บทที่ 17 ซวยซ้ำซวยซ้อน 1/2

มือหนาปลดกระดุมคอเสื้อออกอย่างลวก ๆ เพื่อไล่ความร้อนรุ่มในใจ กระทั่งเอริสซึ่งกำลังคุมงานอยู่สังเกตเห็นชายหนุ่มจึงรีบวางมือจากมอนิเตอร์แล้วเดินเข้าไปทักทายอรรถพลด้วยรอยยิ้มประจบประแจงทันที

"สวัสดีค่ะคุณอรรถ ไม่คิดว่าคุณอรรถจะเข้ากองด้วย" อันที่จริง อรรถพลไม่จำเป็นต้องบากหน้าจากกรุงเทพฯ มาถึงหัวหินด้วยซ้ำ เพราะเขาเป็นเพียงหุ้นส่วนใหญ่ คนที่ควรมาคุมกองควรจะเป็น'อันดา'บอสของเธอมากกว่า

"ครับ..." เสียงทุ้มต่ำตอบเรียบเฉย ทว่าสายตาคมกริบยังคงตรึงแน่นอยู่ที่ร่างของเอยซึ่งกำลังสะบัดผ้าคลุมซีทรูรับลมทะเล "ผมมีงานที่นี่พอดี เห็นว่าผลิตภัณฑ์ของอันดามาถ่ายทำที่รีสอร์ตผมเลยแวะมาดู... ทำงานกันต่อไปเถอะครับ ผมแค่อยากมาดูเท่านั้น"

"คะ... ค่ะ งั้นตามสบายเลยนะคะคุณอรรถ" เอริสตอบรับอย่างเกร็ง ๆ มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อเกินไปที่ประธานสุดโหดและเข้าถึงยากอย่างอรรถพลจะลงมาตรวจงานด้วยตัวเองแบบนี้!

การถ่ายทำดำเนินต่อไปอีกครู่ใหญ่ท่ามกลางความอึดอัดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอรรถพล กระทั่งเสียงของเอริสตะโกนสั่งเลิกกอง

เอยจึงลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ทว่าความโล่งใจนั้นกลับอยู่ได้เพียงชั่ววินาทีเดียว... เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นแล้วสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าคมคายที่แสนคุ้นเคย

...คุณอรรถ!

เอยเบิกตากว้าง ลึก ๆ ในใจ เธอไม่คิดว่าตัวเองจะได้เจอเขาที่นี่จริงๆ นี่เธอหนีเขาไม่พ้นเลยใช่ไหม! เธอดวงซวยขนาดที่หนีมาทำงานถึงหัวหินก็ยังต้องมาเจอผู้ชายคนนี้อีกงั้นเหรอ!

"เอย ใส่ชุดคลุมก่อน" เสียงของนะโมเรียกสติทำให้เอยละสายตาจากอรรถพล หันมามองเพื่อนรักที่กำลังกางผ้าคลุมสวมให้เธอ

"น้องเอยคะ! มานี่หน่อยค่ะ" เอริสกวักมือเรียกเอยเสียงใส เอยเริ่มหัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

ห้ามแสดงอาการบ้า ๆ ออกไปนะยัยเอย!

สมองของเธอสั่งการให้ตัวเองต้องเข้มแข็ง ห้ามทำตัวโบ๊ะบะเด็ดขาด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ บังคับอาการสั่นเทาให้สงบลง ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มเรียบเฉยตามปกติแล้วเดินเข้าไปหาทั้งคู่

"นี่คุณอรรถพลค่ะ เป็นหุ้นส่วนรายใหญ่ของเรา และยังเป็นสปอนเซอร์ห้องพักดูแลพวกเราในทริปนี้ด้วยนะคะ" เอริสแนะนำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

เอยคลี่ยิ้มบางตามมารยาท สบตากับอรรถพลแล้วแสร้งทำเป็นเหมือนคนเพิ่งเคยพบกันครั้งแรกอย่างแนบเนียน "ยินดีที่ได้เจอกันค่ะ เอยไม่คิดเลยนะคะว่าคุณจะให้เกียรติมาดูการถ่ายทำด้วยตัวเองแบบนี้" มันแปลก... แปลกจนเธอเริ่มรู้สึกกลัวกับความบังเอิญทั้งหมดนี้

เขาคงไม่คิดจะเล่นงานเธอหรอกใช่ไหม...

อรรถพลแสยะยิ้มร้าย แววตาเย้ยหยันฉายชัดเมื่อได้เห็นละครฉากใหญ่ที่เธอพยายามแสดงออกมา "ผมเองก็ไม่คิดเหมือนกันครับ... ว่าจะได้เจอนางร้ายชื่อดังอย่างคุณเอย ที่หายจากวงการไปนานและยังกล้ากลับมารับงานอีกครั้ง" เขาพูดแบบนี้หมายความว่าไง!?

