ฮูหยินที่รัก ของแม่ทัพคลั่งแค้น

ฮูหยินที่รัก ของแม่ทัพคลั่งแค้น

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-07-07
โดย:  ชาไทยเย็นจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
10
4 การให้คะแนน. 4 ความคิดเห็น
32บท
4.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

งานแต่งที่แลกมาด้วยเงื่อนไข อีกฝ่ายชิงชังนางจนถึงขั้นรังเกียจ แต่ใครจะคิดว่าฮูหยินที่เขาเกลียด จะเป็นผู้ที่ช่วยเขาในวันที่ลำบาก “เจ้าแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินแม่ทัพ ต่อให้ตายก็ต้องเป็นฮูหยินของข้า!" "เมิ่งหลินอิง" บุตรสาวภรรยารองของคหบดีเมิ่งฉี ยอมแต่งงานเพื่อแลกกับเงื่อนไขบางอย่างกับบิดาของตัวเอง "หลิวเว่ยหยาง" แม่ทัพหนุ่มของเมืองต้าเฟิง ยอมแต่งงานภายใต้เงื่อนไขเพื่อช่วยบ้านเมือง “ทำไม เจ้าตกใจอันใดกัน รีบ ๆ ดื่มสุรานี่เถอะจะได้จบพิธีเสียที” เพียงแค่ครั้งแรกที่พบกันในห้องส่งตัว นางก็รู้ได้ทันทีว่าเขามิใช่เพียงไม่ชอบนาง แต่ทว่าเขา... เกลียดนางมาก ๆ เลยต่างหาก “เจ้าฟังข้าให้ดี แม้ว่าข้าจะยอมแต่งงานกับเจ้าเพื่อผลประโยชน์ของกองทัพ แต่อย่าได้คาดหวังในตัวข้าว่าจะรักเจ้า รู้หรือไม่ว่าข้าขยะแขยงพวกเจ้ายิ่งกว่าแมลงวันที่ตอมซากศพเสียอีก นับจากนี้ไปเจ้าอยู่ของเจ้า ข้าอยู่ของข้าอย่าได้มายุ่งเกี่ยวกันอีก เข้าใจแล้วหรือไม่” ใครจะคิดว่าคำพูดที่แสนร้ายกาจนี้ เป็นแค่เพียงการเริ่มต้นเท่านั้น....

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1   งานแต่งท่านแม่ทัพ

Saat usia kehamilannya memasuki 25 minggu, Elara Wiratama memergoki suaminya berselingkuh di rumah sakit.

Seorang pria bertubuh tinggi dan tampan yang mengenakan mantel hitam melindungi seorang gadis yang lembut dan cantik dalam pelukannya. Gadis itu mengenakan mantel bulu rubah berwarna putih, pipinya merona, wajah mungilnya terbalut syal wol yang lembut, raut wajahnya halus bak boneka porselen.

Elara menggenggam erat hasil pemeriksaan kehamilannya hingga jari-jarinya memutih. Angin dingin menerpa pipinya, tetapi yang lebih dingin dari tubuhnya adalah rasa nyeri yang mencengkeram jantungnya.

Deon Atmadja melihatnya dari kejauhan. Ekspresinya datar, tanpa sedikit pun rasa malu karena ketahuan berselingkuh. Dia sendiri yang membukakan pintu mobil untuk gadis itu. Sikapnya lembut dan penuh perhatian.

Seorang penguasa yang selalu dingin dan berada di puncak, ternyata juga memiliki sisi hangat dan penuh perlindungan seperti ini.

Gadis itu tampaknya menyadari keberadaan Elara. Gerakannya terhenti sejenak. Dia menatap Elara dengan bingung, lalu menoleh ke arah Deon dan bertanya, "Kenapa tante itu terus menatapmu? Kak Deon, kamu kenal dia?"

Angin dingin menderu di telinga. Elara tidak tahu apa lagi yang dikatakan gadis itu kepada Deon. Namun, dari gerakan bibirnya, Elara bisa memastikan satu kata, yaitu "tante".

Tante? Itu sebutan untuk dirinya. Elara tersenyum pahit di dalam hati. Usianya baru 24 tahun. Namun, tubuhnya memang sedikit berisi, penampilannya juga terlihat biasa saja. Dia terbungkus jaket bulu hitam dan topi rajut hitam. Tubuhnya membengkak menjelang akhir kehamilan, sementara wajahnya tampak letih.

Dia memang terlihat seperti perempuan berusia 30 atau 40 tahun. Jauh dari bandingan seorang gadis muda yang cantik dan berseri-seri.

Deon melindungi gadis itu masuk ke mobil. Elara berdiri kaku di tempat, menatap mobil yang menjauh.

