ฮูหยินหลังจวน

บทนำท่ามกลางบรรยากาศอันหรูหราและยิ่งใหญ่ ณ จวนแห่งหนึ่งในเมืองหลวง สถานที่ถูกประดับด้วยผ้าไหมสีแดงสดและดอกไม้ที่บานสะพรั่ง กลิ่นหอมของดอกไม้และเครื่องหอมลอยคลุ้งในอากาศ โคมไฟสีแดงถูกแขวนอยู่ทุกมุม ทุกสิ่งทุกอย่างดูงดงามอลังการสมกับเป็นงานแต่งของบุตรสาวในตระกูลบัณฑิตใหญ่มีชื่อเสียงอย่าง หัวหน้าราชบัณฑิตฝูหยางฝูหรง หญิงสาวผู้งามสง่าในชุดเจ้าสาวสีแดงเลือดนกประดับด้วยลวดลายปักที่ละเอียดอ่อน มือของนางกำลังถือพัดที่ปิดหน้าครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นดวงตาที่สดใสและแฝงด้วยความมุ่งมั่น ในขณะที่นางก้าวเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ใจของนางเต้นระรัวทั้งด้วยความตื่นเต้นและความกลัวแม้วันนี้เป็นวันที่หญิงสาวในชุดมงคลควรจะดีใจ แต่มันก็มีความกังวลใจอยู่ลึก ๆ เพราะแท้จริงแล้วนางมิใช่คนที่ต้องแต่งงานในวันนี้ ข้าหวังว่าท่านพี่อิงอิงจะไม่โกรธข้าที่ต้องเข้าพิธีแทนนางบรรยากาศทุกสิ่งทุกอย่างดูพร้อมสำหรับพิธีแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้น ผ้าไหมสีแดงถูกแขวนประดับตามทางเดินและกำแพง ลวดลายสีทองที่ประดับอยู่บนผ้าไหมสะท้อนแสงไฟจากโคมไฟที่ห้อยจากเพดาน ทำให้ทั้งห้องโถงดูเปล่งประกายยามรุ่งสางของวันนี้ฝูหรงรีบลุกจากเตียงตั้งแต

บทที่ 2และถึงแม้คำพูดก่อนหน้านั้นจะทำให้บรรยากาศแรกเริ่มไม่ดีสักเท่าไร แต่ก็คงเป็นอย่างที่รั่วหยางจิ้นว่าเขาทำตัวเป็นสามีที่ดี ชายหนุ่มประคองหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าภรรยาไปยังโต๊ะน้ำชากลางห้องก่อนจะค่อย ๆ รินสุราลงในจอก“ให้ข้าเป็นคนทำเถอะเจ้าค่ะ” หญิงสาวจะแย่งมาทำแต่ชายหนุ่มกลับห้ามเอาไว้ “ตัวสั่นเป็นลูกนกตกจากรังขนาดนั้นแล้วแค่อยู่เฉย ๆ ให้เสร็จพิธีไปเถอะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูปนขบขันถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากหนาจนหัวคิ้วเรียวขมวดสงสัย นางเคยได้ยินเขาเอ่ยน้ำเสียงเช่นนี้กับนางเมื่อใดกัน อ้อ ก่อนที่เขาจะหมั้นหมายกับพี่สาวของนางฝูหรงเฝ้ามองทุกการกระทำของชายหนุ่มตรงหน้า ยิ่งมาเห็นใกล้ ๆ เช่นนี้ยิ่งทำให้รู้ว่านางหลงรักเขามากกว่าที่ตัวนางจะคาดคิดไม่นานนักจอกสุราก็ถูกส่งมาตรงหน้า หญิงสาวรับเอาไว้และเตรียมจะยกมันขึ้นดื่ม แต่แขนเรียวกลับถูกดึงไปคล้องเอาไว้ ฝูหรงมองชายหนุ่มที่คล้องแขนนางเอาไว้แล้วดื่มสุราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม นางคิดว่าเขาจะดื่มเพียงแค่ให้สาวใช้ที่มาเก็บเห็นว่าสุราหมดไปก็เท่านั้น ไม่นึกว่าเขาจะทำทุกอย่างอย่างที่ควรจะทำจริง ๆ“จะจ้องข้าอีกนานหรือไม่ ไม่ดื่มสุรามง