เอยกำหมัดแน่นภายใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม พยายามรักษาท่าทีให้นิ่งสงบให้ถึงที่สุด แม้ในใจจะหวาดกลัวจนอยากจะวิ่งหนีไปให้พ้นจากตรงนี้ก็ตามที

"เอยแค่อยากตั้งใจกลับมาทำงานหาเงิน และการกลับมารับงานที่ตัวเองชอบมันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายนี่คะ" เอยยิ้มตอบ แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตาม เธออ่านไม่ออกเลยว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ และนั่นยิ่งทำให้เธอหวาดกลัว

"แน่นอนครับ... มันไม่ได้เสียหายอะไร ยินดีต้อนรับกลับเข้าสู่วงการบันเทิงอีกครั้งนะครับ และยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้ง" อรรถพลเว้นจังหวะคำพูดพลางส่งยิ้มบาง ทว่านัยน์ตากลับนิ่งลึก ก่อนจะยื่นมือหนาออกมาตรงหน้าเธอ

เอยจ้องมองมือหนาตรงหน้านิ่งงัน เธอไม่มีความคิดที่จะยื่นมือออกไปตอบรับเขาเลยแม้แต่น้อย ความเงียบที่ทอดยาวทำเอาทั้งนะโมและเอริสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ลุ้นระทึกจนตัวโก่ง 

เอริสทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งเจื่อนออกมาเพื่อทำลายความอึดอัด เมื่อเห็นว่าอรรถพลกำลังถูกปล่อยให้ยื่นมือเก้อกลางอากาศ

อรรถพลแสยะยิ้มหยันให้กับความอวดดีและถือดีของเอยก่อนจะเก็บมือกลับไปล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีเรียบเฉย

"..." นะโมลอบมองเพื่อนรักด้วยความสงสัยกับการกระทำอันไร้เยื่อใยนั้น ส่วนเอริสถึงกับเหงื่อตก ไม่คิดว่าเอยจะใจกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นเมินเฉยผู้ทรงอิทธิพลอย่างอรรถพลได้ขนาดนี้ และที่น่าแปลกใจยิ่งกว่าคือชายหนุ่มไม่ได้แสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดออกมาให้เห็นเลยสักนิด

ให้ตายเถอะ!

"หึ... งั้นหากคุณเอยยังไม่มีสัญญากับที่ไหน ผมยังยินดีที่จะเซ็นสัญญาให้คุณมาเป็น 'เด็กในสังกัด' ของผมเหมือนเดิมนะครับ"

เขาเน้นคำว่า 'เด็กในสังกัด' ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าหนักแน่นอย่างจงใจ ร่างสูงสง่าโน้มตัวลงมาใกล้จนระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลง เอยพลันได้กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่แสนคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก "ลองเก็บไปคิดดูนะครับ แล้วผมจะรอคุณเอยตอบกลับมาอีกครั้ง..."

"...!"

เมื่อทิ้งระเบิดเวลาไว้เสร็จ อรรถพลก็หยัดตัวขึ้นเต็มความสูง นัยน์ตาคมกริบจดจ้องร่างบางที่ยังคงตั้งแง่รังเกียจเขาด้วยแววตาคาดโทษ

"เอยไม่สนใจค่ะ" เมื่อได้สติ เอยจึงตอบอรรถพลด้วยน้ำเสียงเย็นชา อรรถพลชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย เขายังคงล้วงกระเป๋ากางเกงพลางแสยะยิ้มร้ายที่มุมปาก เขามองใบหน้าหวานด้วยสายตากวนประสาท 

หากทว่าไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากเขาอีก ร่างสูงหมุนตัวแล้วก้าวเดินจากไปเงียบ ๆ

...เพราะคำปฏิเสธของเอย มันไม่มีค่าอะไรให้เขาต้องใส่ใจตั้งแต่แรก เพราะไม่ว่าเธอจะยินยอมพร้อมใจหรือไม่ สุดท้ายแล้ว...

ตำแหน่งของเล่นบนเตียงของเขา ก็ต้องเป็นเธออยู่ดี!

"น้องเอยปฏิเสธแบบนี้เลย นั่นมันโอกาสทองเลยนะคะ" เอริสรีบพูดขึ้นเมื่ออรรถพลก้าวไปไกลแล้ว เอยผ่อนลมหายใจพยายามสงบสติอารมณ์ที่อรรถพลกำลังเล่นกับความรู้สึกของเธอ คิดปั่นหัวเธอให้กลัวเขา!