Dia dan Deon menikah karena anak. Pernikahan yang dipaksakan ini, bagi pria seistimewa Deon, adalah noda dalam hidupnya. Anak di dalam perutnya pun adalah alat yang dia gunakan untuk menekan Deon. Dia sangat membencinya.

Elara telah diam-diam mencintainya selama delapan tahun. Namun, dia tahu betul bahwa dirinya sama sekali tidak pantas untuk Deon. Karena itu, dia terus belajar dengan keras, menjadikannya sebagai tujuan hidup, mengikuti jejak langkahnya.

Akhirnya, dia berhasil menjadi asisten Deon, bisa berdiri di sisinya dari jarak dekat.

Malam itu bukan hanya menghancurkan Deon, tetapi juga merobek seluruh harga diri Elara dan kebanggaannya di hadapan Deon dengan kejam.

Di tak akan pernah lupa tatapan jijik Deon setelah kejadian itu, seolah-olah dirinya telah menyentuh sesuatu yang kotor dan menjijikkan. Karena itu, hanya gadis secantik dan seindah itu yang pantas berdiri di sisinya.

Setetes air mata hangat meluncur dari sudut matanya. Tak lama kemudian, perut bawahnya terasa nyeri berdenyut. Dia buru-buru menopang perutnya dengan satu tangan, sementara tangan lainnya bersandar pada pilar batu di sampingnya.

Seorang perawat yang lewat melihat kondisinya dan segera menghampiri, membantu menopangnya dan membawanya ke ruang periksa.

Elara hanya mengalami gangguan janin akibat gejolak emosi. Setelah kondisinya membaik, dia meninggalkan rumah sakit dan mengemudi sendiri kembali ke Shallow Bay dengan tubuh dan hati yang kelelahan.

Di sanalah vila milik Deon berada. Nyonya Tua Keluarga Atmadja, Nami, telah mengatur agar seorang pengasuh berpengalaman dari rumah lama datang untuk merawatnya.

Saat ini, dua pengasuh yang ditugaskan merawatnya justru duduk di ruang tamu yang hangat seperti pemilik rumah, menikmati makanan sambil tertawa dan mengobrol.

Salah satu pengasuh mendengar suara di pintu dan menoleh. Melihat Elara kembali, salah satu dari mereka bangkit dan bertanya, "Bagaimana hasil pemeriksaan kehamilannya?"

Nada angkuh dan sikap meremehkan. Mengaku sebagai pengasuh yang merawatnya, tetapi lebih mirip pengawas yang menganggap diri sebagai tuan rumah.

Elara hanya melirik dingin ke arah pengasuh itu, tidak menjawab, dan langsung berjalan menuju tangga.

Pengasuh itu mengerutkan kening dengan tidak puas. "Aku bertanya padamu!"

Elara tetap tidak menggubris.

Menatap punggung Elara, pengasuh itu berdecak kesal. "Seperti babi gendut saja. Benar-benar mengira dirinya Nyonya Muda Keluarga Atmadja. Sok amat."

Elara kembali ke kamar tidur dan duduk di tepi ranjang. Hatinya hampa. Baik Deon maupun Keluarga Atmadja tidak pernah memandangnya sebagai menantu.

Nami yang memutuskan agar dia dan Deon mendaftarkan pernikahan mereka. Itu pun karena Tuan Tua Keluarga Atmadja, Malik, sedang sakit parah. Dia kebetulan hamil dan datang ke rumah mereka. Demi membawa keberuntungan bagi Malik, pernikahan mereka akhirnya diatur.

Entah kebetulan atau benar-benar membawa hoki, kondisi Malik perlahan membaik. Setelah itu, sikap Nami terhadapnya berubah sedikit.

Namun, anggota Keluarga Atmadja lainnya tetap memandangnya dengan penuh rasa tidak hormat.

Hari ini, dia ke rumah sakit juga untuk memastikan jenis kelamin bayi di dalam kandungannya. Seorang anak perempuan. Pihak Keluarga Atmadja seharusnya sudah menerima pemberitahuan dari rumah sakit.

Saat itu, ponselnya bergetar. Elara tersadar dari lamunannya. Dia mengambil ponsel dari dalam tas. Melihat nama penelepon, dia tertegun sejenak. Itu panggilan dari dosen pembimbingnya.

Dia mengangkat telepon. "Profesor Arizo."

"Ada satu kuota untuk melanjutkan studi doktoral di Universitas Stafurd. Kamu mau mencobanya?"

Mendengar kata-kata Arizo, Elara terdiam lama.

Menyadari dia tak merespons, Arizo melanjutkan, "Kalau nggak mau ...."

"Aku mau." Elara tersadar dan langsung menjawab dengan tegas.

