจะเป็นบ้าไปจริง ๆ หรือเปล่า? หลงลืมไปหมดแล้วรึไง?"

แม้จะถูกมองด้วยสายตาแปลกใจ หรือแม้กระทั่งบางคนถึงกับหลบเลี่ยงไม่อยากตอบคำถาม แต่ความพยายามของอินก็ไม่สูญเปล่าเสียทีเดียว เพราะยังมีบางคนที่ยอมเปิดปากเล่าอะไรบางอย่างให้ฟัง

"ที่คุณเปรมซื้อเองมา เพราะท่านบอกว่าเองละม้ายคล้ายกับเพื่อนในวัยเด็กของท่าน"

คำพูดนี้ทำให้อินชะงักไปชั่วครู่ คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว... เพื่อนในวัยเด็ก?

อีกคนหนึ่งที่ถูกถามไปเมื่อวันก่อน ก็เคยพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

"ข้าไม่คิดว่าเองจะเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ จากที่เคยปิดปากเงียบสนิท ราวกับกลัวพิกุลจะล่วง กลายมาเป็นพูดมากจนพวกข้าขี้เกียจตอบ"

อินหลุบตามองพื้น คำพูดนี้ยิ่งทำให้เขาสับสนมากขึ้นกว่าเดิม

แล้วอีกเสียงหนึ่งก็ดังก้องอยู่ในหัว...

"คุณเปรมกับเอง ดูท่าเหมือนจะสนิทกัน แต่ก็ไม่สนิท"

ประโยคนี้ฟังดูแปลกประหลาด แต่กลับทำให้หัวใจของอินรู้สึกหน่วงแปลก ๆ เหมือนกำลังขบคิดอะไรบางอย่างที่เกือบจะนึกออก... แต่กลับจับต้องไม่ได้เสียทีเดียว

เงาของความทรงจำใต้ต้นมะลิ

อินพยายามตามหาคำตอบเกี่ยวกับตัวเองมาโดยตลอด ถามไถ่เหล่าบ่าวไพร่ไปทั่ว แต่ดูเหมือนยิ่งถาม ยิ่งได้รับแต่คำตอบที่ทำให้สับสนมากขึ้นไปอีก

จนท้ายที่สุด เขาหันไปใช้วิธีอื่นแทน คือการเฝ้าสังเกตคุณเปรมด้วยตาของตัวเอง

และมันก็นำพาเขามาพบกับภาพหนึ่ง...

คุณเปรมยืนอยู่ใต้ร่มเงาอ่อนโยนของต้นมะลิ ท่ามกลางสายลมเย็นยามบ่าย แสงแดดอ่อนสาดกระทบใบไม้สีเขียวสดจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ ดอกมะลิสีขาวบริสุทธิ์เริ่มผลิบานตามกิ่งก้าน ส่งกลิ่นหอมอบอวลในอากาศ

ชายหนุ่มเจ้าของรูปลักษณ์สง่างามยังคงยืนนิ่ง ไร้ซึ่งคำพูดหรือการเคลื่อนไหวใด ๆ มีเพียงสายตาที่ทอดมองต้นไม้นั้นอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังพินิจบางสิ่งที่อยู่ไกลเกินจะเอื้อมถึง

อินซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเสา มองภาพตรงหน้าโดยไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองกำลังกลั้นหายใจ

‘ต้นมะลิ...’

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นคุณเปรมมายืนตรงนี้ แต่อาจเป็นครั้งแรกที่เขารับรู้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ปกคลุมบรรยากาศรอบกายคุณเปรม ความโหยหา ความอาวรณ์ และบางสิ่งที่ดูคล้ายกับความเจ็บปวดเงียบ ๆ

ราวกับต้นมะลิต้นนี้คือเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ฝังรากลึกในใจของเขา

อินเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเหลือบมองต้นไม้นั้นอย่างครุ่นคิด

‘ต้นมะลิต้นนี้... มีความหมายอะไรกับคุณเปรมกันแน่?’