"เอยอยากเป็นนักแสดงอิสระค่ะ ไม่อยากมีสัญญา ดังไม่ดังเอยไม่ได้สนใจแล้ว ขอแค่ได้ทำงานที่เอยรักก็พอค่ะ"

"โธ่ พี่แค่เสียดาย"

"ใช่ครับ น่าเสียดายจริงๆ" ซันเดินก้าวเข้ามาหาเอย เขายืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบ ๆ ก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับความสัมพันธ์ระหว่างลูกพี่ลูกน้องกับนางแบบสาว

เอยแม้จะทำเหมือนนิ่ง ๆ แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความกลัว และสายตาเย็นเหยียบของอรรถพล แม้ใบหน้าจะดูหล่อเหลาดังเทพบุตร แต่กลับแผ่รังสีอำมหิตบางอย่างออกมาเพื่อข่มขู่เอย

น่าสนใจดีนะ...

"แต่ก็ต้องเคารพการตัดสินใจของคุณเอย ใช่ไหมครับ?" ซันยิ้มให้เอยด้วยแววตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว เอยจึงหลบสายตาก่อนจะเอ่ยขอตัวหลบหนีไปจากสถานการณ์ตรงนี้

"ค่ะ เอาเป็นว่าเอยขอตัวก่อนนะคะ" นะโมถูกเอยกุมมือแน่น นะโมยืนเงียบ ๆ ดูเหตุการณ์ก็พอรู้ได้แล้วว่าระหว่างอรรถพลและเพื่อนของเธอต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็นแน่นอน! แต่เธอก็ทำได้เพียงแต่เงียบไว้

"ครับ" ซันยิ้ม ก่อนจะมองตามหลังเอยที่มีนะโมและพี่เอริสตามประกบ

"เย็นนี้เวลาหกโมงเป็นต้นไปนะคะ มีเลี้ยงอาหารที่ห้องอาหาร น้องเอย น้องโมไปทานกันได้นะ"

"ค่ะ" นะโมตอบรับ ก่อนจะหันไปมองเอยที่ดูนิ่งงันไป

"เป็นอะไรหรือเปล่าเอ่ย?" เพราะเอยดูเงียบไปนะโมจึงลองไถ่ถาม

"เอยไม่เป็นไร เอยว่าเอยอยากไปนอนพักก่อนถึงมื้อเย็น"

"อืม ได้ เดี๋ยวหกโมงเราจะปลุกเอยนะ"

"ขอบใจจ้ะ" เอยยิ้มก่อนจะพากันกลับห้องเพื่อพักผ่อน

"เอย บอกฉันหน่อยได้ไหม... ว่าแกกับคุณอรรถพลน่ะ มันยังไงกันแน่" ทันทีที่ก้าวเท้ากลับเข้ามาในห้องพัก นะโมก็ไม่อาจเก็บงำความสงสัยที่อัดอั้นไว้ได้อีกต่อไป เธอเดินไปหยุดตรงหน้าเพื่อนรักพลางยืนกอดอก จ้องมองเอยด้วยสายตาคาดคั้นและดุดันเพื่อต้องการคำตอบ

ทำให้เอยถอนหายใจลงอย่างหนักหน่วง "เอย..." เธอไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน การกระทำของอรรถพลในวันนี้คงปิดเพื่อนไม่ได้อีกแล้ว เขากำลังหาเรื่องเธออย่างชัดเจน ข้อนี้เธอรู้ดีแก่ใจ

ทุกอย่างมันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เรื่องที่สปาวันนั้นคงทำให้เขาคิดหาทางเล่นงานเธออย่างจริงจัง และเธอก็ดันตกหลุมพรางที่เขาขุดเอาไว้แล้วเรียบร้อยแล้ว

คนโง่ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาด และเธอก็คือคนโง่คนนั้น! ที่ถูกคนที่ฉลาดมีอำนาจอย่างเขาใช้เล่ห์เหลี่ยมเล่นงานกันแบบนี้!

"เขาคือคนที่เลี้ยงดูแกใช่ไหม?" ในที่สุดนะโมก็มองออก เธอปิดบังนะโมไม่ได้อยู่แล้ว จึงพยักหน้าเบา ๆ

"อืม เป็นเขา"

"ให้ตาย แล้วยังไงอ่ะ เขากล้าทำสีหน้าแบบนั้นต่อหน้าทุกคนเลยนะเอย เขาต้องการอะไรจากแกอีก?" นะโมไม่เข้าใจในสิ่งที่อรรถพลทำกับเพื่อนของเธอ ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายเทเพื่อนเธอจนเจ็บปวดขนาดนั้น ตอนนี้ยังจะมาเอาอะไรกับเพื่อนของเธออีก!

"เอยไม่รู้เลยโม... ที่รู้ ๆ คือทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน การที่เจอเขาที่นี่แปลว่าเขาตั้งใจ ตอนนี้เอยคิดอะไรไม่ออกเลย คำพูดของเขาเมื่อกี้... มันทำให้เอยรู้สึกกลัวจริงๆ"

หรือว่าเขาจะจับได้แล้ว ว่าวันนั้นที่สปา... เธอแกล้งแสดงละครฉากใหญ่ตบตาเขา... 

ฮือ~