Kali ini, Arizo justru terdiam. Seberapa keras usaha Elara agar pantas berdiri di sisi Deon, dia tahu betul. Kini dia sudah menikah dan hamil, bagaimana mungkin dia rela pergi begitu saja? Soal kuota yang tersisa ini, dia hanya mencoba menanyakannya.

"Profesor Arizo," panggil Elara.

Arizo berkata, "Besok pagi jam 10 datang ke kantorku."

"Baik."

Arizo tidak mengatakan apa-apa lagi dan menutup telepon.

Elara meletakkan ponselnya dan mengembuskan napas panjang. Tiba-tiba, dia merasa seperti awan gelap yang tersibak dan cahaya bulan kembali terlihat. Dia memang harus sadar.

Pria itu tidak mencintainya. Anak yang dia lahirkan pun tidak akan menjadi ikatan mereka, apalagi membuat Deon menoleh dan memandangnya lebih lama.

Tak lama kemudian, dia menerima telepon dari Nami yang memintanya kembali ke rumah lama. Elara menyetujuinya. Kemungkinan besar karena urusan anak dalam kandungannya.

Kini, dia merasa lebih bersemangat. Dia pun masuk ke kamar mandi dan mandi dengan tenang.

Duduk di depan meja rias, Elara menatap dirinya di cermin. Wajah bulat yang bengkak, lingkar hitam di bawah mata, kantong mata, mata yang cekung, serta noda yang memenuhi pipinya.

Siapa yang tidak akan merasa jijik melihat wajah seburuk ini? Dengan kondisi seperti ini, bagaimana dia pantas berdiri di sisi Deon yang begitu sempurna?

Dia berdandan, lalu mengganti jaketnya dengan jaket bulu warna pink dan mengenakan topi bulat putih. Penampilannya tampak jauh lebih segar. Awalnya, dia berniat menyetir sendiri ke rumah lama.

Namun, baru saja keluar, dia menerima telepon dari Deon. Suara pria itu terdengar datar. "Keluar."

Elara terkejut sejenak. Mungkin Nami yang meminta Deon pulang ke rumah lama. Dia menjawab, "Baik."

Begitu keluar dari vila, mobil Rolls-Royce Deon sudah terparkir di depan. Dua jam sebelumnya, mobil inilah yang menjemput dan mengantar perempuan lain.

Elara menarik napas dalam-dalam, melangkah maju, membuka pintu, dan masuk. Begitu duduk, dia mencium aroma parfum lembut, aroma manis khas gadis muda. Di dalam mobil juga terdapat boneka beruang kecil berwarna pink, jelas barang kesukaan perempuan.

Saat mengangkat pandangan, dia melihat sebuah ikat rambut di pergelangan tangan pria itu. Itu adalah cara seorang perempuan menandai kepemilikan.

Deon pasti sangat menyukai gadis itu. Elara menekan rasa perih di hatinya, duduk dengan tenang dan mengenakan sabuk pengaman.

Mobil melaju perlahan. Elara menatap keluar jendela, diam tanpa berbicara. Dulu, setiap ada kesempatan berdua dengannya, dia akan sangat menghargainya. Dia akan berusaha mendekatkan diri, bahkan jika dicemooh, dia tetap tak bosan mencari topik pembicaraan.

Karena dia dengan naif berkhayal bahwa mereka sudah menjadi suami istri, memiliki anak, dan masih punya waktu yang panjang di masa depan. Selama dia menjadi istri dan ibu yang baik, mungkin suatu hari Deon akan menoleh dan memandangnya.

Namun pada akhirnya, semua itu hanyalah kebohongan yang dia ciptakan untuk dirinya sendiri.

Pria itu sama sekali tidak peduli dengan suasana hatinya. Seperti biasa, dingin dan tidak acuh. Dia bertanya, "Anaknya laki-laki atau perempuan?"

Elara menjawab, "Perempuan."

Mendengarnya, tidak ada perubahan sedikit pun di wajah tampan Deon. Dia hanya berkata datar, "Setelah anak itu lahir, kita cerai."

Kata-kata itu terlontar, jari-jari Elara menegang. Jantungnya terasa seperti diremas erat, sementara napasnya menjadi sesak.

Pernikahan ini memang tidak mungkin bertahan lama. Meskipun sudah menduganya sejak awal, saat kata-kata itu benar-benar keluar dari mulut Deon, hati Elara tetap terasa begitu sakit.

Dia menggigit bibirnya dan menjawab, "Baik."