เสียงลมพัดแผ่วผ่าน ใบไม้พลิ้วไหว อากาศเย็นราวกับฤดูฝนกำลังจะมาเยือน ทว่าในใจของอินกลับเต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้มากขึ้นกว่าเดิม...

ขณะเดินผ่านลานกว้างหลังเรือน อินเห็นสิงกำลังกวาดลานอยู่ เขาเดินเข้าไปหาอย่างไม่ลังเล

"สิง ข้าถามอะไรหน่อยสิ" อินเปิดประเด็น

" เออ อะไรอีกละ "

" ต้นมะลินี่น่ะ คุณเปรมดูรักมันมากเลยนะ"

สิงเงยหน้าขึ้นจากไม้กวาด มองอินด้วยแววตาขบขัน "เองนี่ชักจะอาการหนักจริงๆ ลงลืมเสียหมดแล้ว"

"ห้ะ? ทำไมนายถึงว่าแบบนั้น?" อินเลิกคิ้วสงสัย

สิงถอนหายใจเฮือก ก่อนจะพยักพเยิดไปทางมุมเรือนที่มีต้นมะลิแผ่กิ่งก้านเล็กๆ อยู่

"ก็ต้นมะลิต้นนั้นน่ะ เองกับคุณเปรมช่วยกันปลูกขึ้นมาไม่ใช่รึ?"

อินเบิกตากว้าง มองตามไปยังต้นมะลิที่มีดอกขาวสะอาดส่งกลิ่นหอมจางๆ ในสายลมยามเย็น

"ข้ากับคุณเปรม...ช่วยกันปลูก?" อินพึมพำ

"อืม ตอนแรกมันเกือบตายแล้วแท้ๆ รากเน่า ใบเหลือง แต่เองกับคุณเปรมก็ช่วยกันดูแลมันทุกวัน ขุดดิน ใส่ปุ๋ย รดน้ำ บางคืนเองยังเอาน้ำค้างจากโอ่งไปรดต้นไม้ต้นนี้อยู่เลย ขนาดข้าจะล้มตัวลงนอนยังเห็นเองวิ่งวุ่นอยู่ตรงนี้" สิงพูดยิ้มๆ พลางส่ายหน้า

"ข้าก็นึกว่าเองคงจำได้อยู่หรอก"

อินยืนฟังนิ่งๆ ความรู้สึกบางอย่างไหลเข้ามาในอก เขามองต้นมะลิต้นนั้นอย่างพิจารณา แผ่วเบาสายตาไล่ตามกลีบดอกที่สะท้อนแสงตะวันราวกับความทรงจำที่หล่นหาย

ต้นมะลิที่กำลังออกดอกงดงาม...เป็นสิ่งที่เขากับคุณเปรมเคยช่วยกันดูแล

อินยกมือขึ้นแตะที่อกตนเองเบาๆ เขาไม่รู้ว่าหัวใจดวงนี้กำลังเต้นแรงเพราะอะไร รู้แค่ว่า...เขาอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับคุณเปรมให้มากกว่านี้

อากาศยามบ่ายคล้อยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางของดอกมะลิ อินยืนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ กวาดตามองพิจารณากลีบสีขาวสะอาดที่บานแย้มรับแสงอ่อน ๆ อย่างเงียบงัน ลมเย็นพัดเอื่อย ๆ พาเอากลิ่นหอมละมุนมาปะทะจมูก ราวกับความทรงจำบางอย่างที่เขาเอื้อมไม่ถึงกำลังค่อย ๆ ไหลผ่านไปพร้อมกับสายลม