บทที่ 4ฝูหรงมองสามีที่อ่านหนังสืออยู่ไกล ๆ นางคิดเสมอว่าเขาเฉยชาเพราะแรกเริ่มนางไม่ใช่คนที่เขารัก แต่ก็นึกไม่ออกว่าคนเช่นนี้จะรักใครได้ เมื่อนึกย้อนกลับไปนางก็เคยเห็นเขาแสดงท่าทางเช่นนี้กับท่านพี่ของนางอยู่บ้าง แม้เขาจะมีความเย็นชานิ่งเฉย แต่ท่านพี่อิงอิงของนางก็บอกว่ารั่วหยางจิ้นเป็นชายหนุ่มที่เหมาะสมกับนาง ฐานะเท่าเทียมกัน ฝูหรงก็เห็นด้วย บุตรสาวจากตระกูลบัณฑิตและเขาที่เป็นบัณฑิตหนุ่มย่อมเหมาะสมกัน นางเองถึงแม้จะเป็นบุตรสาวของท่านพ่อเช่นเดียวกันแต่นางเป็นเพียงบุตรสาวของอนุ หากนางเหมาะสมกับรั่วหยางจิ้นบิดาของนางคงหมั้นหมายนางกับเขาแล้ว ไม่ใช่กับพี่สาวของนางแต่ท่าทางที่ดูคล้ายจะคุกคามในบางทีของสามีที่เข้าใกล้นางถึงเนื้อถึงตัวทุกครั้งยามอยู่กันเพียงลำพังก็ทำให้ดวงใจของหญิงสาวสั่นไหว ถึงกระนั้นทุกอย่างก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ราวกับเมื่อครู่เขาไม่ได้ทำสิ่งใดเหมือนดั่งเช่นวันก่อนที่เจ้าตัวอยากได้ถุงหอมกลิ่นที่คล้ายกับกลิ่นตัวของนาง ฝูหรงไม่เคยใช้เครื่องหอมจริง ๆ จัง ๆ แต่พอมานั่งคิดดู ไม่ว่าจะเสื้อผ้าที่อบกำยาน หรือวิธีการผสมน้ำซักผ้าของนางก็ล้วนทำให้เกิดกลิ่นเฉพาะตัวขึ้นมาได้ สุดท

บทที่ 6 ราวกับฟ้าถล่มลงมา ฝูหรงที่ส่งพี่สาวกลับในวันก่อน ไม่คาดคิดว่าวันต่อมาจะเจอพี่สาวต่างมารดาในโถงของเรือนรับรอง พร้อมกองข้าวของมากมายรั่วหยางจิ้นเป็นบัณฑิตหนุ่มที่มีอนาคตไกลใคร ๆ ก็รับรู้เรื่องนี้ ก่อนหน้าที่เขาจะเข้าพิธีมงคลกับคุณหนูตระกูลฝูเขาก็เคยไปสอบเคอจี้เอาไว้ ใครจะไปนึกว่าชายหนุ่มจะสอบได้อันดับหนึ่งระดับจอหงวนในครั้งแรกที่เข้าสอบระดับแคว้น แม้จะเคยเห็นความเก่งกาจระดับอำเภอและมณฑลมาแล้วก็เถอะวันนี้ที่ชายหนุ่มไม่อยู่จวนก็เพราะจะต้องไปรายงานตัว และยังต้องเตรียมตัวย้ายเข้าจวนเจ้าเมืองด้วย จึงทำให้ทั้งตระกูลรั่ววุ่นวายไปหมด และคนที่เป็นแม่งานใหญ่ก็จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากฝูหรงบิดามารดาของสามีไว้ใจให้นางจัดการเรื่องที่จวนเพียงลำพังส่วนตัวเองก็ไปเชิญแขกสำคัญและพูดคุยกับบรรดาเพื่อนบัณฑิตแต่

บทที่ 8 ฝูหรงไม่คิดเลยว่าชีวิตการแต่งงานที่มีความสุขจากการแย่งของของคนอื่นมาจะจบลงในเวลาเพียงแค่สามเดือนหลังจากจบงานฉลองรับตำแหน่งเจ้าเมืองของสามี หญิงสาวก็ทำทุกอย่างเหมือนปกติ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังติดค้างอยู่ในใจของนาง และมันไม่อาจจะหายไปได้ง่าย ๆ นั่นก็คือเรื่องของพี่สาวต่างมารดาที่เข้ามาอาศัยอยู่ในจวนตระกูลรั่วแม้ว่าบิดาของสามีจะสั่งให้พี่สาวของนางไปพักเรือนรับรอง แต่ที่ทำเช่นนั้นก็อาจจะเป็นเพราะท่านพี่อิงอิงกับสามีของนางยังไม่ได้เข้าห้องหอหรือพิธีมงคลกันก็เป็นได้ และหากเป็นอย่างที่หญิงสาวคิดจริง ๆ นางก็คือคนที่อยู่ผิดที่ผิดทางและควรหลบให้กับพี่สาวไม่ใช่ชุบมือเปิบรับสมอ้างเป็นฮูหยินท่านเจ้าเมืองอยู่อย่างนี้“เรื่องท่านพี่ของข้า” ฝูหรงไม่สามารถเก็บความสงสัยเอาไว้ได้ เมื่อสามีกลับมาจากการส่งแขกที่มาร่วมแสดงความยินดี หญิงสาวก็เผลอเอ