Deon menoleh dan meliriknya sekilas, seakan-akan agak terkejut dengan persetujuannya yang begitu cepat.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
สนุกคะ เนื่อเรื่องไม่ยืดเยื้อ ขอบคุณมาก
2025-09-20 04:05:06
0
0
Lee Sue
Lee Sue
ตอนแรกว่าจะเทเรื่องนี้แล้ว...แต่ว่าก็รอ รอ รอ และวันนี้เห็นแจ้งเตือนว่า updated ตอนใหม่ ดีใจมากกก จะตั้งใจอ่านให้สมกับที่รอคอยนะคะ (ต้องอ่านใหม่ตั้งแต่ต้น......)
2025-06-29 20:47:46
1
2
Lee Sue
Lee Sue
ไม่มาอัพอีกหรอคะคุณนักเขียน รออ่านอยู่นะคะ ได้โปรดกลับมาอัพสักตอนหน่อยค่ะ 🥹
2025-04-02 21:09:25
0
0
Lee Sue
Lee Sue
จะลงเพิ่มใช่ไหมคะ เนื้อเรื่องกำลังสนุก เดินเรื่องรวดเร็วดี ลงเพิ่มอีกนะคะ...
2025-03-23 22:13:28
0
0
32
ตอนที่ 1   งานแต่งท่านแม่ทัพ
จวนสกุลเมิ่งวันนี้เป็นวันมงคลใหญ่ของจวนสกุลเมิ่ง ที่จะแต่งบุตรสาวคนรองออกเรือน ผ้าแดงมงคลผูกเพื่อรอรับขบวนเจ้าบ่าวที่จะมารับเจ้าสาว ซึ่งเป็นถึงแม่ทัพใหญ่เมืองต้าเฟิงนามว่า “หลิวเว่ยหยาง” “ฮึก! คุณหนู….”“เหตุใดเจ้าต้องร้องไห้ด้วย วันนี้เป็นวังมงคลของข้านะผิงเพ่ย”“เหตุใดต้องเป็นท่านด้วย นายท่านช่างลำเอียงยิ่งนัก นี่เท่ากับส่งท่านไปตายชัด ๆ”“ชีวิตของท่านแม่อยู่ที่การตัดสินใจของข้า หากวันนี้ข้าไม่ยอมแต่งงานออกไปแทนคุณหนูใหญ่ เกรงว่าจะช่วยท่านแม่ไม่ได้อีกแล้ว ข้าคิดเอาไว้แล้ว เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกนะผิงเพ่ย”“แต่ว่า… ท่านแต่งกับแม่ทัพหลิวที่กำลังจะออกศึกครั้งใหญ่ เป็นตายกลับมายังไม่รู้ชะตากรรมแต่นายท่านกลับ…”“เอาล่ะได้เวลาคลุมหน้าเจ้าสาวแล้ว”“เจ้าค่ะ”“เมิ่งหลินอิง” สั่งสาวใช้ข้างกายเพียงคนเดียวที่มาช่วยนางแต่งตัวในวันนี้ แม้จะเป็นบุตรสาวเศรษฐีใหญ่ในเมือง "ต้าเฟิง" เมืองที่ใหญ่รองเพียงแค่เมืองหลวงของแคว้นเยี่ยนตู ฐานะของหลินอิงในจวนสกุลเมิ่งเป็นเพียงแค่บุตรสาวภรรยารอง แต่วันนี้นางกลับได้แต่งออกจากจวนในฐานะบุตรสาวภรรยาเอก“เพียงให้ท่านยอมแต่งงานที่เสี่ยงจะเป็นหม้าย นายท่านถึงกับไม่ยอมให
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2  ฮูหยินตราตั้งงั้นหรือ
ตึง!บุรุษหนุ่มสะบัดมือออกจากใบหน้าของเจ้าสาว และเดินหันหลังออกจากห้องส่งตัวไปทันที เมิ่งหลินอิงไม่รู้มาก่อนเลยว่า การแต่งงานในครั้งนี้ของนางจะมีเงื่อนไขเช่นนี้ด้วย “นี่มันอะไรกัน ฮูหยินตราตั้ง ข้อตกลงกองทัพ…เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดบอกข้าเลย”“คุณหนูเจ้าคะ! ท่านเป็นอะไรหรือไม่”“ผิงเพ่ย ข้า…ฮึก!”