อินมัวแต่จมอยู่ในภวังค์ จนไม่ได้สังเกตเลยว่ามีบุคคลหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ จู่ ๆ ความรู้สึกอุ่นร้อนก็แตะแผ่วเบาที่ต้นคอ ทำให้ร่างสูงสะดุ้งสุดตัว รีบหันหลังกลับไปอย่างฉับพลันโดยไม่ทันระวัง แรงปะทะเบา ๆ ทำให้คนที่เข้ามาเผลอเซถอยไป อินรีบคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ตามสัญชาตญาณ ก่อนจะดึงเข้ามาประคองตัวไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ

ดวงตาสองคู่สบกันในระยะประชิด ใกล้เสียจนอินมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีนิลของอีกฝ่าย

"ข้าไม่คิดว่าอินจะเป็นเจ้าตูบ ที่ตื่นตูมง่ายเช่นนี้"

เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่แต่งแต้มอยู่บนใบหน้าของคุณเปรม อินเพิ่งรู้ตัวว่าแขนแกร่งของตัวเองยังคงโอบเอวอีกฝ่ายไว้แน่น ร้อนวูบไปทั้งตัว รีบปล่อยมือแทบไม่ทัน

"ข-ขออภัยขอรับ!" เขาพูดตะกุกตะกัก ยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อ ใบหูแดงจัดจนซ่อนไม่มิด

คุณเปรมไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะละสายตาจากอินไปมองต้นมะลิแทน เขายืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ อินโดยไม่พูดอะไร แต่กลับให้ความรู้สึกสงบอย่างประหลาด

อินเหลือบตามองไฝเล็กๆนั้นที่มุมปากอิ่ม มีแสงแดดอ่อน ๆ สาดกระทบบนเสี้ยวหน้าของคุณเปรม นัยน์ตาคู่งามสะท้อนเงาของต้นมะลิที่ปลูกไว้ด้วยกัน ในแววตานั้นมีบางสิ่งที่ลึกซึ้งและอ่อนโยน ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มแผ่วเบา

ในวินาทีนั้น อินไม่แน่ใจเลยว่ากลิ่นหอมของดอกมะลิ หรือกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวของคุณเปรมที่กำลังทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงกันแน่...

สายลมพัดเอื่อย ๆ แทรกผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้ เสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ เป็นจังหวะเดียวกับความเงียบที่โรยตัวลงระหว่างคนสองคน

หลังจากยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน คุณเปรมก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หนักแน่น

"ข้าขอโทษ...ที่คืนนั้นทำให้เจ้าต้องเห็นภาพอันน่าอับอาย และคงน่ารังเกียจสำหรับเจ้า"

อินชะงักไปเล็กน้อย หันมองคนข้างกายที่ตอนนี้ใบหน้าขาวนวลกลับดูหมองเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด แม้จะพยายามรักษาท่าทีให้สงบ แต่แววตาที่หลุบลงต่ำกลับซ่อนบางสิ่งบางอย่างไว้ไม่มิด

อินเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมา เขาอยากจะยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังบางเพื่อปลอบโยน แต่ก็ต้องชะงักมือกลางอากาศ มันคงไม่งาม หากเขาจะแสดงความใกล้ชิดเช่นนั้น

และก่อนที่อินจะเอ่ยอะไรออกไป คุณเปรมก็พูดต่อ

"หลังจากนี้ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องของข้าแล้วนะ เพราะข้าเองก็จะเลิกยุ่งกับเจ้าแล้วเช่นกัน"

น้ำเสียงเรียบเรื่อยของเขาฟังดูเหมือนเป็นคำประกาศที่แน่วแน่ แต่กลับทิ้งร่องรอยของความเจ็บปวดไว้ในอากาศอย่างประหลาด

อินเบิกตากว้างเล็กน้อย ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไร คุณเปรมก็หมุนตัวเดินจากไปเงียบ ๆ แผ่นหลังที่เคยดูสง่างาม บัดนี้กลับดูเปราะบางราวกับพร้อมจะแตกสลายไปกับสายลม

อินยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาจับจ้องแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่ค่อย ๆ ลับไปจนสุดทางเดิน ความเงียบที่เข้ามาแทนที่กลับทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้ง