“คุณหนู ท่านแม่ทัพทำร้ายท่านหรือเจ้าคะ เหตุใดหน้าท่านถึงได้มีรอยนิ้วมือแดงขนาดนี้”“เปล่า…เปล่า”นางมิอาจพูดอะไรได้ เพราะรู้สึกเจ็บที่หัวใจมากกว่าที่ใบหน้า ซึ่งถูกเขาบีบจนเกิดรอยช้ำขึ้น สาวใช้เมื่อเห็นสภาพของคุณหนูตรงหน้า ก็อดร้องไห้ออกมาไม่ได้“คุณหนูข้าจะรีบเอาผ้ามาประคบให้นะเจ้าคะ”ผิงเพ่ยอดไม่ได้ที่ร้องไห้ตามคุณหนูผู้อาภัพของนาง เดิมทีอยู่ที่จวนขอบิดา นางก็ไม่ต่างกับสาวใช้ที่ต้องทำงานทุกอย่างและดูแลอนุหง “หงเซียวลี่” มารดาที่ป่วยด้วยโรคประจำตัวบิดาแม้ว่าจะให้หมอมาตรวจและจ่ายค่ายาให้ แต่หลินอิงก็ต้องแลกด้วยการที่ต้องทำงานทุกอย่างทั้งคิดบัญชี ดูแลร้านขายผ้าไหมและโรงเตี๊ยมในเมือง แทนคุณหนูใหญ่ที่เอาแต่แต่งตัวสวยและมีสาวใช้ข้างกายถึงสี่คน“ต้านเสือที่ประตูหน้า หมาป่ากลับเข้าประตูหลัง คิดว่าออกจา
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3  เคราะห์ซ้ำกรรมซัด
“ตะ แต่ว่าเรือนเล็กหลังนั้นทั้งเก่าและทรุดโทรม แน่ใจหรือขอรับว่านางจะอยู่ได้”“นั่นมันเรื่องของนาง ไม่ใช่ธุระของข้า เอารายงานนี้ไปส่ง อีกสองวันข้าต้องรู้ความเคลื่อนไหวของกองทัพแคว้นอู๋อย่างละเอียด”“ขอรับท่านแม่ทัพ”วันถัดมาเมื่อหลินอิงตื่นขึ้นมา ก็มีสาวใช้เข้ามาแจ้งว่านางต้องย้ายไปที่เรือนพักด้านหลัง เดิมทีหลินอิงก็มิได้อยากอยู่ร่วมกับเขาอยู่แล้ว นางจึงย้ายไปโดยไม่มีคำถาม แต่เมื่อเดินไปที่เรือนเล็กด้านหลังก็ตกใจเล็กน้อย“ถึงแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน ข้าน้อยขอตัวก่อน”“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิแล้ว… ไม่มีสาวใช้หรือคนอื่นที่จะมาช่วยทำความสะอาดเลยหรือ เดี๋ยวก่อนสิเจ้าอย่าพึ่งไป”เมิ่งหลินอิงยืนมองสภาพเรือนเล็ก ที่เก่าและทรุดโทรม ที่นี่ดูไม่ต่างกับจวนเดิมที่นางจากมาก เพียงแค่ดีกว่านิดหน่อย“เอาเถอะ อย่างน้อยหลังคาก็ไม่รั่ว แค่ต้องกวาดถูทำความสะอาดนิดหน่อย รีบทำเถอะ”“แต่ว่า… นี่มันเกินไปแล้วนะเจ้าคะ ท่านเป็นถึงฮูหยินของเขาแต่กลับให้ท่านมาอยู่ในที่แบบนี้”“ทำไมเล่าไม่ดีหรือ เรือนเก่าของท่านแม่ทรุดโทรมยิ่งกว่านี้อีก เจ้าจำไม่ได้หรือ อย่างน้อยก็แค่ต้องตัดหญ้ารอบ ๆ แต่ด้านในเหมือนจะยังใหม่อยู่นะ”“คุณหนูท่
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่  4  ขนมเปี๊ยะไส้ฟัก
สายตาที่นิ่งดุจน้ำในสระบัวนั้น ทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ แต่เมื่อหันไปเห็นคำสั่งที่นำมาด้วย ก็พลันนึกได้ว่านางเป็นใคร และเขาต้องมาที่นี่เพื่อสิ่งใด“พรุ่งนี้เจ้าต้องเข้าวังกับข้า”“อะไรนะเจ้าคะ เหตุใดต้องเข้าวังด้วย”“หึ ยังมีหน้ามาถามว่าเพราะเหตุใด มิใช่เพราะพวกเจ้าหรอกหรือ ที่ยื่นเงื่อนไขนี้ให้ท่านอ๋อง พรุ่งนี้ต้องเข้าวังเพื่อไปรับตำแหน่งฮูหยินตราตั้งของเจ้าอย่างไรเล่า”สีหน้าของอีกฝ่ายซีดลงจนเขาจับสังเกตได้ แม้เขาจะนึกสงสัย แต่เพราะอคติในใจที่เกิดขึ้น จากบิดาจอมโลภของนาง จึงทำให้แม่ทัพหนุ่มมองนางในแง่ดีไม่ได้“เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้ยามเฉิน (07.00 น.) ข้าจะมารับที่เรือนเพื่อเข้าวัง”แม้ว่าจะดูกังวลใจอยู่บ้าง แต่หลินอิงก็เชิดหน้าขึ้นด้วยสีหน้าไม่เกรงกลัว