ทิ้งไว้เพียงความสงสัยในอดีตของเขากับคุณเปรม ที่ดูเหมือนจะมีมากขึ้นเรื่อย ๆ…

ห้วงฝันที่ไร้ทางตื่น

ค่ำคืนโรยตัวลงมาปกคลุมเรือนทั้งหลัง แสงจันทร์ทอประกายเรืองรองอยู่กลางฟ้า อินทอดกายนอนลงบนที่นอนอย่างเหนื่อยอ่อน แต่ในหัวกลับวุ่นวายด้วยความคิดวกวน คำพูดทิ้งท้ายของคุณเปรมดังก้องอยู่ในโสตประสาท ซ้ำไปซ้ำมา

"หลังจากนี้ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องข้าแล้วนะ เพราะข้าเองก็จะเลิกยุ่งกับเจ้าแล้วเช่นกัน"

คิ้วของอินขมวดเข้าหากัน ความสงสัยทำให้จิตใจไม่เป็นสุข ก่อนสติจะค่อย ๆ จมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา

แล้วเขาก็ตื่นขึ้นมา แต่มันกลับเป็นที่ที่แปลกประหลาด

รอบกายเป็นเรือนที่คุ้นเคย ทว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง อากาศดูขุ่นมัว แสงตะเกียงริบหรี่ราวกับพร้อมจะดับลงได้ทุกเมื่อ อินก้าวเดินไปข้างหน้า ไม่มีจุดหมายปลายทาง แต่เท้ากลับนำพาเขาไปยังเรือนหน้าหลังใหญ่ ราวกับมีบางสิ่งเรียกหา

ร่างของคนสองคนที่ยืนคุยกันอยู่หน้าเรือนคนนึงปิดหน้าปิดตามิดชิด ส่วนอีกคนที่ยืนหันหลังให้กับเขา ช่างดูคุ้นตายิ่งนัก คนให้ผ้าโพกหัวพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ธีรัชรู้สึกตะหงิดใจแปลกๆ

" ข้ารู้ว่าเจ้ารักนายตัวเองแบบใด..แต่การที่เจ้าจะมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับเขา เรื่องมันจะจบไม่สวยเอาหนา "

" ท่านเอาอะไรมาพูดขอรับ.. คุณเปรมหาได้ชอบคอข้าไม่ "

" งั้นถ้าเจ้าไม่เชื่อข้า..ก็ลองขึ้นไปดูบนเรือนตอนนี้เสีย "

ชายที่แต่งตัวคล้ายบ่าว มันรีบเคลื่อนที่เร็วผิดปกติ วิ่งขึ้นไปบนเรือนราวกับวิญญาณเร่ร่อนที่หาที่สิงสถิต ส่วนชายอีกคนที่ปิดบังตัวตนกลับค่อยเดินหนีหายตัวไปจากตรงนั้น

ธีรัชซึ่งบัดนี้กลายเป็นผู้สังเกตการณ์ กวาดตามองรอบตัวด้วยความกังวล ในใจคิดว่าหากคนคนนั้นบังอาจล่วงล้ำเข้าไปในเรือนของคุณเปรม มีหวังได้ถูกลงโทษแน่ เขาจึงเร่งฝีเท้าขึ้นไปตามบันได

แล้วก็ต้องชะงัก

ร่างนั้น คืออิน กำลังคุกเข่าอยู่หน้าห้องคุณเปรม มือทั้งสองยันกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างจ้องลอดร่องไม้เข้าไปด้านใน ความเงียบงันปกคลุมอยู่เพียงครู่เดียวก่อนธีรัชจะเดินเข้าไปใกล้ ทว่าไม่ว่าเขาจะเรียกอินอย่างไร อีกฝ่ายก็ไม่แม้แต่จะขยับตัว ราวกับถูกบางสิ่งตรึงไว้

สายลมเย็นเยียบพัดผ่าน ผิวกายขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ธีรัชลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลดตัวลงนั่งข้างอิน แล้วหันไปมองผ่านรอยแยกของบานประตูเช่นเดียวกัน

ทันทีที่ได้เห็น โลกทั้งใบก็เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ในห้องนั้น คุณเปรมกำลังเอนกายพิงพนักเก้าอี้ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผิวกายเปลือยเปล่าถูกไล้สัมผัสด้วยมือของตัวเอง ริมฝีปากเผยอออก เล็ดรอดเสียงหอบหายใจแผ่วเบา ทว่าสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของธีรัชเย็นเฉียบคือชื่อที่ถูกเอื้อนเอ่ยแผ่วพร่า

"อิน..."

ปากที่เอาแต่พูดชื่ออีกคนไปมา แต่มือเรียวยังคงชักรูดแท่งเอ็นร้อนที่ตั้งตระหง่านนั้นอย่างสม่ำเสมอ

อินสะดุ้งถอยหลัง มือสั่นเทา สีหน้าซีดเผือดเหมือนไม่อาจรับรู้ได้ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือความฝัน

และก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว

"โครม!"

อินเสียหลักหงายหลังล้มไปด้านหลัง ฝ่ามือปัดถูกบานประตูจนเกิดเสียงดังสนั่น คุณเปรมที่อยู่ด้านในชะงักกึก สองมือรีบคว้าผ้ามาคลุมตัว ก่อนดวงตาตื่นตระหนกจะเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างที่นั่งอยู่หน้าห้อง

“อิน...”

แค่เพียงเอ่ยชื่อออกมา อินก็พรวดพราดลุกขึ้นวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามอง

ธีรัชที่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง รีบวิ่งตามไปติด ๆ แต่เมื่อไปถึงด้านล่างเรือน ร่างของอินก็พุ่งตัวลงน้ำไปแล้ว เสียงน้ำกระเพื่อมดังสะท้อนในความมืด

“อิน!”

ธีรัชตัดสินใจโดดตามลงไป น้ำรอบตัวเย็นเยียบ แต่เขายังสามารถสัมผัสได้ถึงเงาร่างที่กำลังจมหายไปในความมืด

ธีรัชพยายามพุ่งตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ ทว่ามีบางสิ่งฉุดรั้งเขาไว้ ร่างกายหนักอึ้ง หายใจไม่ออก คล้ายถูกกดจมลงไปทีละน้อย

เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น อินอยู่ตรงนั้น

อินที่ยิ้มให้เขาอย่างแปลกประหลาด

ริมฝีปากขยับเปล่งเสียง แม้เสียงนั้นจะไม่ควรดังลอดออกมาในห้วงน้ำ

"ข้าไม่ได้รังเกียจคุณเปรม..."

"ข้ารักท่าน ข้าถึงต้องทำเช่นนี้..."

น้ำเริ่มเอ่อเข้ามาในปอด ธีรัชสำลัก ดิ้นรนจะว่ายขึ้นด้านบน แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ร่างกายก็จมดิ่งลงไปเรื่อย ๆ

" ช่วยดูแลเขาแทนข้าที "

ปากนั้นยังคงพูดคำไร้เสียงออกมา ถึงจะไม่ได้ยินเสียง แต่เขากูรับรู้ได้ว่าอีกคนพูดอะไร ราวกับมันเเล่นเข้ามาในหู

จนกระทั่ง—

สะดุ้งตื่น!

ธีรัชผุดลุกขึ้นนั่ง หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก รอบกายยังคงเป็นเรือนเดิม แสงอรุณแรกของวันลอดผ่านเข้ามาในห้อง ทว่าความรู้สึกหนาวเหน็บและฝันร้ายนั้นยังคงฝังลึก

ไม่ว่าเขาจะพยายามสะบัดหัวไล่ความคิดเพียงใด

เสียงกระซิบของอินในห้วงน้ำก็ยังคงดังก้องอยู่ในใจไม่จางหาย...