แม้เขาจะเป็นแม่ทัพใหญ่ก็ตาม“ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ ท่านมีธุระแค่นี้ใช่หรือไม่”“ที่นี่เป็นจวนแม่ทัพ ข้าจะอยู่หรือไปเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย เป็นแค่ผู้อาศัย มีหน้าที่ถามเจ้าของจวนด้วยหรือ”“เช่นนั้นก็เชิญท่านแม่ทัพตามสบายเถิดเจ้าค่ะ ผู้อาศัยขอตัวก่อน”นางเดินเข้าไปในเรือนแล้ว เขาลอบสังเกตเห็นท่าเดินของนางที่แปลกไป ดูเหมือนว่านางจะเ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 ฮูหยินตราตั้ง
“เจ้าค่ะท่านแม่ทัพ”หลินอิงเดินตามเขาออกไปที่หน้าจวน เมื่อถึงรถม้าเขาก็หันไปบอกนางอีกครั้ง“ขึ้นไปสิ”“เจ้าค่ะ”เมื่อนางขึ้นไปแล้วก็พบว่า รถม้าคันนี้นางต้องนั่งไปเอง ส่วนเขาไม่นั่งไปกับนาง“ท่าน… ไม่นั่งรถม้าไปหรือเจ้าคะ”“ข้าขี่ม้าไปสะดวกกว่า อีกอย่าง… ช่างเถอะอย่าถามให้มากความรีบเข้าไปนั่งให้ดี ไปได้แล้วจื่อรุ่ย”“ขอรับ”หลินอิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ที่เขาไม่ยอมมานั่งรถม้าร่วมกับนาง แม้ว่าจะไม่ได้มีใจให้กับนาง แต่ก็ได้ชื่อว่าเป็นสามี หลินอิงอดรู้สึกน้อยใจไม่ได้แต่เมื่อนึกถึงอิสระที่อยู่ในจวนตอนนี้ นางก็พยายามลืมความรู้สึกนี้ไป“อย่างน้อยก็มีที่ให้นอน มีอาหารให้กินครบทุกมื้อไม่อดอยาก เรื่องอื่นก็ช่างมันเถอะ”วังหลวงต้าเฟิงรถม้าเคลื่อนเข้ามาจอดตรงลานหน้าท้องพระโรง หลิวเว่ยหยางเดินลงจากม้าและมารับนางที่ด้านหน้า พวกเขาเดินเข้าไปในท้องพระโรงเล็กพร้อมกัน ซึ่งในวันนี้มีขุนนางหลายคนรออยู่ เพื่อเป็นสักขีพยานในการรับมอบตำแหน่งฮูหยินตราตั้งตามกฎ และยังมีอีกหลายคนที่ได้รับพระราชทานรางวัลในวันนี้ด้วย“ทูลท่านอ๋อง แม่ทัพหลิวและฮูหยินมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ”“พ่ะย่ะค่ะ”
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่  6 เสียรู้เข้าจนได้
ท่านอ๋องหุบยิ้มในทันที พระองค์ไม่คิดว่าเมิ่งหลินอิงจะกล้าตอกกลับเช่นนี้ แต่เพราะนิสัยไม่ยอมแพ้จึงได้แค่แสยะยิ้มส่งไป“เจ้าจะบอกว่า การที่แม่ทัพหลิวยอมแต่งงาน เพื่อแลกกับความช่วยเหลือเรื่องเสบียง เป็นการเสียสละงั้นหรือ”“เพคะ เดิมทีหน้าที่หาเสบียงเป็นของราชสำนักอยู่แล้ว ในเมื่อราชสำนักหาทางออกไม่ได้ จนต้องลดตัวลงมาขอความช่วยเหลือจากครอบครัวพ่อค้าและเศรษฐีในเมือง ก็เห็นได้ชัดแล้วว่า…”“บังอาจ!”“ท่านอ๋องโปรดทรงอภัย แต่พระองค์ให้หม่อมฉันเป็นคนพูด”“ท่านอ๋องพระทัยเย็นก่อนพ่ะย่ะค่ะ”กงกงรีบเอ่ยห้าม เพราะที่นี่คือห้องโถงงานเลี้ยง ซึ่งมีขุนนางคนอื่น ๆ อยู่ด้วย หลิวเว่ยหยางไม่เคยคิดเลยว่า เมิ่งหลินอิงจะเป็นผู้ที่ออกหน้าแทนเขา และยังพูดต่อหน้าท่านอ๋องอีกด้วยเมื่อครู่ยังเห็นนางนั่งสั่นเพราะความกลัวอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับกล้าที่จะพูดเรื่องนี้ออกไปอย่างกล้าหาญ สายตาที่แน่วแน่แฝงไปด้วยความโกรธนั้น เขาเดาว่าเพราะท่านอ๋อง เอ่ยถึงมารดาของนางเป็นแน่“เมิ่งหลินอิง เจ้าพึ่งจะรับตราตั้งขั้นสี่ไป อยากจะให้ข้ายึดคืนตอนนี้เลยงั้นหรือ”“หม่อมฉันเพียงแค่ทูลตามที่พระองค์ตรัสถาม อีกอย่างหากว่าราชสำนักยื่นมือช่วย
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่  7   หมดเวลาของการอ่อนแอ
เมื่องานเลี้ยงเลิก เหล่าบรรดาขุนนางและฮูหยินที่เข้ามารับตำแหน่งพร้อมกันในวันนี้ก็เริ่มทยอยกลับ เว่ยหยางรู้สึกว่าหลินอิงเงียบลงผิดปกติ นางไม่ถามเขาเลยสักคำ ตลอดเวลาที่เดินออกมาจากห้องโถงงานเลี้ยงและส่งนางขึ้นรถม้า“เจ้ากลับไปที่จวนก่อน ข้าจะแวะไปที่ค่ายนอกเมือง”นางเพียงแค่พยักหน้ารับรู้ และเดินเข้าไปในรถม้าอย่างว่าง่าย หลิวเว่ยหยางเองก็มิได้สงสัยอะไร เพราะเดิมทีเขาก็ไม่ได้สนใจว่านางจะรู้สึกเช่นไรอยู่แล้ว จึงไม่ได้รู้สึกผิดสังเกตแต่อย่างใด เพียงแค่ก่อนหน้านี้เขาเห็นนางพูดมากกว่านี้เท่านั้นเองจวนแม่ทัพ“คุณหนู เหตุใดท่านกลับมาจากวังหลวงก็ไม่พูดอะไรเลยเล่าเจ้าคะ”“ผิงเพ่ยเจ้าเอาเงินนี่ไป แล้วไปสืบให้ข้าทีว่าตอนนี้ท่านแม่อยู่ในจวนสกุลเมิ่ง มีความเป็นอยู่อย่างไรบ้าง”“เหตุใดจู่ ๆ ท่านก็นึกสงสัยขึ้นมา หรือว่าในวังวันนี้มีอะไรเกิดขึ้นหรือเจ้าคะ”“ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็แค่คิดถึงท่านแม่เท่านั้น อยากรู้ว่าฮูหยินใหญ่กับท่านพ่อ จะทำตามที่รับปากข้าอยู่หรือไม่”“เช่นนั้นข้าจะรีบไปสืบจากคนที่ทำงานในจวนดูเจ้าค่ะ ข้ารู้จักพวกนางหลายคนในครัวที่พอจะใช้เงินได้”“รีบไปรีบกลับ”“เจ้าค่ะ”วันนี้หลินอิงรู้สึกว
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่  8  ข้อต่อรองสุดท้าย
“เจ้า! นี่ถึงขนาดกล้าตะคอกใส่ข้าเลยงั้นหรือนางตัวดี ไม่ตบไม่ตีไม่ดีขึ้นเลยสินะ!”“ฮูหยิน! เจ้าอย่าลืมสิว่าที่นี่คือที่ใด หลินอิงเจ้าหมายความว่าอย่างไร นี่เจ้ากลัวว่าข้าจะไม่ทำตามที่รับปากเอาไว้งั้นหรือ”“นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว ท่านพ่อก็รู้ว่าที่นี่คือจวนแม่ทัพ ข้าเพียงแค่บอกพวกเขาให้ไปสืบข่าวที่จวนสกุลเมิ่งในตอนนี้ ก็จะรู้ทันทีว่าความเป็นอยู่ของท่านแม่ในเวลานี้เป็นอย่างไร หากว่าข้าไม่มั่นใจว่านางอยู่ดีกินดีตามที่พวกท่านลั่นวาจารับปากเอาไว้ เช่นนั้นตราตั้งนี้…”“เจ้า! นี่ข้าเป็นพ่อของเจ้านะ”“แม่ของข้าก็เป็นภรรยาคนหนึ่งของท่าน และข้าก็เป็นบุตรสาวด้วยเช่นกัน หากท่านยังไม่ลืม ข้าแค่ถามว่าพวกท่านทำสิ่งที่รับปากข้าเอาไว้แล้วหรือยัง ถึงได้กล้ามาทวงถามตราตั้งของข้า”“เจ้า!”“สายของแม่ทัพหลิวบอกข้ามาว่า ก่อนหน้าที่ท่านจะเหยียบเข้าจวนสกุลหลิวมาหาข้า แม่ของข้ายังอยู่ในเรือนไม้ผุพังหลังเดิม ไม่ได้รับการดูแล และยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง นี่หรือคือสิ่งที่พวกท่านรับปากเอาไว้”“คือเรื่องนี้พ่อ… พ่อยังไม่มีเวลาจัดการให้ แต่ว่าหากได้ตราตั้งกลับไป ข้ารับรองว่าจะจัดการเรื่องของแม่เจ้าให้เหมาะสม”“เช่นนั้น
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่  9  หน้าที่ของฮูหยิน
สองสาวใช้รีบเดินกลับออกไป พ่อบ้านจิ่วเดินตามทั้งคู่ออกไปเช่นกัน ก่อนที่หลิวเว่ยหยางจะหันมาหานาง“ไปกินข้าวเถอะ”“เจ้าค่ะ”บนโต๊ะอาหารที่เงียบผิดปกติ ได้ยินเพียงแค่เสียงช้อนและตะเกียบ ทั้งคู่นั่งกินอย่างเงียบ ๆ จนหลินอิงวางตะเกียบลงเขาจึงได้เอ่ยขึ้นมา“อิ่มแล้วหรือ”“เจ้าค่ะข้าอิ่มแล้ว เช่นนั้น…”“มีอย่างที่ไหนกัน สามียังไม่อิ่มเจ้าก็กล้าลุกจากโต๊ะก่อนงั้นหรือ”หลินอิงรู้สึกวูบวาบลงไปที่ท้องเมื่อเขาพูดคำว่า “สามี” ขึ้นมา ที่จริงนับจากวันที่ออกจากวังมา และเขาบอกว่าจะออกไปนอกเมือง นางก็ไม่ได้พบเขาอีกจนกระทั่งวันนี้“ข้าอยากกินของหวาน เจ้าไปตักให้ทีสิ”หลินอิงลุกขึ้นอย่างว่าง่าย เพราะของหวานถูกนำมาวางก่อนหน้านี้แล้ว นางหันไปตักบัวลอยน้ำขิงมาวางให้เขา และเดินกลับมานั่งที่ของตัวเอง“ทำไมเจ้าไม่กินเสียหน่อยเล่า กินข้าวไปเพียงเท่านั้นเจ้าอิ่มงั้นหรือ”“ข้าอิ่มแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ”“ช่างเถอะ วันนี้ข้าได้ยินว่าบิดาของเจ้ามาเยี่ยมงั้นหรือ”‘เริ่มเข้าเรื่องเสียทีสินะ’นางคิดอยู่ในใจเมื่อแม่ทัพเอ่ยขึ้น ที่จริงเขาควรจะถามนางก่อนมื้ออาหารก็ได้ พูดจบแล้วนางก็กลับ จะได้ไม่ต้องมานั่งอึดอัดกินข้าวกับเขา จ
อ่านเพิ่มเติม
 ตอนที่  10  ส่งแม่ทัพออกศึก
“ท่านหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ ตั้งแต่ข้าเข้าจวนมาก็ไม่เคยเห็นท่านแม่ทัพคบหากับสตรีคนใดมาก่อนเลย จะมีสตรีที่ท่านว่ามาได้เช่นไรกัน”“เย่าชิงเจ้าพูดจริงหรือ เช่นนั้นท่านแม่ทัพของเจ้าเป็นพวกบ้าสงครามหรือ”“หากจะพูดเช่นนั้นก็ไม่ผิด เพราะนอกจากที่ค่ายทหารนอกเมืองกับที่จวนแล้ว ข้าก็ไม่เห็นว่าท่านแม่ทัพจะไปเที่ยว เหมือนกับคุณชายจวนอื่นเลยนะ หอนางโลม โรงสุราหรือแม้แต่โรงน้ำชา และโรงละครก็แทบไม่ไปเลยเจ้าค่ะหากไม่มีเรื่องต้องไปสืบ”“เอาเถอะ ตอนนี้ข้าเริ่มง่วงแล้ว พวกเราเข้านอนกันเถอะ”""เจ้าค่ะ""หลินอิงสั่งให้สาวใช้ดับไฟเพื่อจะนอนพักผ่อน ผู้ที่ยืนมองจากหน้าต่างห้องนอน เมื่อเห็นไฟดวงสุดท้ายดับลงก็เดินกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง ซึ่งอยู่ชั้นสองในจวนและล้มตัวลงนั่งที่โต๊ะเช่นกัน“วันก่อน หลังกลับออกมาจากวังหลวง ฮูหยินให้สาวใช้ของนางไปสืบข่าวที่สกุลเมิ่งขอรับ"“นางให้สาวใช้ไปสืบเรื่องใดกัน”“น่าจะเป็นท่านแม่ของฮูหยินที่ป่วยนะขอรับ แต่รายละเอียดยังไม่ทราบคงต้องรอก่อน แต่ว่าหลังจากที่ใต้เท้าเมิ่งทราบเรื่องในวัง ก็รีบมาหาฮูหยินที่จวนทันทีขอรับ”“พวกเขาต้องการนำตราตั้งของนาง ไปใช้เป็นใบเบิกทางกับทางหอการ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status